Chapter 12
1344 Words
Naka simangot ako habang naka upo rito sa opisina ni Caira.
“Simangot mo, makita ni president ‘yan,” nata tawang saway sa akin ni Caira sa akin.
Mas lalo naman akong sumimangot sa sinabi niya at napa buntong hininga.
“Pu punta ba sila rito sa office mo?” Naka taas ang kilay na tanong ko sa kanya.
Tumango naman siya sa akin.
“They are coming now actually, may kumausap lang kay president,” sagot ni Caira sa akin. Tumango naman ako sa sinabi niya at bahagyang umayos ng upo.
“Bakit pa ba sila pupunta rito sa opisina mo? Nakapag usap na rin naman,” naka ngiwing tanong ko kay Caira na abala sa cellphone niya ngayon.
“The president will talk to you, he knows you very well,” sambit niya sa akin. Sumimangot naman ako sa sinabi niya sa akin.
“Hindi naman kailangan, pumayag naman na ako ah?” naka ngiwing sagot ko sa kanya. Napa iling naman siya sa sinabi ko.
“Wala tayong magagawa, gusto ka niyang ka usapin,”
“Psh, as if papayag sila kapag sinabi kong ayaw ko,” naka ngiwing sagot ko at tinitigan ko ang pintuan nang ma kita kong dahan dahan itong na buksan.
“Kairis,” magaang bati sa akin ni president. Ngumiti naman ako sa kanya.
“President, good day,” bati ko rito.
“I know this is a big news to you, and you don’t really know Kairo, but I know you will adjust well,” sagot niya sa akin.
Tumango naman ako dahil wala naman na akong ma gagawa pa dahil nakapag decide na rin naman sila.
“I know President,” naka ngising sagot ko at umayos ng tayo. Tumango naman siya at tinignan si Caira at tinanguan niya ito.
“You know what to do, Caira,” bilin nito kay Caira. Tumango lang naman nang bahagya si Caira rito.
“Of course Pres, you can count on me,”
Hindi na rin naman nag tagal si President sa opisina ni Caira at umalis na rin naman ito. Pa bagsak akong umupo sa inuupuan ko kanina at maingay na humugot ng hininga.
“You look stress,” puna sa akin ni Caira. Inis ko naman siyang binalingan.
“I am stressed, ngayon iniisip ko kung paano ko pakikitunguhan si Kairo,” na iiling na sagot ko.
Iniisip ko palang na mag kikita kami sooner or later, kuma kabog na ang dibdib ko sa sobrang kaba at inis.
“I will try to find the culprit behind the article, and kung sino talaga ang mga nasa picture,” Caira said out of the blue. I looked at her and nodded slowly.
I really need to know who is the real person behind all these shits happening into my life.
“You should rest,” suhestiyon niya sa akin. Tumayo naman ako dahil kailangan ko talagang mag pahinga muna.
“Yeah, that’s a good idea, Caira. See you tomorrow,” bulalas ko at agad na umalis ng opisina niya.
Ma bilis ang bawat hakbang ko dahil ayoko munang makipag usap sa kahit sinong tao ngayon. Wala ako sa mood, at feeling anytime soon may ma sisigawan nalang ako bigla.
Pagka labas ko ng building ay agad akong nag inhale exhale para ma kalma ko ang katawan ko, punong puno ng inis ang katawan ko ngayon kaya napag desisyunan ko na munang mag lakad lakad para kahit pa paano ay ma wala ang inis na nararamdaman ko.
“Earth to Kairis,”
Agad akong napa lingon sa sumulpot na Xavian sa gilid ko.
“Kanina ka pa diyan?” naka ngiwing tanong ko sa kanya. Umiling naman siya sa akin biglang sagot.
“I just came here, and I saw you walking like a zombie,” sagot naman niya.
Bumuntong hininga naman ako sa sinabi niya.
“Why are you here? pina tawag ka ba?” naka taas ang kilay na tanong ko sa kanya.
He rarely comes to the company building, mag kikita lang kami sa building kung ipapatawag siya ng manager niya, pero kung hindi siya kailangan dito ay hinding hindi mo man lang siya ma hahagilap dito.
“Hmm, my manager called me,”
“Then what are you doing here outside?” mataray na tanong ko sa kanya.
Na tawa naman siya sa sinabi ko. “Sungit naman miss Kairis,”
“Huwag mo akong aasarin ha, susuntukin kita, ma init ang ulo ko,” pag babanta ko sa kanya. Napa iling naman siya sa sinabi ko at tinaas niya ang dalawang kamay niya bilang pag suko.
“Chill, sobrang init ng ulo. I am going inside now,” pa alam niya sa akin. Tumango naman ako sa kanya at hindi ko na siya pinansin pa.
Nang maka alis si Xavian sa gilid ko ay muling tumahimik ang paligid ko kaya pinag pa tuloy ko ang panonood sa mga ibong nag liliparan sa kalangitan.
Nang ma kalma ko ang sarili ko ay napag desisyunan ko nang sumakay sa sasaktan para maka uwi na ako.
Habang nasa byahe ay tinawagan ko si Hannah, agad naman niyang sinagot ang tawag ko.
“I heard what happened,” bungad niya sa akin. Napa buntong hininga naman ako sa sinabi niya.
“I don’t know kung paano nangyari at kami ang na link sa mga pictures na ‘yon, and now this is stressing me out,” galit na pag susumbong ko sa kanya.
Na rinig ko naman ang pag buntong hininga niya sa kabilang linya.
“Kairo is a sweet guy,. malay mo naman magkaka sundo kayo,” sambit ni Hannah sa akin.
Napa irap naman ako sa sinabi niya at hindi na muna sumagot at nag isip isip nalang muna ako.
“I don’t care, I don’t know him personally you know,”
“So? you will know him personally once na nag meet kayong dalawa,” nata tawang sagot nito sa akin.
Napa ngiwi naman ako rito dahil parang ma saya pa siya sa dina danas ko ngayon.
“Are you happy that I am experiencing such bad luck on my side?” naka ngiwing tanong ko sa kanya.
“Of course not, but you know stop whining because wala naman na tayong magagawa pa, nandyan na, wala tayong magagawa kasi iyan ang gusto ni president,” sagot ni Hannah sa akin.
Napa iling nalang ako dahil wala na talaga akong ma gagawa dahil iyon talaga nag gusto ni president.
“Sa lahat kasi ng pwedeng pangalan, ako pa ang na isip nila, they could have used a fan’s name you know,”
“Thay can’t and they won’t, paparazzi loves tea, and kung gagawa sila sisiguraduhin nilang iyong article lang sabog sa buong pilipinas,” sagot ni Hannah sa akin.
Napa yuko nalang ako at napa hilot sa sentido ko dahil totoo naman ang sinabi niya sa akin.
“Paparazzi and their f*****g shits really,” na pipikon na bulalas ko.
I will hunt that freaking journalist, kung sino man ang nag sulat ng article na dawit ang pangalan ko. Ang daming pwedeng idamay sa pangalan ko, iyong hindi ko pa talaga kilala.
“You should rest, stop stressing yourself, makaka sama sa’yo ‘yan,” sambit ni Hannah sa akin.
Kumalma naman ako kahit papaano dahil naka usap ko si Hannah.
“I am currently on my way home, Caira also suggested that I should rest nalang muna,” sagot ko sa kanya.
“Please do, you look stressed, sa boses mo palang ramdam ko na, you should control your emotions sometimes, Kairis, baka maka sama sa’yo” bilin sa akin ni Hannah.
“Yeah, I will for sure, thank you Hannah,”
“No biggies, rest ha? huwag na kung saan saan mag punta,” banta pa nito sa akin.
“Yes mommy,” pa birong sagot ko sa kanya.
“Oh stop please,” nata tawang sagot niya sa akin. Tumawa naman ako at pinatay ko nalang ang tawag dahil nag stop na ang sasakyan sa labas ng condo.
- Writer
