Slave Of The Four Hot Billionaires

Kabanata 4-Sabay

THAT night, I tried to escape. Takbo lang ako nang takbo kahit hindi ko alam ang lugar at kahit wala akong mapupuntahan. Malakas ang pagbuhos ng ulan. Giniginaw na rin ako pero nagpatuloy pa rin ako sa pagtakbo para lang makalayo sa apat na demonyong iisa lang ang mukha.

Sobrang nakakababa ng p********e ang ginawa nila sa 'kin. Plus the fact that they took a video of it pakiramdam ko'y wala na akong mukhang maihaharap sa kahit na sino mang tao.

Sumilong ako sa isang waiting shed nang masigurong malayo na ako mula sa mansyon. Halos doble ang pag-iingat na ginawa ko para lang matakasan ang mga nagbabantay sa labas.

Pasado alas tres na ng madaling araw ngunit malakas pa rin ang ulan. Basang-basa na ako at gusto na lamang magpahinga. Pero hindi pwede. Kaylangan kong makalayo sa kanila. Kaylangan kong isalba ang sarili mula sa mga kahayupan nila.

Nagtagal ako ng halos kalahating oras sa waiting shed na nakita ko bago muling sinuong ang ulan. May mga bahay akong nadadaanan at kinakatok ko ang bawat pintuan ngunit wala akong makuhang tugon mula sa kanila. Nawawalan na ako ng pag-asa. Sunod-sunod na ang pagtulo ng luha ko dahil sa sitwasyon ko ngayon.

"T-tao po. T-tulong." Pag-katok ko sa isa pang pintuan ngunit hindi na maririnig ang boses ko at nangibabaw na ang malakas na pag-ihip ng hangin.

"T-tulong. Paki-buksan po," muling ani ng paos kong boses. Yakap ko na ang sarili dahil sa panlalamig. Nanginginig na ang mga labi ko at pakiramdam ko'y anu mang oras ay mawawalan na ako ng malay.

Muling pumatak ang mga luha ko, handa nang tumalikod nang bumukas ang pinto at iniluwa ang isang matandang lalake.

"Sisay ka?" (Sino ka?) aniya, kunot ang noo at may hawak na flashlight sa kanang kamay, naka-tutok iyon sa mukha ko.

Bahagya akong napapikit dahil sa liwanang nun bago muling nag-angat ng tingin dito. "P-pakiusap. T-tulungan po ninyo ako. W-wala akong matutuluyan," pagmamakaawa ko. Halos lumuhod na ako sa harapan niya.

"Taga-sain ka? Ga-bagyo baga. Ngata ta pagala-gala ka sana?" (Taga-san ka? Buma-bagyo diba. Bakit paggala-gala ka lang?)

Kumunot ang noo ko. Hindi ko maintindihan ang sinasabi niya. Napakurap-kurap ako at umiling.

"Bako kang taga-digdi? Dae mo ako nasabutan?" (Hindi ka taga-dito? Hindi mo ako maintindihan?)

Muli akong umiling. "H-hindi ko ho kayo maintindihan."

"Taga-siyudad ka?"

Saka lamang ako tumango. "O-oho p-pero naliligaw ho ako. Pakiusap, tulungan ho ninyo ako." Gustuhin ko man sabihin ang totoong sitwasyon ko ay nag-aalinlangan ako dahil baka hindi ako tulungan ng matanda. Hindi ko pwedeng sabihing dinukot ako at dinala sa lugar na ito para gawing bihag.

Hindi na umimik ang matanda at iginaya ako papasok sa loob ng bahay niya. Dahil madilim ang paligid ay hindi na ako nagkaroon pa ng tsansa na libutin ang paningin sa buong kabahayan.

Nakahinga na lamang ako ng maluwag dahil pakiramdam ko ay safe na ako mula kina Silas.

"Maupo ka muna r'yan Ineng. Tatawagin ko lang ang asawa ko," ani ng matanda sa 'kin.

Tumango ako bago naupo. "S-salamat po." Niyakap ko ang sarili ko at tumungo. Nanginginig pa rin ako sa lamig pero hindi na gaano.

Makalipas ang ilang minuto ay kasama na ng matandang lalake ang asawa niya. May bitbit itong tuwalya at pamalit. Lumapit sila sa 'kin.

"Ito Ineng, magpalit ka muna ng damit. Baka sipunin ka," ani ng matanda at inabot sa 'kin ang isang maluwag na t-shirt at shorts. "'Wag kang mag-alala. Malinis ang mga iyan. Damit iyan nong pamangkin ko pero matagal nang wala dito."

"S-salamat po." Tumalima ako matapos nitong ituro ang direksyon ng bathroom. Nagbanlaw ako ng sarili. Gustuhin ko man umalis agad sa tubig, hindi ko magawa dahil tahimik na lamang akong napa-iyak nang maalala ang kahayupang pinagawa sa 'kin ng Agostini quadruplets. Pero ang mas tumatak sa isipan ko ay ang ginawa ni Silas. Sobra niya akong binastos kaya pakiramdam ko ay ang dumi-dumi ko.

"Ineng?"

Mabilis kong pinunasan ang mga luha ko nang may kumatok sa pinto ng banyo. "P-po?"

"Matagal ka pa r'yan? Lumalamig na ang iyong kape."

"A-ah, matatapos na po," ani ko sa matandang babae bago dali-daling nagbanlaw.

Nakatungong lumabas ako ng banyo. Napaangat lang ng tingin nang maabutan ang mag-asawa sa dining.

"Halika, maupo ka," aya sa 'kin ng matandang babae. Agad naman akong sumunod.

"Anong pangalan mo?" tanong ng matandang lalake pagka-upo ko.

Napakurap ako bago tumikhim. "C-cynthia ho," nag-iwas ako ng tingin. Hindi ko pwedeng sabihin ang buo kong pangalan. Hindi pwedeng matunton ako nila Alistair. Ayoko nang bumalik sa kanila.

"Ako si Mando. Ito namang asawa ko ay si Cecil. Pwedeng nanay at tatay ang itawag mo sa 'min."

Tumango ako. "S-salamat po."

"Pagkatapos mong magkape ay ituturo ko sa 'yo ang magiging kwarto mo. Bukas ka na lamang namin kakausapin tungkol sa sitwasyon mo. Maaari ba?"

Bumuga ako ng hangin. Pwede namang magsinungaling, di'ba? "S-sige po. Maraming salamat," tugon ko kay Nanay Cecil.

Matapos ko ngang ubusin ang kape ay hinatid niya ako sa kwartong tutuluyan ko. Napag-alam ko kay Nanay Cecil na sa pamangkin niya pala itong kwarto pero sa twing bakasyon lang napaparito.

"Maraming salamat ho talaga sa pagpapatuloy sa 'kin dito kahit hindi niyo ako kilala," ani ko.

"Walang anuman. Nangangailangan ka ng tulong kaya nararapat lang na ikaw ay tulungan."

Naka-alis na si Manang Cecil at nakahiga na ako sa kama pero hindi ako magawang dalawin ng antok. Kahit anong pagpikit ko ay mukha ng apat ang pumapasok sa isipan ko.

Tumila na rin ang ulan at hindi na ganoon kalakas kumpara kagabi. Pero ang takot at pagkadismaya ay nandito pa rin sa puso ko. Nararamdam ko pa rin at kahit naligo na ako ay hindi pa rin mabura.

Humugot ako ng buntonghininga at muling pinikit ang mga mata. Paggising ko kinabukasan ay tuluyan na ngang nawala ang ulan. Ngunit may naiwang bakas ang bagyo. Mga nagsitumbang puno at sira-sirang bahay. Wala ring signal kaya kahit gustohin ko mang tumawag sa pamilya ko ay hindi ko magawa.

Ani Tatay Mando ay himala daw at nabuhay pa ako kagabi dahil sa pagsuong ko sa bagyo. Sabi ko naman sa sarili ko ay mas mabuti pang mamatay na lang ako dahil sa bagyo kaysa manatiling buhay kasama ang quadruplets na Agostini.

Naka-usap na ako ng mag-asawa at kung ano na lang ang dinahilan ko para maniwala sila sa 'kin. Totoo namang naliligaw ako ngunit hindi ko sinabi na ako'y naging bihag ng apat na kalalakihan.

Napag-alaman ko ring nasa bicol region kami ngayon. Kinakailangan pang tumawid ng dagat at bumyahe ng labing-dalawang oras para tuluyan akong makarating sa Maynila. Pero dahil sa nangyaring bagyo at medyo malakas pa ang dagat ay walang byahe ngayon.

"Ayos lang ba talaga sa 'yo na mag-hugas ng pinggan? Mukhang anak-mayaman ka pa naman," ani Nanay Cecil.

"Okay lang ho." Nakakahiya naman sa kanila na wala akong ginagawa.

Dahil sa bagyo, nawalan sila ng hanap-buhay pansamantala. Pagtitinda ng gulayin sa palengke ang kinabubuhay nila. Umaasa na lamang sila ngayon sa relief na binibigay ng gobyerno.

Nagtagal pa ako ng ilang araw sa bahay nila Tatay Mando. Kahit papaano ay nakampante na rin ako. May byahe na rin ang barko kaya napagdesisyunan kong bumalik na sa Siyudad sa susunod na araw total naman ay ihahatid ako ng mag-asawa sa Port. Bagaman nahihiya dahil papahiramin nila ako ng pera pamasahe. Nangako naman ako na tutulungan sila sa kanilang hanap buhay kapag nakabalik na ako sa Maynila. Babalik ako dito at ibabalik ang tulong na ibinigay nila sa 'kin.

Gabi na at hanggang ngayon ay wala pa ring kuryente dito sa lugar dahil na rin sa dami ng posteng natumba kaya tanging kandila o di kaya naman ay gasera ang nagsisilbing liwanag namin sa hapag.

Katatapos pa lamang naming maghapunan at katulad noong nakaraang araw, nagpresenta ako ulit na maghugas ng pinggan.

"Ano bang sinisilip-silip mo r'yan, Mando? Noong isang gabi ka pa," ani Nanay Cecil sa asawa niya na kanina pang nakatanaw sa labas mula sa bintana sa sala.

Seryoso naman kaming hinarap ni Tatay Mando. "Tinitingnan ko lang kung nandyan na naman iyong sasakyang napansin ko nung nakaraan at kagabi na umaaligid dito sa bahay natin."

Dahil doon ay bigla akong natigilan. Dinagundong ng kaba ang puso ko. Inatake ako ng takot at hindi na nawala sa isip ko na baka isa sa quadruplets iyon.

Kahit bago matulog ay iyon pa rin ang nasa isip ko. Hindi ako mapakali dahil pakiramdam ko anu mang oras ay mahahanap nila ako. Pinikit ko ang mga mata ko at bumuga ng hangin. Ngunit ilang minuto lang ay muli kong idinilat nang kumatok si Nanay Cecil.

"Bakit ho, Nay?" ani ko.

"Labas ka muna, Cynthia, anak. May gustong kumausap sa 'yo."

"P-po?" Natigilan ako. Ang pagkabog ng malakas ng puso ko ay muli ko na namang naramdaman. Kahit malamig ay bigla akong pinagpawisan dahil sa tensyong nararamdaman.

"Hindi mo naman sinabing nobyo mo pala ang isa sa mga Agostini quadruplets doon sa malaking bahay. Sabi niya'y may hindi kayo pagkakaunawaan kaya bigla kang umalis kahit kasagsagan ng bagyo. Iyong sasakyan na aaligid-aligid dito sa bahay ay sa kanya pala iyon. Hinahanap ka niya."

Tuluyan na akong nanghina pagtalikod pa lamang ni Nanay Cecil. Pinapasunod niya ako sa living room para kausapin ko raw ang 'nobyo ko. Pero nagmatigas ako at imbis na pumunta doon, bumalik ako sa kwarto. Hindi! Ayoko!

Nagkulong ako pero hindi pa man lumilipas ang ilang minuto ay bumukas ang pinto ng kwarto dahilan para bumalikwas ako.

"You think you can escape, Anacynthia?"

Napapikit ako at muling lumuha. Nangingibabaw ang amoy ng mamahalin niyang pabango pero nasusuka ako dahil sa kanyang pagkatao. Hindi ko alam kung sino siya sa apat pero nasusuklam ako.

"Tigilan niyo na ako!" mariing bigkas ko at nanlilisik ang matang hinarap ito ngunit ngisi lamang ang itinugon nito sa 'kin.

"Because of what you did, your fiance's in critical condition now."

"Hayop ka!" Sinugod ko siya at pinagtatampal sa dibdib pero hinuli niya ang kamay ko at ngayon naman ay ako na ang nakasandal sa likod ng pinto. Ikinulong niya ako sa mga bisig niya.

"Mas hayop ang mapapangasawa mo," bulong niya, diretso ang tingin sa mga mata ko.

Hindi ko nakayanan ang intensidad nun kaya ako na ang unang nag-iwas.

"I will let you choose; you will come with me or you'll stay here but your boyfriend will gonna die?"

Kumuyom ang mga kamao ko. Napakadami kong gustong sabihin pero hindi ko magawa. Hindi ko alam kung paano sisimulan.

"Hayop ka!" muling usal ko pero umasta itong walang narinig at bigla na lamang akong binuhat na tila bagong kasal kaming dalawa saka lumabas ng kwarto. Nagpumiglas ako pero hindi niya ako hinayaang kumawala.

Naabutan naming nasa living room pa rin ang mag-asawa, halatang hinihintay kami ng hayop na kasama ko ngayon.

Masyadong mabilis ang naging pangyayari. Hindi ko na nagawang magpaalam sa mag-asawa at namalayan ko na lamang na nasa mansyon na ulit ako.

"Bitawan mo ako! Pakawalan mo ako!" asik ko nang ipasok niya ako sa isang madilim na kwarto.

Binalibag niya ako sa kama at agad niya akong kinubabawan na siyang ikinatakot ko.

"'Wag please," ani ko. Ngunit kahit anong pakiusap ko ay tila wala itong narinig at hinaklit pa ang damit na suot ko hanggang sa ang natira na lamang ay ang suot ko pang-ibaba.

"You're so delicious, Anacynth," bulong niya at kinagat ang aking pang-ibabang labi.

Napapikit ako at tanging paghikbi na lamang ang aking nagawa. Umarko ang likod ko nang maramdam ang bibig niya sa pagitan ng mga hita ko. Ang isa niyang braso ay naka-yakap sa kanang hita ko at ang isa pa niyang kamay ay naglalabas masok ang daliri sa gitna ko.

"P-please stop," paos kong pakiusap pero sa pangalawang pagkakataon ay nagbingi-bingian ito.

Humagulhol na ako at pilit siyang pinapaalis sa pagitan ng mga hita ko pero mas lalong humigpit ang pagkaka-akap ng braso niya at ang paglabas masok ng isang daliri niya sa gitna ko.

"Pakiusap, itigil mo ito--" kusa akong natigil sa sinasabi at nanlalaki ang mata nang maramdamang bukod sa pagitan ng hita ko, may humahalik din sa leeg ko at pinipisil ang dibdib ko.

"My brother should share his blessing to me, right?" paos na bulong nito sa puno ng teynga ko at muli akong pinisil sa dibdib.

Gusto kong magwala sa nangyayari sa 'kin ngayon pero wala akong magawa. Hindi ako makawala sa kanila.

Hindi ko alam kung sino sa quadruplets. Pero sigurado ako na dalawa sa kanila ang humalay sa 'kin ng sabay nang gabing 'yon.