Cecily
NANG MATAPOS kong ikwento lahat kay Dmitry, panay ang pag-iyak ko. Binitawan ko ang damit niya at niyakap ko ang aking sarili. Para akong ibinalik sa mga nangyaring iyon.
Nang magpakasal ako kay Ruslan, akala ko kakayanin ko ang lahat pero panibagong impyerno lang din pala ang aking mararanasan. Ngunit naisip ko nang mga panahong iyon, wala na namang mas sasakit pa sa pagkawala ng anak ko at mawalay sa akin nang matagal na panahon, kaya kong magtiis kahit gaano kahirap, kahit gaano na nakakapangliit ng pagkatao.
Tulala si Dmitry habang humahangos ako. Nabitawan niya ako dahil maging siya ay nanghihina.
Hindi ko ini-invalidate ang naging karanasan ni Dmitry. Alam ko na nahirapan siya. May mga bagay at pangarap siyang isinuko para mapalaki si Damon nang maayos. Nahirapan siyang ku
