Fate Switch

Chapter 28

Chapter 28: Tanjoubi Omedetou

Grey’s POV

I-fast forward ko lang sa isang buwan na nakalipas sa aming mga buhay.

Napaka-special para sa akin ang araw na ito. Birthday ni Mrs. Dense (dating Ms. Mondragon) at 1st monthsary din namin. ‘Di ko alam kung pagsasabayin ko na lang ba yung surprise ko sa kaniya o paghihiwalayin ko pa yung para sa birthday niya at monthsary namin. Buti na lang at nasaktong Sabado ngayong araw. Walang pasok, so that means na I have more time to set up things and surprises. Pero sa tingin ko ngayon ako mahihirapan ng husto. Every year na lang nag-co-conduct ng surprises ang mommy ni Deign. Nauubusan na ‘ko ng ideas. Pero thank God at sa 'monthsary part' ay ‘di na ako mahihirapan.

Kahapon nang umaga bago ang birthday ni Deign at ang aming 1st Monthsary ay kinuha ko ang phone ko at tinawagan ko si Mrs. Galvez, ang mommy ni Deign.

Mrs. Galvez: Hello! Sino po sila?

Grey: Ah si Grey po ito tita.

Mrs. Galvez: Ah Grey! Good morning.

Grey: Good morning din po.

Mrs. Galvez: Oh, ang aga-aga bakit ka naman napatawag?

Grey: Uhm Tita magpapatulong po sana ako para sa birthday surprise kay Deign. Kung okay lang po sa inyo? Pero kung -

Biglang naputol ang sinabi ko dahil nagsalita agad si Mrs. Galvez.

Mrs. Galvez: Syempre naman tutulong ako. Pero sa tingin ko ako ang dapat mong tulungan.

Grey: Bakit naman po?

Mrs. Galvez: Kasi may plano na ako. Kailangan ko na lang magawa iyon so kailangan ko ng tulong mo. Pero syempre pag-uusapan muna natin yung mga gagawin. Baka kasi may gusto kang ipatanggal or idagdag.

Grey: Yehey! Salamat po ng marami. So pwede po ba akong pumunta diyan ngayon?

Mrs. Galvez: Pwede naman kaso nga lang nandito pa si Deign.

Grey: Ay sayang naman po.

Mrs. Galvez: Ay teka! Ako na'ng bahala. Sige mamayang 9AM pumunta ka dito.

Grey: Oh sige po tita. Maraming salamat po ulit!

At ibinaba ko na yung phone. Nung saktong nine na ng umaga ay dumiretso agad ako sa bahay nila Deign. Hindi ito ang first time na makakapasok ako sa bahay nila. Maraming beses na akong nakapunta sa bahay nila. Ang hindi ko pa lang napupuntahan ay ang 2nd floor nila kung saan nandun ang mga kwarto. Pinagbabawalan kasi ako ni Tita na umakyat doon.

Pumasok na ako sa loob ng bahay nila.

"Magandang umaga po! Nandiyan pa po ba si Deign?" tanong ko.

"Ay ikaw pala Grey. Umalis na siya. Tara magsimula na tayo." Sagot ni Tita.

At pinag-usapan na namin ni tita kung anong surprise ang magaganap.

***

DEIGN'S POV

My Birthday and our 1st Monthsary.

Naglalakad ako nang nakasuot ng gown tapos nakasakay ako sa isang kalesa. Tapos ay may kumakanta ng mga paborito kong kanta habang papunta kami sa kung saan. Biglang napatigil kami.

"Bakit po tayo napahinto?" tanong ko sa nagdadrive nung kalesa.

"Kailangan niyo na pong bumaba miss."

"Bakit naman po?"

"Hindi na po ako makakadaan."

At bumaba na ako sa napakagandang kalesa. Pagbaba ko ay napakaraming tao sa paligid.

"Sundan niyo lang po yung red arrows."

At ganun na nga ang ginawa ko. Sinundan ko yung mga red arrows. Pero habang lumalayo ako ay padami ng padami ang tao hanggang sa nagbabanggaan na yung mga balikat namin at biglang may humampas sa akin.

"Hoy gumising ka! Kailangan ka ni JV."

"Nako naman Mommy, eh! Nasa gitna na ako nung panaginip ko ehh. Ang ganda-ganda na, eh!"

"Ano naman ngayon?" tanong sa akin ni Mommy. "Bilisan mo! Puntahan mo na si JV."

"Bakit naman po? Anong meron sa kaniya?"

"Umamin na siya sa magulang niya na bakla siya at na-de-depress daw siya. ‘Wag mo nang itanong kung bakit dahil hindi ko alam."

"Ngayon lang siya umamin? Nako problema nga iyan. Sige, Mommy, wait lang. Magbibihis lang po ako. Pupuntahan ko na po siya. Nako! Yung taong ‘yun talaga."

At ganun na nga ang ginawa ko. Pinuntahan ko si JV sa bahay nila. Nagpahatid ako kay Mommy tapos nauna na siyang sumunod pumasok sa trabaho niya. Pagkarating ko sa bahay nila ay nagdoor bell kaagad ako.

"JV! JV!" sigaw ko.

"Andiyan na!" At binuksan na ni JV yung pinto. "Hay salamat at dumating ka."

Halata sa kaniya na malungkot siya dahil sa kaniyang mga matang parang luluha na at dahil rin sa kaniyang boses na matamlay.

"Oh ano ba kasing nangyari?" tanong ko kay JV.

"Halika pumasok ka muna. Ikukwento ko sa iyo ang buong pangyayari nang walang dagdag at bawas."

"Jusko! Kahit summary na lang."

"’Di pwede. ‘Di mo maiintindihan ang pang-MMK kong storya."

"Ah ganun ba?" Sabay ngiti ko sa kaniya at pumasok na kami sa loob ng bahay.

At nagkwento na si JV. Ito ang storya:

Ang Lalaking May Pusong Babae

Isang araw sa bahay ng pudra at mudra ko ay nagfe-f*******: ako. Nakikipag chat kung kani-kanino (kay JC lang talaga) at nang-iistalk na rin ng mga tao. Pagkatapos kong mag almusal ay dumiretso na agad ako sa kuwarto ko at nag-sss ulit ako. Pagkatapos ay binuksan ko ang Twittter account ko tapos nag tweet ako tungkol sa concert ni Taylor Swift na pupuntahan ko sa summer dahil nakabili na ng tickets si Mommy. Pagkatapos ay pinost ko naman sa i********: yung picture ng ticket ko. Then suddenly biglang may nagbukas ng pintuan ng kuwarto at gumalabog.

"Anak! Bakla ka ba?! Anong ginagawa mo dito sa video?" Pasigaw na nagtanong si Daddy.

"Dad? What? What video is it?"

"Wag mo kong ma-english english jan ahh. May video ka kasama ang lalaking ito." Sabay pinakita sa akin ni Daddy yung video.

Grabe! Kabadong-kabado na ako to the highest level. At ng makita ko ang video ay hindi ko napigilang maluha. Ang laman nung video ay yung 1st day of classes na nilandi ko si JC.

"Bakla ka! Bakla ka!" sigaw ni Daddy

"Yah Daddy i am gay and i'm proud of it. You cannot do something about that Daddy!" At biglang nagwalk-out si Daddy then sinundan siya ni Mommy so naiwan ako dito mag-isa at hindi ko alam kung kailan sila babalik. Natatakot ako na baka di na nila ako balikan. Pero mabuti na rin siguro na wag sila bumalik for just three days kasi ang dami pa namang stock ng pagkain at pwede pa akong magdala ng boylets dito sa bahay. YAHOO!

THE END

"Hindi ka man lang pinagsusuntok?" tanong ko kay JV. "Kasi ganun yung mga napapanood ko sa TV. Lahat ng mga umaamin ay binubugbog ng tatay nila kasi ayaw nila ng anak na bakla."

"Bakit? Gusto mo ba na maging punching bag ako?" tanong sa akin ni JV. "Mabuti na nga yung nagwalk-out lang si Daddy eh pero alam ko deep inside his heart is breakin'"

"Ah di naman. Tinatanong ko lang naman. ‘Wag mo rin akong English-in kung ayaw mong mapuno ng dugo 'tong bahay niyo."

"Ano ba ang problema sa pag-E-English ko? Pati si Daddy ayaw. Ayaw na rin niya sa akin dahil I am gay and yeah I am gay so what is the problem with that hindi ba? They can't understand what I have been through since the day I knew that I was this. "

"Sabi ko sa 'yo itigil mo na eh. Pengeng tissue!"

At biglang umiyak si JV. "Hoy! ‘Wag ka namang umiyak. Naiiyak na rin tuloy ako. Alam mo ba okay lang 'yan sa una mahirap tanggapin pero paglipas ng panahon matatanggap ka na rin nila."

"Kailan naman yung panahon na 'yon?" tanong sa akin ni JV.

"Ayun lang." sabi ko. "’Di ko alam kung kailan."

"Ehhh. Lalo mo naman akong pinapaiyak niyan ehh."

"Okay lang yan. Alam ko na blessing in disguise na rin na na-video-han kayo. Hindi ka na nahirapan umamin and ngayon nabawasan ka pa ng tinik sa puso at makakahinga ka na nang maluwag."

"Pero pa’no naman ako makakahinga nang maluwag niyan kung napuno ng tinik ang puso ko? Inaalala ko sina Mommy and most especially si Daddy. Ako na nga lang ang kaisa-isa nilang anak tapos bakla pa."

"Yun nga ehh." Sabi ko. "Eh paano kaya kung magpakalalaki ka na lang?"

"Ehhh! Nakakainis ka na!" biglang kumunot ang noo ni JV. "Di mo naman pinapagaan ang pakiramdam ko. I'm feeling worst today. Anong klaseng payo ‘yan. That’s bad."

"’De biro lang. Ano namang masama sa pagiging bakla mo? At anong connect nun sa pagiging only child mo? And sorry for making it as a joke. Hindi ko dapat sinabi ‘yun.”

"Ay tama na nga 'yan. Gawin na lang natin yung ginagawa ko kapag nai-i-stress, na-de-depress at nalulungkot ako."

"Ano naman yun?"

"Kasi ang ginagawa ko kapag ganun ay minemake-up ko yung sarili ko." Paliwanag ni JV. "Mga since birth ko na ata ginagawa yun." Sabay nginitian niya ako.

At dahil nakita ko na siyang ngumiti ay ayoko ng pabigatin pa yung pakiramdam niya so nag-agree na lang ako sa kaniya para kahit papaano ay makatulong ako sa pagpapagaan ng pakiramdam niya.

"Oh game! Ako magmemake-up sa 'yo." I volunteered. "Magaling kaya ako mag make-up."

"Ehhh sawang-sawa na ako na ako ang mainemake-up. Ikaw na lang. Ako ang maglalagay ng make-up sa ‘yo."

"Okay? Kung 'yan ang magpapasaya sa 'yo." Sabi ko, "Pero kumain muna tayo please."

***

Special message from a special someone:

Yeah it feels like a perfect night to make a greeting! Well, it is technically afternoon there but this will do haha. For me, it’s been a long long time that we’ve been friends. It surprises me how we have kept the communication still there. But it is no surprise that you’re a sensible, responsible, thoughtful man! I applaud you for that ‘cause I can say that you’re raised well. We haven’t seen each other or been together but it doesn’t really felt like that way when we are talking. It is as if I am there and you are here. This pandemic made us really yearn for people’s embrace and comfort and just being safe or secured. And you gave that to me given you are with busy with your life and so as I. Even how inconsistent we are as to how we tell our day to each other, I know that we’d always be just each other’s constant.

I am really blessed to have you a part of my life and I see it as you are really true and really cares. Remember the day you said to me that if ever I get invited to a secret session, you’ll help me in every possible way that you can? It really touched me. I do always feel your sympathy, kindness, and generosity towards me. Honestly, I have that high standard for a friend because I experienced being left in the air, be betrayed, they turned into my enemies, and probably other things. But that’s all in the past and I am so glad that I can call a few my genuine friends. And for that I am so lucky considering we are thousands of miles apart. As in I’ve told you many things that I haven’t told my friends here. But I do also understand that there are things we can’t speak about so just know dearly that I think of you and pray for you.

The way i could have written this then gave it to you (but I am really planning on writing all of this and send it to you, plus perhaps write more before I send it someday). So if you’re comfortable to share your address, just tell me. I won’t force you or something.

Anyway, time can tell how much happiness and drama we’ve been through the course of our life and i believe we’re letting loose of ourselves now on where life could take us. Cause it’s too much to worry most especially when the “now” is like an unholy ground. Like the slope we’re going is so treacherous and we knew it’s trouble but i guess we saw the state of grace. HAHHAHA I just tried to fit them. But one thing is for sure, and it is super instilled in my mind due to change of world and life perspective, that if we can do things now, we have to do it already. That if it will make us happy, go for it. That we’ll harm no one, just do it. Taylor’s “happy, free, confused, and lonely at the same time” is just feeling so true (idk what to feel about me turning 22 soon sksks). I didn’t know that it’s possible to be at the end of the spectrum, both sides, at the same time. I just hope that the bad side will end or be lessen. I am just glad that there are more good things happening that’s why I still have hope in me. To do things that we love and everything. To not waste time and why not try things that so far we can do at this moment even with restrictions. (I promise myself if i become ok, I’ll have tattoo hehe). Life is too short as they say. And we wouldn’t really know when will a good or bad plot twist will happen to us. One day we’re healthy and one day we’re not. That’s why I won’t waste time to tell people that i love, including you how much I appreciate you and how much i adore you handling life. It is really hard but just know that many people love you and i love you. You may deserve everything in this world but i know God will give what’s best for you if not everything. Thanks for the everything, Ed!!! You’re always appreciated. Anddd to end this, just know that i am happy you become a part of my life til my dying day. Happy birthdayyyyyy!!! ?

A Word More Than Love

Your words got stuck in my mind

My heartfelt poem blew your mind

Basically, words got more attractive

Besides your good looks and narrative

I find you more appealing and genuine,

When you transcend your emotions too real

That I can feel it without hearing your voice

It's like a connection that was built without wires at fault

We just talk and opened our hearts

Endless conversations started to heat up

Coincidences, similarities, and personality

I feel different, I feel contented and adept

Now you know the person more than a stranger

Every morning will never be the same

Same with the nights you used to spend

That something big in your life has changed

Is it love? Is it love already?

You adjust and change something

You feel comfortable in sharing stories

You connect more despite the distance getting your way

Commitment, automatic, they are both binded

You love someone then trust is tightened

It just comes out naturally to be affectionate

Everything, you just then both appreciate

You do things you think you will never do

That person becomes now a part of you

Another color gave you a different hue

You are now committed to be true

Attraction can really go far

We can't know when love will come around

It's just a matter of connection

And on how you fill each other's imperfections

Attraction is the way we notice someone's best quality

Love is giving time to know someone's whole personality

Commitment is to spend the rest of time building

More than trust, more than love, more than any word that we have