Pınar…
Demir'le arabada giderken uzunca bir süre konuşmadan sessizce oturduk. Fakat benim içim içimi kemiriyordu. Sürekli içimden 'Ya her şeyi duyduysa' dedikten sonra kafamı hızla iki yöne sallayıp 'Yok yok duysa böyle sakin olamazdı herhalde! A a duymamıştır' diyordum.
Aramızdaki sessizliği Demir'in "Hayırdır Necmi niye garip garip kafanı sallayıp duruyorsun?" deyişi bozdu. Önüme eğdiğim başımı ona doğru çevirirken Demir'in yüzünde garip bir ifade yakaladım. Sanki biraz öfke vardı. Fakat saniyesinde bu ifadeyi yüzünden silip, gülümsedi. " Bir sıkıntın mı var? Yada bana söylemek istediğin bir şey?" diyerek sordu.
Bense şaşkınca yüzüne baktıktan sonra, kekeleyerek "Ha hayır yok! Ne ne o... olabilir ki!" dedim. Fakat Demir'in bu sözlerimle yüzündeki gülümseme silinip yerini adeta öfke
