Bizimkisi bir aşk hikayesi değildi. Aşktı bizimkisi, gerisi hikayeydi.
Can Yücel
Özgür yeni güne gözlerini başının üstünde çalan saatin sesiyle zorlukla, söylene söylene açtı. Babası sağ olsun çabuk uyanamadığı için dev bir saat almıştı odaya ve sesi inanılmaz rahatsız ediciydi. Nasıl bu kadar sinir bozucu bir sesin ortasında uyuyabilirdi ki? Okula gitmek eskisi kadar sıkıcı olmasa da yine de sevmediği anlar oluyordu. Özellikle sabahları kalkmaktan nefret ediyordu. Ama artık okula gitmesi için güzel bir nedeni vardı. Söylene söylene yataktan kalktı. Sonra pişman oldu. Söylenmemesi gerekiyordu.
Ayakları yere değip de ayağa kalktığında kendisiyle bir kez daha gurur duydu. Ayaklarına bakmak kimseyi mutlu ediyor muydu bilinmez ama
