Demir...
Artık kafayı yemek üzereydim. Tam on beş gün olmuştu ve hala daha Pınar ortalar da yoktu. Sanki yer yarılmış ve içine girmiş gibiydi. Hiç bir iz bırakmadan. O gün onu arkadaşı Nihal'le birlikte evinin önüne bıraktıktan 1 saat sonra, beni annesi Zerrin teyze aramıştı. "Artık geç oldu oğlum, ne zaman geleceksiniz? "demişti. Ben ise bir an boş bulunup Pınar'la çoktan çıktığımızı ve Pınar'ı Nihal'le birlikte yarım saat önce kapının önüne kadar bıraktığımı söylemiştim. Çünkü aklıma hiç böyle bir şey gelmemişti. Muhtemelen Nihal'in evine girdi ve muhabbet ederken annesine haber vermeyi unuttu diyerek düşündüm.
Ama öyle olmadığını yarım saat sonra Nihal beni arayıp telaş içinde "Demir!.... Pınar... Pınar ortalar da yok!" deyişiyle anladım. O an bir anda beynimden vurulmuşa dönerken, te
