My Crazy Neighbor

10

BEAUTY POV

"Wala naman ang professor natin. Let's go in cafeteria, my treat," Masayang sabi ni Dina. Tipid akong ngumiti sa kanya. I slowly felt comfortable with her, and I hope she's different from the people I met before.

"Okay, liligpitin ko lang ang mga gamit ko, Dina."Sabi ko at inayos ang aking gamit.

"No, just Ere, my cousin and parents use to call me that," Ngiting sabi niya at inayos ang salamin. Ramdam ko na sobrang comfortable talaga niya sa'kin.

"Una na ako sa cafeteria ng maka-order na'ko. I will wait you ha." Kumaway siya sa'kin at lumabas ng room. Nagkibit-balikat na lang ako. Sinakbit ko ang bag at lalabas na sana ng pinto. But I suddenly bumped someone.

Napangiwi ako ng tumama ang balikat ko sa pinto. Tangin-----

"Oh my! Are you okay, Micah?!" I looked on my back. Mabilis na tinulungan ng dalawa niyang kasama ang nakabangaan ko. Mahina kong hinalot ang aking balikat. I still feel the pain on it.

"Masakit ba?," Malumanay na tanong ng kaibigan nito.

"I'm fine, Amora, don't worry," Mahina at may kalmado sabi ni Micah. Then she look at me and smiled.

"Say to sorry to my bestfrie---" Sabat ng babaeng nakatirintas ang buhok.

"No, I'm fine kassey. Look, ayos lang talaga ako," Mustra ni Mitch at ngumiti ng malawak. Ngumuso siya sa kaibigan niya para ipakita okay lang siya.

I sighed. Tumingin ako sa relo ko. Baka kanina pa naghihintay sa akin si Dina.

I looked at them.

"I'm sorry for the trouble, mauna na ako." Tipid akong ngumiti sa kanila at mabilis silang nilagpasan. May sasabihin pa sana ito pero kailangan ko ng puntahan si Dina.

Nakarating ako sa Cafeteria at agad namang kumaway si Dina.

Nasa bandang sulok siya nakaupo. Hindi naman masyado marami ang tao dito sa Cafeteria.

I smiled at her. Meron ng pagkain sa table kaya umupo na ako. Bigla akong natakam ng makita ang pagkain. Isang bucket ng fried Chicken at slice ng ribbon cake.

My favorite cake!

"Let's eat!" Masiglang sabi ni Dina kaya hindi ko mapigilang mapangiti. I pursed my lower lip. I suddenly felt the excitement.

"Woah!" Bahagyang natulala si Dina kaya umangat ang tingin ko sa kanya. Nakatitig siya sa'kin at nilapit pa ang mukha tapos inayos ang pagkakalagay ng salamin sa kanyang mata.

"W-Wait! You have a dimples!"

"Huh?" Taka kong tanong sa kanya na tila'y hindi siya makapaniwala sa nakita. She slightly pinched my cheeks. Kaya medyo nakaigkad ako.

"Your skin is so smooth and fluffy. Did you use foundation on your face?" Curious niyang tanong. Kumunot ang nuo ko.

"Foundation? No, I don't use any product. " Deritso kong sagot at sinubo ang fried chicken.

"Hmmp, I'm jealous. You're so beautiful when you smile. I like your skin and your dimples." Nakalumbaba niyang sabi at pinagmamasdan akong kumain.

That's too much compliment.

My mom was half British and half Japanese. Everyone admired her when it came to modeling and fashion. Unfortunately, she's no longer here; she passed away when I was 19. On the other hand, my father is Italian, and he's a CEO of company.

Halos mapuno na ang bibig ko ng pagkain ko maging si Dina. Parehas kaming natawa sa aming pinaggagawa.

Tumigil siya at tumingin sa akin.

She pouted while looking at me and said, "Did I tell you that you're so beautiful?"

"You did. Thank you for your treat by the way," I smiled at her bago muling sinubo ang huling cake. Biglang akong nakaramdam ng lungkot. Last bite na lang.

I bite my lips. Nakalumbaba ako sa table at lumipad ang tingin sa labas ng Cafeteria. Sumandal ako sa upuan.

"He's here," Rinig kong bulungan ng mga kapwa ko student. Kaya napatingin ako sa entrance ng Cafeteria.

A tall man is entering the Cafeteria.

He's wearing a student uniform. Saglit akong natigilan ng malaman kung sino 'yon. Aidan?

Halos lahat ng tao dito ay nakatingin sa kanya ng palihim at tahimik. At isa na ako doon. Nanatiling blanko ang kanyang mukha. Bago dumeritso sa counter ng Cafeteria.

Nakatalikod siya banda namin. Agad kong napansin ang kanyang buhok. Bukod na ang style nito. He looks more badboy. Mula sa puno ng tainga at leeg ay nakikita ang kaputian ng kanyang balat. At bagay na bagay sa kanya ng suit niya ngayong uniform.

Umiwas ako ng tingin mula dito at palihim na napakagat ng labi. He's so handsome.

Napalingon ako sa mahabang table at nakita ko si Micah at kaibigan niyang dalawa. Hindi ko ata sila napansin kanina dahil siguro abala ako sa pagkain.

Malungkot ang kanyang mata habang nakatanaw kay Aidan at agad nag iwas ng tingin. Pinaglaruan ko ang aking kamay at binaling ang tingin kay Dina. Na ngayon pala ay nakatingin na din sa'kin. Nanliit ang kanyang mata.

"Base sa tingin na 'yan. May gusto kang malaman, I'm right?," Taas na kilay na tanong niya. Nakalumbaba siya at pinagmamasdan ako.

I'm not interested kong ano ba tagala ang meron sa kanila. But I'm curious what happened the past years here. Yeah that's a-all!

Tumikhim ako at tumingin sa kanya.

"I'm just curious." Tipid kong sagot pero mahina siyang natawa. Sumandal siya at pinagsakop ang kamay.

"Makinig kang mabuti"

"Once upon a time, there was a girl who transferred to a not-so-well-known university. She lived in a simple apartment by herself. One day, she met a prince." Malalim siyang huminga at tumingin sa mga mata ko.

Kumunot ang nuo ko. Hindi ko siya maintindihan. Hindi ko sinabing magkuwento siya tungkol sa mga Disney princess pero hindi maiwasang na maintriga sa sinasabi niya.

"And that prince had a playful personality; everyone adored him. But the prince suddenly fell in love with the transferred girl. Everyone knew about it. I can see in his eyes that he's in love, and he will do anything for that girl. But the girl make a biggest mistake," Seryoso siyang tumingin sa'kin pero gumuhit ang ngisi sa kanyang labi.

"At simula ng araw na 'yon. No one saw him again... hindi ko sinasabing nawala ang prince pero ang kanyang pagkatao ay nagbago. He's not a prince anymore, Beauty." Nilapit niya ang kanyang mukha at bumulong sa'kin kaya napalunok ako.

Ano ang ibig niyang sabihin?

Ngumiti siya sa'kin at nagtanong.

"Do you believe in devil ?" Kalmado niyang tanong. Bigla akong nalito sa sinabi niya. Halos hindi ko na maproseso ang sinabi niya.

"The devil is real, but he does not have horns or a tail. He can be beautiful on the outside, but the devil is inside." Makahulugan niyang sabi. Parang isang malaking bugtong ang sinabi niya sa akin.

But I know there is something behind it.

"Pero isa lang ang alam ko. He finally find his h€ll." At tumingin siya sa mga mata ko habang sinabi 'yon.