Oriana Fatima’s POV
Sobrang bilis ng panahon. Parang ayoko ng munang dumating ang araw kinabukasan dahil alam kong malulungkot lang ako. Aalis na ang kapatid ko papuntang America. Ngayon ko lang naramdaman ang lungkot dahil malalayo na siya sa akin. Hindi ko na siya makikita sa malapit. Hindi ko na siya makakasama sa almusal namin dito sa mansyon. Hindi ko na ulit siya makakasabay kumain at wala ng bigla na lang kakatot sa kwarto namin ni Damien.
Hindi ko ‘to naramdaman nang magdesisyon ako na manatili rito sa Pilipinas. Ang inisip ko lang ay magiging ligtas siya at mas maging maayos pa ang buhay niya sa America. Nakalimutan ko na masakit at nakakalungkot rin pala talaga. Ilang taon na nasa tabi ko siya at ilang taon din na kaming dalawa lang ang palaging magkasama. Ako ang nagpapakain
