We became quiet for a while.
Wala munang nagsalita sa amin. Mas pinakiramdaman muna namin ang isa't isa.
It is peaceful.
Ang unang pagkakataon na magaan lahat at tahimik. Sinuot niya ang kaniyang roba bago ako binigyan ng space sa recliner.
"Upo ka"
I sat down beside him. Kinuha naman niya ang mga kamay ko bago maiingat niya iyong pinisil.
"I still couldn't believe that...you are actually sick when we are together before" simula niya. Hindi niya ako binabalingan ng tingin. Tanging nasa mga kamay ko lang ang atensyon niya.
"Hindi ko nga alam kung bakit hindi mo napansin"
"Akala ko normal lang na putlain ka. Maybe because of your pale skin that I didn't notice everything"
"Maybe I hide it good."
"Yeah..."
Umiling ako na mahinang tumatawa. "Remember why I always push you
