Monica
Para akong bata na umiiyak sa labas ng Cafe Lutiaco. Nakasandal lang ako sa may poste at wala pa ring humpay ang pagtulo ng mga luha ko. Wala talagang makakapantay kay Marcus pagdating sa pananakit sa akin.
Maya maya lang ay may bigla na lamang humawak ng mga kamay ko...
"Adam!" Sabi ko.
Nasilayan ko ang napakagandang mga ngiti nya sa akin. Para syang knight in shining armor ko na handa akong iligtas.
"What makes you cry? Or who made you cry?" Tanong nya.
Nakatitig lang ako sa kanya. Hindi agad ako nakapagsalita. Bigla na lamang nya akong kinabig palapit sa kanya at mahigpit nya akong niyakap.
Sa puntong iyon ay umiiyak ako lalo. Pakiramdam ko kasi ay nakahanap ako ng kakampi sa tulong ni Adam. Ramdam ko naman ang pagiging totoo nya.
Nararamdaman ko ang malumanay na paghimas
