คณะบริหาร-ระหว่างทางกลับ

1590 Words

ระหว่างเดินกลับไปที่โต๊ะ เพื่อไปเก็บของ ก็มีสาวๆในคณะบริหาร ต่างก็ชี้ๆ บ้างก็กระซิบๆ เพลง : เก้า อ้าว พี่คิน สวัสดีค่ะ ภาคิน : สวัสดีครับ เพลงเรียนคณะนี้หรอ เพลง : ใช่ค่ะ เก้า : เพลงรู้จักพี่ภาคินหรอ เพลง : ใช่ๆ พี่คินเป็นเพื่อนพี่พีท พี่ชายของเพลง เก้า : อ่อ รู้งี้ พาเพลงไปด้วยดีกว่า (ยิ้มติดตลก) เพลง : งั้นที่เก้าาาา เก้า : (หันไปมองหน้าเพลง)เดี๋ยวคุยต่อพรุ่งนี้นะ เพลง : อ่อ ได้ๆ เก้า : เพลงกลับยังไงอ่ะ ไปด้วยกันมั้ย? ภาคิน : คงต้องนั่งตักไป (หน้านิ่ง) เพลง : เดี๋ยวพี่พีทมารับจ๊ะ ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนแรกว่าจะชวนเก้าไปกินข้าวด้วยกัน (ทำหน้าหงอยๆ) เก้า : วันอื่นก็ได้ วันนี้เราต้องไปสวัสดีคุณลุงก่อน เพลง : เครๆ เจอกันพรุ่งนี้ เก้า : บะบายจ้า เดี๋ยวแชทหานะ..(ลาเพลงเสร็จก็เดินออกมา มีร่างสูงเดินตามหลัง เพราะกำลังสูบบุหรี่) เพลง :(ตะโกน) บ๊ายบายค่ะ พี่คิน ภาคิน : (พยักหน้าตอบรับ) **บรรยากาศรอบๆ ก็ทำเอาสาวๆบริหารหลายคน กรีด เก้า : (เดินคิดในใจ) พี่คินฮอตขนาดนี้เลยหรอ แต่พี่เขาก็หน้าตาดี มีเงิน มันก็คงเป็นธรรมดาที่สาวๆอยากเข้าหา คงมีสาวเยอะด้วยมั้ง หึหึ ไอ้เก้าเอ้ย จะโดนดักตบมั้ยเนี้ย..(หน้าครุ่นคิด) ภาคิน : (แย่งของไปถือ) มา พี่ถือให้ เก้า : (ตกใจ) อุ้ย ไม่ต้องค่ะ เก้าถือได้ ภาคิน : (หยุดเดิน..มองขวาง) เก้า : ( หันกลับไป) เอ้า พี่จะหยุดเดินทำไมค่ะ เร็วๆ ป่านี้คุณลุงรอแย่แล้วมั้ง ภาคิน : (ยืนนิ่ง..หน้านิ่ง..ตาขวาง) เก้า : อ่ะๆ พี่ช่วยถืออันนี้ก็ได้ค่ะ ภาคิน : เอามาทั้งหมดนั่นแหระ เก้า : (ยกให้ทั้งหมดเลยจ้า พ่อคูณใจดีเวอร์) อ่ะๆนี่จ๊ะ คุณพี่ จบมั้ยค่ะ?? ภาคิน : (หันหน้าไปทางอื่น) หึหึ (อยู่ในลำคอ) **เดินมาถึงรถพี่คิน เพื่อนๆพี่คินยังนั่งกันอยู่ พี่คินเลยแวะทักทาย ภาคิน : เอ้า นี่ยังอยู่?? กัส : เออ รอมึงอ่ะ จะไปไหนก็ไม่บอก ภาคิน : ไอ้แม่ยิ้ม ปกติก็ไม่เห็นจะเคยรอ กัส : (หัวเราะ) ทำไม ทำไม กูรักเพื่อน รอเพื่อนมันผิดตรงไหน ภาคิน : เออ ไปล่ะ พ่อรอนานแล้วหว่ะ กัส : เออๆ See you tomorrow เก้า : กลับก่อนนะคะ พี่ๆ กัส :คร้าบบบบ คนสวย (ส่งยิ้ม..หันไปมองภาคิน) ภาคิน : (ยกนิ้วกลาง) รวย สลัด **อยู่บนรถ.. ภาคิน : แล้วพักที่ไหน?? (มองด้วยหางตา) เก้า : คอนโดใกล้ๆ มอนี่แหระค่ะ เดินทางสะดวก ภาคิน : ทำไมไม่พักที่บ้านล่ะ เก้า : พูดเหมือนคุณลุงเลย ไม่เอาค่ะ เก้าเกรงใจ อีกอย่างก็ไกลจาก มอ ด้วย ภาคิน : ไม่ไกล (ห้วนๆ น้ำเสียงกระด้างสุด) เก้า : พักคอนโดดีแล้ว เก้ากลัวมีกิจกรรมเยอะ กลับช้า จะยิ่งทำให้กังวลกันไปอีก ให้คุณลุง กังวลแค่พี่ภาคินคนเดียวก็พอแล้วค่ะ ฮ่าๆ หยอกๆ **บ้านคุณลุงคีย์ เก้า : (มองรอบๆทางเข้าบ้าน)โอ้โห้ บ้านของพี่ยังเหมือนเดิมทุกอย่างเลย ภาคิน : อืมม (ในลำคอ) พอถึงก็รีบเข้าไปทักทายคุณลุงทันที ซึ่งคุณลุงก็นั่งรอที่โต๊ะอาหารแล้ว โดยมีแม่บ้านกำลังเตรียมตักข้าวเสิร์ฟ เก้า : สวัสดีค่าาาา คุณลุง คุณน้า (อ้อนๆ) ลุงภาคีย์ : อ้าว มาแล้ว หวัดดี หนูเก้า น้าปราง :(น้าของพี่คินและเป็นแม่เลี้ยงปัจจุบัน) หวัดดีจ้า หนูเก้า โอ้โห้ โตเป็นสาวแล้ว สวยด้วย เก้า : (โอบกอดน้าปราง) เก้าจำได้ว่ามาล่าสุด เก้ายังเด็กๆอยู่เลยมั้งค่ะ แต่บ้านยังเหมือนเดิมเลยค่ะ ภาคิน : ใช่เด็กอ้วนๆดำๆหน้าม้าเต่อ ชอบร้องไห้เสียงดังๆ กินไอติมทั้งวัน ใช่คนเดียวกันป่ะ เก้า : (มองค้อน) หึหึ คุณลุง ดูพี่ภาคินว่าเก้าค่ะ ภาคิน :(มอง..ยิ้มมุมปาก แบบมาเหนือ) ลุงภาคีย์ : คิน!! แกนี่มันปากปีจอจริงๆ นั่งๆกินข้าวกัน เก้า : (คิดในใจ..โถ่วพี่คินก็ใช่จะหล่อเถอะ ตอนเด็ก ผอมอย่างกับไม่เสียบลูกชิ้น ฟันหน้าก็หลอ ไม่เห็นจะล้อพี่เขาเลย เชอะ!!) ภาคิน : แฮ่ม!!! (เหลือบมอง) ลุงภาคีย์ : ไปเรียนเป็นไงบ้าง หนูเก้า มีปัญหาอะไร บอกลุงได้เลยนะ เก้า : ตอนนี้ยังไม่มีอะไรค่ะ พ่อกับแม่มาจัดการไว้ให้หมดแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะคุณลุง ลุงภาคีย์ :(พยักหน้า) แล้วพักที่ไหน? เก้า : คอนโดใกล้ๆ มอ ค่ะ เห็นคุณแม่บอกว่าเป็นคอนโดของเพื่อนคุณลุงด้วยนะคะ ลุงภาคีย์ :(ทำท่าคิด) อ่อ ลุงนึกออกล่ะ ตรงนั้นดี ปลอดภัยด้วย ภาคิน : บ้านนี้ก็ใหญ่โต ไปอยู่ทำไมคอนโด จะปลอดภัยสักแค่ไหนเชียว (ตักข้าวกินหน้านิ่งๆ) ลุงภาคีย์ : นั่นสิ หรือหนูเก้าจะย้ายมาอยู่บ้านลุงมั้ย ลุงจะบอกพ่อแม่ของหนูให้ เก้า : ขอบคุณนะคะคุณลุง แต่เก้าพักคอนโดน่าจะสะดวกกว่า ใกล้ มอ ด้วย เดินทางสะดวก ลุงภาคีย์ : อ่ะ งั้นก็ลองสักเทอม ถ้าเปลี่ยนใจบอกลุงหรือพี่คินก็ได้นะ เก้า : โอเคค่ะ..(ยิ้ม..ตักข้าวกิน) **หลังจากทุกคนอิ่มมื้อค่ำแล้ว ก็ขยับมานั่งห้องนั่งเล่น ส่วนพี่คินก็ขึ้นห้อง คงเหนื่อยสินะได้ข่าวว่ามีซ้อมกีฬาด้วย..เวลา 2 ทุ่ม เก้า : คุณลุง คุณน้าค่ะ เดี๋ยวเก้ากลับก่อนนะคะ ลุงภาคีย์ : อ้าว กลับยังไง ค้างที่นี่สักคืนมั้ย เก้า : ไม่เป็นไรค่ะ เก้าไม่ได้เอาอะไรมาเลย กลับห้องง่ายกว่า ลุงภาคีย์ : เจ้าคินคงหลับไปแล้ว งั้นเดี๋ยวให้อาจขับรถไปส่งดีกว่า เก้า : ไม่ต้องค่ะ เก้าเรียกรถแล้วค่ะ ลุงภาคีย์ : เอางั้นหรอ ป่ะๆงั้นลุงเดินไปส่ง **ลุงภาคีย์ น้าปราง เก้า เดินออกมาหน้าบ้าน เก้าค่อยๆเดิน เพราะกำลังรอแอปค้นหารถอยู่ แต่ก็ยังไม่มีรถ เก้า : เดี๋ยวเก้าเดินไปรอหน้าประตูดีกว่าค่ะ รถจะได้ไม่ต้องวนเข้ามา ลุงภาคีย์ : อ่ะ ตามใจหนูเก้าแล้วกัน ถึงแล้วโทรบอกลุงด้วยนะ เก้า : ได้ค่ะ เก้าไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะลุงคีย์ น้าปราง (เก้าก็เดินออกมารอรถหน้าบ้านด้านนอกแทน) แอปก็ยังค้นหารถไม่เจอ อยากจะร้องไห้ ผ่านไป 5 นาที อยู่ๆประตูใหญ่ก็เปิดออก เก้าเอียงตัวหันไปมอง เห้ยยย นั่นมันรถพี่คินนี่หว่า ชิบล่ะ (รีบขยับไปยืนแอบมุมซอกประตูเล็ก) รถพี่คินจอดอยู่หน้าบ้านจนประตูเลื่อนปิด เก้า : เอ้า ทำไมพี่คินไม่ขับไปสักที รู้สึกเหมือนกำลังโดนมดรุมกัด..อุ้ย โอ้ย มดๆกัด (เอามือปัดมดที่ขา) หันมาเจอพี่คินยืนเท้าเอวมองอยู่ ภาคิน : จะแอบอีกนานมั้ย? (ยืนเท้าเอว) เก้า : (ค่อยๆเดินออกมาจากซอกที่แอบ) เอ่อ คือ ว่า กะกะเก้า รอรถอยู่ค่ะ ไม่ได้แอบสักหน่อย (แถไปก่อน จนกว่าสีข้างจะถลอก อิอิ) ภาคิน : เดี๋ยวไปส่ง เวลานี้ไม่มีรถหรอก แถวนี้ เก้า : ไม่เป็นไรค่ะ เก้ากดเรียกรถไปแล้ว ภาคิน : (ดึงมือถือไป) หึหึ ไหนอ่ะรถ เร็ว ขึ้นรถสิ เก้า : ก็ได้ค่ะ (ทางเลือกน้อย โดนมดกัดอีก เห้อ) ภาคิน : (เดินกลับไปที่รถ..กดยกเลิกแอป) เก้า : ขอมือถือคืนด้วยค่ะ (แบมือ) ภาคิน : ถึงก่อน จะคืนให้ (หน้านิ่งสุดๆพ่อเอ้ย) เก้า : (เอนหลังอย่างสบายใจ..หันมองข้างทางไปตลอด ดูบรรยากาศยามค่ำคืน แสงไฟ เสียงเพลง) ดูเพลินเกินไปหน่อย หลับจ้า รู้สึกตัวอีกที ตอนพี่ภาคินเรียก เก้า เก้าเมษา ตื่นๆ ด้านภาคิน.. ตั้งใจจะขึ้นไปอาบน้ำก่อนและจะลงมาข้างล่าง เพราะคิดว่ายังไงคืนนี้ ยัยเก้าคงไม่ค้างที่นี่แน่ๆ แต่เจ้ากรรมดันเผลอหลับไปซะได้..อยู่ๆก็สะดุ้งตื่น ภาคิน : (มองนาฬิกา) เห้ยยย 2 ทุ่ม ชิบละ วิ่งลงมาเจอพ่อกำลังเดินเข้ามาในบ้านพอดี ภาคิน : เก้ากลับยังไงอ่ะ ผมเผลอหลับ พ่อ : เห็นว่าเรียกรถในแอปนะ พ่อจะให้อาจไปส่งก็ไม่ยอม ไม่รู้รถมาถึงหรือยัง เห็นบอกขอรอหน้าประตูข้างนอก ภาคิน :(ชะเง้อมอง..บ่นในใจ ยัยนี่ดื้อจริง) งั้นเดี๋ยวผมออกไปหาเพื่อนที่ผับสักแปปนะครับ พ่อ : อ้าว อย่าเมานะคิน ขับรถอันตราย ภาคิน : ครับๆ (สตาร์ทรถ ขับออกไปจอดหน้าประตูด้านนอก มองซ้าย มองขวา เมื่อกี๊ยังเห็นยืนอยู่ ไปไหนแล้ววะ ตาเหลือบไปเห็นสีขาวๆอยู่ข้างพุ่มไม้) หึหึ แอบสินะ จะรอดูว่าจะแอบได้นานแค่ไหนเชียว อยู่ๆเก้าก็ส่งเสียงและกระโดดออกมาจากพุ่มไม้ มด มด ภาคินนั่งมองแล้วก็หัวเราะออกมาแบบเต็มเสียง ทำให้ภาคินย้อนคิดว่านานแค่ไหนแล้ว ที่ไม่ได้หัวเราะออกมาแบบนี้..ภาคินเปิดประตูลงไปดู ยังอดขำไม่ได้ในท่าทีของสาวน้อยตรงหน้า เธอนี่ตลกจริงๆเลย..ภาคินถึงกับกลั้นหัวเราะ คีฟลุก พอขึ้นรถมา เธอก็เอนหลัง เตรียมนอนเลยสินะ ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอนะ ยัยเด็กนี่ (ภาคินคิดในใจ)

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more