ระเริงไฟใต้ตะวัน

บทที่ 18

“บัว! เป็นอะไรน่ะ” เฮกเตอร์เรียกอย่างตกใจระคนเป็นห่วง รีบสาวเท้ายาวๆ ไปเปิดไฟ แล้วกลับมาโอบประคองร่างแสนดื้อเอาไว้ ดูจากสภาพการณ์ก็รู้โดยที่เธอไม่ต้องตอบว่าแม่ชีน้อยวิ่งชนขอบโต๊ะ มือบางกุมอยู่ที่หัวเข่าตัวเอง ใบหน้าสวยหวานที่นิ่วเข้าหากันบ่งบอกว่ากำลังเจ็บปวดตรงส่วนนั้นมากแค่ไหน

“เจ็บมากหรือเปล่า ไหนดูซิ” ชายหนุ่มพับขากางเกงนอนผ้าฝ้ายของเธอขึ้นจนเหนือเข่า เห็นรอยเขียวช้ำที่ปรากฏขึ้นบนผิวบางใสบริเวณหัวเข่ามนอย่างชัดเจน

“เพราะคุณคนเดียวเลย ที่ทำให้ฉันเจ็บแบบนี้” มณีบุษราทำท่าฮึดฮัดใส่เขาทั้งๆ ที่ตัวเองก็เจ็บแสนเจ็บ

“ขอโทษ เดี๋ยวจะทำอะไรไถ่โทษให้ก็แล้วกัน”

“คุณจะทำอะไร?” เสียงหวานถามอย่างหวาดระแวง ในขณะหลิ่วตามองใบหน้าหล่อเหลาเป็นเชิงไม่ไว้ใจ

“จะทายาให้น่ะสิ ขืนปล่อยไว้อย่างนี้มีหวังเข่าคุณบวมจนเดินไม่ได้แน่ๆ”

หญิงสาวแอบระบายลมหายใจออกมาเบาๆ เพราะอย่างน้อยมันก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเหมือนกับที่ตนเองกำลังระแวง หากทว่าขณะที่มณีบุษรากำลังโล่งอกอยู่นั้นร่างนุ่มนิ่มของเธอก็โดนสองแขนแข็งแรงตวัดช้อนอุ้มขึ้นอีกครั้ง

“คุณ! ไหนบอกจะทายาให้แล้วมาอุ้มฉันทำไม”

“ที่อุ้มนี่ก็เพราะไม่อยากให้เดินขึ้นบันไดไปเอง ข้างล่างไม่มียาหรอก ยาอยู่ในห้องของผม เราต้องขึ้นไปทาที่นั่นเพราะผมขี้เกียจเดินขึ้นเดินลง”

“อะไรนะคะ!?” มณีบุษราอุทานเสียงสูง “ยาอยู่ในห้องคุณ”

“ทำไมบัว กลัวผมจะปล้ำหรือไง ถ้าผมจะปล้ำจริงๆ ตอนนี้คุณคงไม่ได้ร้องโอดครวญเพราะความเจ็บหรอก แต่จะร้องเพราะรู้สึกอย่างอื่น”

ใบหน้าหล่อเหลาเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มล้อเลียน จนมณีบุษราเผลอย่นจมูกใส่อย่างลืมตัวเพราะความหมั่นไส้กับความห่ามเกินใครของเขา ใบหน้าเรียวเล็กเชิดขึ้น ตีหน้าขรึมใส่ชายหนุ่มโดยที่แววตาคมวาวยังจ้องมองมาอยู่ตลอดเวลา

“ทำหน้าแบบนี้ค่อยสมกับเป็นแม่ชีน้อยคนเก่งหน่อย” ประกายตาสีน้ำเงินยังพราวไปด้วยการยั่วเย้าเช่นเดิม จากนั้นก็พาร่างอรชรเดินอาดๆ ออกจากห้องนั่งเล่นอย่างคล่องแคล่วราวกับมณีบุษราเป็นตุ๊กตายัดนุ่นก็ไม่ปาน หรือไม่เขาก็อุ้มสาวๆ บ่อยจนไม่รู้สึกรู้สาถึงน้ำหนักตัวของเธอ

“ฉันเดินเองก็ได้ค่ะ”

“อย่าอวดเก่งนักเลย คุณเดินไม่ได้หรอก แค่ลุกขึ้นยืนยังจะไม่ไหวอยู่แล้ว”

มณีบุษรามองหน้าหล่อเหลานั้นตรงๆ เขาเป็นหมอหรือไงนะถึงได้รู้อาการของเธอว่าหนักเบาขนาดไหน

“กอดผมสิบัว” ชายหนุ่มโพล่งขึ้นอีกประโยคในขณะที่หญิงสาวกำลังวุ่นวายอยู่กับความคิดของตัวเอง

“หา” เสียงหวานอุทานดังอีกครั้ง

“ผมบอกให้กอดคอผมไว้ ดูบันไดสิว่าชันขนาดไหน ถ้าตกลงมาคราวนี้คงไม่ใช่แค่เข่าเท่านั้นหรอกนะที่แตก คงได้แข้งขาหักกันบ้างล่ะ”

“คุณก็เดินดีๆ สิ”

“เดินน่ะเดินได้ แต่มันไม่ถนัด ปกติเวลาเดินในท่าแบบนี้ผู้หญิงจะต้องกอดคอผมไว้” คำพูดของเขากำกวมชวนให้คิดไปหลายแง่ ใบหน้าเนียนใสแดงซ่านขึ้นอีกเมื่อมโนภาพร่างเปลือยเปล่าของเขายามอุ้มสาวๆ ในวงแขนผุดพรายขึ้นในสมอง

...อี๋! คนลามก...

“ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยฉันลงสิคะ ฉันจะเดินเอง”

“ถ้าขืนยังอวดเก่งอีกแม้แต่ครั้งเดียว ผมจะปล้ำคุณตรงบันไดนี่แหละ ดีเหมือนกันเมกเลิฟนอกสถานที่แบบนี้ก็ตื่นเต้นไปอีกแบบ”

“โหด ดิบ เถื่อน หื่น เอาแต่ใจและร้ายกาจยิ่งกว่าโจรห้าร้อย” เสียงหวานบ่นพึมพำ ใบหน้างอง้ำเพราะไม่อยากจะทำในสิ่งที่เขาบังคับเลย แต่ก็ไม่อยากเสี่ยงในภาวะที่ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เช่นนี้ มือเรียวบางค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบคอเขาไว้อย่างไม่เต็มใจสักนิด

เฮกเตอร์หลุบตามองใบหน้าเรียวเล็กที่จ๋อยลงไปถนัดตา เขาซ่อนยิ้มในหน้าด้วยความพอใจ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉยเมื่อมณีบุษราเงยหน้าขึ้นมามองเขาอีกครั้ง

ร่างใหญ่เอียงข้างหมุนลูกบิดโดยใช้มือเพียงข้างเดียวแล้วใช้ไหล่ดันประตูห้องให้เปิดออก ทันทีที่เฮกเตอร์พาเธอเข้าไปในห้องของเขา มณีบุษราก็รู้สึกว่าตัวเองถูกโอบล้อมด้วยกลิ่นไอความเป็นบุรุษซึ่งสมบูรณ์แบบทุกตารางนิ้ว หัวใจดวงน้อยเต้นแรงตึกตักถี่ระรัวดุจจะโลดออกมานอกอกเสียให้ได้

“เดี๋ยวนั่งรอตรงนี้นะ ผมไปหยิบยาก่อน” เสียงทุ้มพูดขึ้น หญิงสาวมองเขาแวบหนึ่งแล้วก็ต้องรู้สึกว่าตัวเองต้องตาฝาดแน่ๆ ที่เห็นความหวานอบอุ่นเจืออยู่ในดวงตาคมกริบคู่นั้น หากแต่ยังไม่ทันที่มณีบุษราจะได้คำตอบ ร่างสูงก็เดินดุ่มกลับมาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าที่พื้นพรมตรงหน้าเธอ ก่อนจะจัดการบีบยาลงบนฝ่ามือใหญ่ แล้วนวดหัวเข่ากลมมนอย่างช้าๆ นุ่มนวล จนแพขนตางอนยาวได้แต่กะพริบปริบๆ และวูบวาบไปทั่วสรรพางค์กาย สัมผัสของเขาทำให้อาการเขม็งบิดเกลียวในท้องน้อยคืบคลานเข้ามาเล่นงานเธอทันที

“ดีขึ้นหรือยัง” เฮกเตอร์เอ่ยถามหลังจากทายาให้เรียบร้อยแล้ว

“เอ่อ...ดีขึ้นแล้วค่ะ” เสียงหวานตอบตะกุกตะกักคล้ายคนติดอ่าง ทำให้นัยน์ตาสีน้ำเงินของเขาจดจ้องมองคนร่างเล็กราวกับกำลังจับพิรุธ

“อย่าบอกนะว่าคุณกำลังมีอารมณ์” ชายหนุ่มหัวเราะคิกคัก ทำหน้าทะเล้น