12 กินข้าวทั้งน้ำตา
"พีทไปช่วยมันทำไม น่าปล่อยให้มันตายกลางลมกลางแดดไปซะ!"
"เราทำแบบนั้นไม่ได้ครับคุณแม่ ถ้าเกิดแม่นี่เป็นอะไรไปฝั่งเราก็มีแต่เสียกับเสีย"
"โอ้ย! แม่อยากจะรู้จริงๆที่ลูกไม่กล้าปล่อยให้มันตายเพราะสงสารหรือเพราะยังรักมันอยู่!"
เสียงทะเลาะแจวๆกันปลุกให้หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้น ความรู้สึกแรกที่รับรู้ได้ก็คือแสบร้อนไปทั้งตัวเนื่องจากโดนแดดเผา ก่อนหน้านี้ยังอยู่ที่สวนหน้าบ้านอยู่เลยแล้วทำไมถึงเข้ามาอยู่ในบ้านได้ล่ะ
"แม่ฟังไว้นะครับ ที่ผมช่วยผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เพราะรักหรือสงสาร แต่เป็นเพราะผมรู้สึกสมเพชเวทนาต่างหาก!"
"ก็ดี ถ้าลูกไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนั้นแล้วแม่ก็ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย คนต่ำๆแบบนั้นแม่ไม่เอามาเป็นลูกสะใภ้หรอก!"
กึก~
หญิงสาวรีบพลิกตัวตะแคงหันหลังพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาจากหางตา เธอไม่ได้ตั้งใจตื่นขึ้นมาได้ยินเรื่องที่สองแม่ลูกกำลังพูด ผิดหรือที่เกิดม
