หัดรัก หนุ่มวิศวะปี4

ตัวคนเดียวในวันที่ป่วย

**ได้ยินเสียงคนเรียก เก้าหยุดเดิน หันกลับไปมอง เห็นรุ่นพี่กลุ่มเพื่อนภาคินวิ่งออกมาจากสนามบาส

เก้า : อ้าวรุ่นพี่ มีอะไรหรือเปล่าค่ะ

กัส : เลิกเรียนแล้วหรอครับ

เก้า : ใช่ค่ะ วันนี้เลิกช้ามาก

กัส :แล้วนี่จะไปไหน กลับแล้วหรอ กลับยังไงอ่ะ

เก้า : จะกลับแล้วค่ะ เดี๋ยวเรียกรถหน้ามอค่ะ คอนโดเก้าอยู่ใกล้ๆนี่เองค่ะ

กัส : ให้พี่ไปส่งมั้ย หรือ รอคินเล่นบาสเสร็จติดรถไปมั้ย เวลานี้ไม่น่าจะมีรถนะ

เก้าหันไปสบสายตาพิฆาตคู่นึงกำลังเดินตรงมา

เก้า : เอ่อ เดี๋ยวเก้ากลับเองดีกว่าค่ะ พวกพี่จะได้เล่นกับต่อ

กัส : โอเคครับ งั้นกลับดีๆล่ะ

เก้า : เก้าขอตัวนะคะ (เตรียมตั้งท่าเดินเร็ว)

**จังหวะมีเสียงเรียก พี่คินนนนน เสียงแหลมลอยมา เก้าไม่รอช้า เดินกึ่งวิ่งออกไปหน้ามหาวิทยาลัยทันที ยกมือเรียกวินมุ่งกลับคอนโดทันที..

ฝั่ง..ภาคิน

ระหว่างที่กัสหมุนตัวกลับมาเพื่อจะเดินกลับไปสนามบาส ได้ยินเสียงสาวเรียกภาคินพอดี

สาวสวย ดีกรีว่าที่คุณหมอปี3 เดินมาภาคิน

ภาคินที่กำลังจะเดินไปหากัสกับเก้า ต้องหยุดชะงักกับเสียงเรียก

แบมบี้ : พี่คินนนนนน

ภาคิน : (ยืนมองนิ่งๆ)ไงแบม ยังไม่กลับหรอ

แบมบี้ : กำลังจะกลับแล้วค่ะ เห็นพี่คินพอดี

พี่คินจะกลับตอนไหนค่ะ

ภาคิน : จะกลับล่ะ (หมุนตัวและเดินกลับไปที่สนาม)

แบมบี้ : (เดินตามไปและถือโอกาสควงแขนภาคิน) พี่คิน งั้นเราไปหาข้าวกินกันด้วยมั้ยค่ะ เราไม่ได้เจอกันนานเลย พี่ก็ไม่อ่านแชท ไม่รับสายแบมเลย

ภาคิน : ช่วงนี้พี่ยุ่งนิดหน่อย (ก้มเก็บของลงกระเป๋า)

กัส : (เดินเข้ามาพอดี) กลับเลยหรอคิน

ภาคิน : อืม!! พวกมึงจะเล่นต่อก็ได้นะ

แบมบี้ : ดีค่ะพี่กัส

กัส : ดีครับ

กัส : เออๆ เดี๋ยวถามพวกมันก่อน

(ก่อนกัสจะเดินผ่านทั้งคู่ไป กัสก้มหน้าไปกระซิบข้างหูภาคิน คนนี้งานดีนะเนี้ย อย่าหนักมากนะเพื่อน น้องเขาดูบอบบางขนาดนี้ เดินหัวเราะเข้าสนามบาสไป)

ภาคิน : ไอ้เวรกัส (พ่นลมหายใจหงุดหงิด)

กัส : (นึกถึงได้ หันกลับมา) ไอ้คิน รู้จักคอนโดน้องเก้าป่ะ อยู่ไหนวะ

ภาคิน : (หยุดเก็บของ หันมองหน้ากัส) มึงอยากรู้ไปทำไม?

กัส : เมื่อกี๊เห็นน้องเขาหน้าแดงๆเหมือนจะป่วย

กูอยากซื้อของกินไปฝาก ไปดูอาการไรงี้ ไม่ได้หรอวะ

ภาคิน : ฐานะ?? (คิ้วขมวด)

กัส : เอ่อ อืมม (ทำหน้าคิดๆ) ฐานะ..รุ่นพี่ไง

ภาคิน : ไม่ต้อง..

กัส : โถ่ว ไอ้คนใจร้าย ใจดำ ไอ้คนไม่มีหัวใจ

ภาคิน : พล่ามไป กลับละ (สะพายกระเป๋าเดินไปที่รถ แบมบี้เดินตามไปติดๆ)

ภาคิน : แบม พี่คงไปกินข้าวด้วยไม่ได้ ต้องรีบกลับบ้าน

แบมบี้ : แค่กินข้าวก็ไม่ได้หรอค่ะ

ภาคิน : ไว้พี่ทักหานะ (เปิดประตูรถ ก้าวขึ้นรถ)

แบมบี้ : (ก้มกระซิบ ถ้าพี่ไม่อยากกินข้าว กินอย่างอื่นก็ได้นะคะ..ยิ้มหวาน เย้ายวน)

ภาคิน : หึหึ (ในลำคอ) ไว้พี่คิดอีกที

**ภาคินก็ขับรถออกไปทันที มุ่งตรงกลับบ้าน มองนาฬิกา 18.40 น. นั่งคิดถึงคำพูดของกัส นี่ยัยลิงลมป่วยหรอ แล้วยัยนั่นจะรู้จักหาข้าว หายากินหรือเปล่าหรอก ช่างแม่ง โตๆกันล่ะ ไม่รู้จักดูแลตัวเอง ก็ช่วยไม่ได้หว่ะ แล้วกูจะไปกังวล ไปคิดแทนทำไมวะ แม่ง แม่ง หงุดหงิดชิบ!! เหอะๆ เป็นน้องสาวสินะ กูภาคินลูกคนเดียว ไม่มีพี่ ไม่มีน้องโว้ย แม่ง!! ขับรถมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดจนถึงบ้าน!!

ภาคีย์ : ตาคินกลับมาล่ะ เตรียมตักข้าวเลย (หันไปสั่งแม่บ้าน)

ภาคิน : พ่อหวัดดีครับ (ยกมือไหว้)

ภาคีย์ : ป่ะๆ เราไปกินข้าวกัน (เดินกอดคอลูกชายไปที่โต๊ะอาหาร)

ภาคิน : พ่อเดินไปก่อนเลย เดี๋ยวผมขอขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแปป

ภาคีย์ : เร็วๆนะลูก กับข้าวจะเย็นหมด

ภาคิน : (เดินขึ้นบันไดไป) ครับ

**ระหว่างนั่งกินข้าวก็ทำให้ภาคินนึกได้ ลุกเดินไปสั่งแม่บ้านขอข้าวต้มกุ้ง หมูสับใส่กล่องให้หน่อย ขอยาแก้ไข้ แก้ปวดต่างๆไปเผื่อ จนภาคีย์ก็สงสัยหันมามองหาภรรยา แบบมีคำถาม

ภาคิน : (กลับมานั่งกินข้าวต่อ)

ภาคีย์ : (คิดในใจ จะถามดี หรือไม่ถามดี ลังเล) คินจะเอาไปให้ใครหรอลูก

ภาคิน : ลูกลิงลม (ขำในลำคอ) หึหึ

ภาคีย์ : (เพิ่มความสงสัยขึ้นไปอีก) ลูกลิงลม?

ภาคีย์หันไปมองหน้าภรรยา เชิงขอความคิดเห็นแต่ภรรยาส่ายหน้าไม่ให้ถามต่อ

**แม่บ้านถือถุงข้าวต้ม พร้อมยามาให้ภาคิน

แม่บ้าน : ป้าวางไว้ตรงนี้นะคะคุณคิน

ภาคิน : ขอบคุณครับ เอ่อ ป้า วันนี้มีน้ำส้มคั้นไว้มั้ยครับ

แม่บ้าน : ยังไม่ได้คั้นไว้ค่ะ แต่ถ้าคุณคินอยากทาน เดี๋ยวป้าทำให้เลย

ภาคิน : นานมั้ยครับ

แม่บ้าน : แปปเดียวเองค่ะ เดี๋ยวป้ารีบทำให้เลย

ภาคิน : ใส่ขวดนะครับป้า ขอบคุณครับ

**เวลา 21.20 น. สายเรียกเข้ามือถือเก้า เก้าสะดุ้งตื่นรู้สึกปวดหัวหนักมาก ตัวก็ร้อนมากกว่าช่วงเย็น

เก้า : (กดรับสาย) ฮัลโหลค่ะ (เสียงแทบไม่มี)

ภาคิน : (นิ่งไปแปปนึง..คิดคำพูด) พี่เอง พ่อให้เอาข้าวมาให้ ลงมาหน่อย

เก้า : คุณลุงหรอค่ะ งั้นรอแปปนะคะ

**เก้ารวบรวมสติได้ เดินหอบร่างที่พร้อมจะปลิวได้ ลงลิฟท์มา เห็นภาคินยืนรออยู่ที่ล็อบบี้พร้องถุงผ้า

เก้า : สวัสดีค่ะพี่ภาคิน

ภาคิน : (ยืนนิ่ง ใจลอยไปพักนึง)

เก้า : พี่คิน พี่คิน (สะกิดแขนภาคิน)

ภาคิน : (สะดุ้งออกจากภวังค์ความคิด) เอ่อ ทำไมหน้าซีดแบบนั้นอ่ะ ไม่สบาย?

เก้า : ค่ะ ว่าแต่ดึกแล้ว ทำไมคุณลุงถะ..

ภาคิน : (ยื่นหลังมือมาแตะหน้าผาก) ตัวร้อนมาก

เก้า : (ตกใจที่อยู่ๆภาคินยื่นมือมาแตะหน้าผาก)

ภาคิน : (จับแขนเก้า พร้อมจุงเดินไปที่ลิฟท์) ต้องกินข้าว แล้วกินยานะ ตัวร้อนขนาดนี้

**เข้าห้องไปภาคินก็จัดแจง หยิบนั่น หยิบนี่ เหมือนว่าเป็นห้องของตัวเอง เดินวุ่นวายไปหมด เก้าได้แต่นั่งมองแบบงงๆ ภาคินก็ทำไป บ่นไป ถือข้าวต้มใส่ชามมาวาง แล้วก็นั่งเอายาออกมาเลือก

ภาคิน : มองอยู่นั่น กินข้าวสิ จะได้กินยา

เก้า : คะ ค่ะ (ติดอ่างเลย)ตักข้าวกินแบบกลืนไม่ค่อยลง มันเจ็บคอไปหมด แต่จำเป็นต้องกิน เพราะภาคินก็บ่นตามทุกคำ บ่นเหมือนไม่ได้พูดมา10ปี

เก้า : (วางช้อน) กินต่อไม่ไหวแล้วอ่ะ เจ็บคอ

ภาคิน : กินไปนิดเดียวเอง กินอีก (จ้องหน้า)

เก้า : มันเจ็บคอมาก กลืนไม่ลงจริงๆ (ทำหน้าเศร้าๆหมาเหงาใส่)

ภาคิน : (มองหน้า คิดๆ) อยากกินอะไร เดี๋ยวไปซื้อให้

เก้า : (คิดๆๆ) ส้มตำปูปลาร้า ได้ป่ะ แหะๆ

ภาคิน : (มะเงกลงหัวไปที) นี่แน๊ะ มันกินได้หรอ

เอาของที่กินได้ตอนนี้

เก้า : เอาจริงๆไม่อยากกินอะไรเลย อยากนอนมากกว่าค่ะ

ภาคิน : กินยาก่อนสิ (ยื่นยาพร้อมน้ำให้) น้ำส้มในตู้เย็นนะ กินเลยมั้ย?

เก้า : (ส่ายหน้า..พร้อมกินยา) พี่จะกลับเลยมั้ยค่ะ

ภาคิน : ยัง ทีวีดูบอลได้ป่ะ (ลุกไปหยิบรีโมท)

เก้า : น่าจะมีนะคะ งั้นเก้าขอไปนอนก่อน

ถ้าพี่จะกลับฝากพี่ล็อคประตูให้เก้าด้วยนะคะ

ภาคิน : อืม (ตามองทีวี กดหาช่องบอล)

**เก้าเดินเข้าไปในห้องนอน ภาคินก็ลุกเอาชามไปล้าง เดินสำรวจรอบๆห้อง เปิดดูตู้เย็น ยืนส่ายหน้า ตู้เย็นมีแต่น้ำเปล่า กูจะบ้าตาย ยัยนี่ไม่มีของกินอย่างอื่นเลยหรอ เลยไม่รู้ว่าชอบกินอะไร ระหว่างยืนมองตู้เย็น แชทกลุ่มเพื่อนแจ้งเตือน ภาคินเดินมานั่งที่โซฟา เปิดอ่านแชท..

แชทกลุ่ม

ดนัย : (ส่งรูปสาวสวยคนนึง) ไอ้กัส มึงเห็นยัง คนนี้ใครวะ

ภาคิน : (ซูมดูรูปอยู่เงียบๆ..ยัยลิงลมนี่ ไอ้พวกนี้)

กัส : คนไหนวะ ไม่วงมา คนเม้นท์ตั้งเยอะ

ดนัย : (ส่งรูปแก้ไขไปใหม่) คนนี้ๆ

เสือ : ไอ้ไทม์ บริหารปี 3 เจ้าของผับตรงนั้นไง

กัส : เดี๋ยวกูส่องไอจีมันแปป

เสือ : มันทำไมวะไอ้นัย มีเรื่องกับมันหรอ

ดนัย : ป่าว กูเห็นคอมเม้นท์รูปของน้องเก้าทุกรูปเลยสงสัย หน้ามันก็คุ้นๆ

กัส : ไอ้นี่แม่งสุด

ภาคิน : พวกมึงว่างกันมาก

กัส : แน๊ะ ไอ้คิน แอบอ่านเงียบๆน๊าา

(ส่งสติ๊กเกอร์)

ภาคิน : ไอ้ไทม์นี่มันยังไงวะ งง

เสือ : มันเชี้ยไง เล่นยา สาวคนไหนที่มันเล็งไว้นะ

แม่งแอบใส่ยาหมด ผู้หญิงบางคนไม่เต็มใจด้วย

ถึงกับย้ายมหาลัยมาหลายคนละ

กัส : ล่ะอยู่คณะเดียวกับน้องเก้าอีก โอกาสเจอกันเยอะด้วย กูห่วงน้องเก้าเลย นอนไม่หลับเลยกู (ส่งสติ๊กเกอร์นั่งท้าวคาง)

ปิดแชทกลุ่ม

ภาคินเข้าไอจีแล้วเข้าไปส่องไอจีของเก้า นั่งเลื่อนดูทุกรูป บางรูปก็ทำให้ภาคินนั่งขำ ยัยลิงลมนี่ก็มีหลายอารมณ์นะ เลื่อนดูรูปไปหยุดที่รูปเทศกาลวันเด็ก ในรูปมีเด็กผู้ชายยืนทำหน้ามุ่ยๆมือกอด อกมองเด็กผู้หญิงหน้าม้าเต่อ อ้วนดำ ยืนร้องไห้ มือนึงถือไอติม มือนึงปาดน้ำตา เหอะๆยัยลิงลมมีรูปนี้ด้วยหรอ เพราะรูปถูกถ่ายจากม้วนฟิล์มและอัลบัมรูปก็อยู่ที่บ้านภาคิน ระหว่างกำลังเลื่อนดูรูปก็ได้ยินเสียงเก้าจากในห้อง ภาคินค่อยๆเดินไป จับลูกบิดประตูค่อยๆเปิดออกอย่างเบามือ เดินเข้าไปใกล้ๆ เก้ายังหลับอยู่ แต่ปากก็ขยับมุบมับ ภาคินเอื้อมหลังมือไปอังหน้าผากเบาๆ หู้ยยย ร้อนจี๋เลย

ทำไงดีวะเนี้ย..ไม่เคยรู้ด้วยว่าต้องทำยังไง เดินออกมานอกห้อง เปิดกูเกิลค้นหาวิธีลดตัวร้อน

ภาคินเดินวุ่นหาอุปกรณ์เช็ดตัวคลายตัวร้อนทันที