ตอนที่ 8 ผมจะรับผิดชอบลูกในท้องของคุณ

1539 Words

“สรุปแล้วคุณจะเอายังไงก็พูดมาเลย” พลอยอันดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ “อย่าแม้แต่จะคิดที่จะกำจัดลูกของผมเด็ดขาด ผมจะรับผิดชอบลูกในท้องของคุณ แต่ผมมี ข้อแม้” “ข้อแม้อะไร” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างเป็นคำถาม “คุณต้องไปอยู่กับผมที่เพนท์เฮาส์” “แค่รับผิดชอบก็พอมั้ง ทำไมฉันต้องไปอยู่กับคุณด้วย” ทันทีที่ได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม พลอยอันดาแย้งขึ้นมาทันควัน “คุณอย่าลืมสิว่าลูกในท้องของคุณเป็นลูกของผม และผมก็เป็นหมอ ผมต้องการดูแลลูก ของผมให้ดีที่สุด” พายุอธิบายด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยแต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความจริงจัง “คุณแค่จ่ายค่าเลี้ยงดูมาก็พอ ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง” พลอยอันดาเอ่ยออกมาด้วย เพราะไม่ได้รู้สึกยินดีที่เขาต้องการจะรับผิดชอบขนาดนี้ “หึ! ที่แท้ก็อยากได้แค่เงินสินะ” พายุเคล้นเสียงออกมา พร้อมกับส่งสายตาที่ดูหมิ่นคน ตรงหน้า “การเลี้ยงเด็กมันก็ต้องใช้เงินไหมคุณ หรือว่าคุณอยากให้ลูกของคุณอยู่แบบอด ๆ อยาก ๆ” พลอยอันดาตอบกลับเขาพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหล่ออย่างไม่ลดละ หญิงสาวเอ่ยอย่างไม่คิดสนใจถ้าหากว่าเขาจะคิดว่าเธอเห็นแก่เงิน สมัยนี้อะไร ๆ ก็ต้องใช้เงินในการขับเคลื่อนชีวิตทั้งนั้น คนรวย ๆ อย่างเขาคงไม่เข้าใจหรอกว่าความลำบากมันเป็นยังไง “เรื่องเงินไม่มีปัญหา ผมให้คุณได้อยู่แล้ว แต่คุณก็ต้องไปอยู่กับผม” “เราต่างคนต่างอยู่ก็ได้นิ คุณอย่าลืมสิว่าเราไม่ได้รู้จักกัน เราไม่ได้รักกัน แล้วเราจะอยู่ ด้วยกันได้ยังไง” “แล้วทำไมเราถึงจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ เราอยู่ด้วยกันเพื่อลูกนะ” “คุณรับผิดชอบแค่ลูกก็พอ ไม่ต้องมารับผิดชอบฉัน เอ๊ะ! หรือว่าคุณติดใจฉัน” “หึ! ใครจะไปติดใจผู้หญิงจืดชืดอย่างคุณกัน แค่ผมปรายตามอง ผู้หญิงสวย ๆ ก็อยากจะแย่งกันปีนขึ้นเตียงกับผมทั้งนั้น” “หลงตัวเองชะมัด” พลอยอันดาเบะปากพร้อมกับบ่นพึมพำออกมา ไม่เห็นจะมีอะไรดีเลย ก็แค่หล่อ รวย แถมยังเป็นหมอที่มีหมาอยู่ในปากอีกต่างหาก :( “ไม่รู้แหละ ถึงยังไงคุณก็ต้องไปอยู่กับผม” พายุยื่นคำขาดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง “ฉันขอคิดดูก่อน แล้วจะให้คำตอบคุณทีหลัง” “ตกลง ทีนี้คุณก็ขึ้นไปนอนบนเตียงได้แล้ว” พายุพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะสั่งให้อีกฝ่ายขึ้นไปนอนบนเตียงเพื่อตรวจดูทารกในครรภ์ “ทำไมฉันต้องขึ้นไปนอนบนเตียงด้วย” “เอ้า! ก็ผมจะตรวจดูลูกของเราไง คุณไม่อยากเห็นหรือไง อ้อ! ผมลืมไปว่าคุณไม่ได้อยากให้ลูกเกิดมานิ ไม่อย่างนั้นวันนี้คุณคงไม่มาขอยุติการตั้งครรภ์หรอก จริงไหม” “นี่คุณ ฉันไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดฆ่าลูกของตัวเองได้ลงคอหรอกนะ” “หึ! งั้นเหรอ” พายุเคล้นเสียงออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อคำพูดของอีกฝ่าย “ฉันก็แค่จะมาปรึกษาหมอก็แค่นั้น ฉันไม่ได้คิดจะทำจริง ๆ สักหน่อย” “หยุดพูดมาก…แล้วไปขึ้นเตียงได้แล้ว” พายุสั่งเสียงเข้มออกมา ก่อนที่อีกฝ่ายจะทำตามอย่างว่าง่าย หลังจากที่พายุตรวจครรภ์ให้กับพลอยอันดาเรียบร้อยแล้ว ซึ่งผลตรวจก็ออกมาปกติทุกอย่าง เขาจึงสั่งให้พยาบาลพาหญิงสาวไปเจาะเลือดเพื่อที่จะทำการฝากครรภ์ “แล้วคุณไม่ต้องเจาะเลือดด้วยเหรอ” พลอยอันดาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย “ผมมีผลเลือดอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องตรวจใหม่” “ตรวจเลือดเสร็จแล้ว ฉันกลับได้เลยใช่ไหม” “อืม” สิ้นเสียงของชายหนุ่ม หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ หลังจากนั้นเธอก็เดินตามพยาบาลที่พึ่งเข้ามารับคำสั่งจากหมอหนุ่ม และเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว พลอยอันดาก็นั่งแท็กซี่กลับห้องพักทันที ทางด้านของพายุ หลังจากที่พลอยอันดาออกจากห้องตรวจไปแล้ว ชายหนุ่มก็มีสีหน้าวิตกกังวลไม่น้อยกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เพียงไม่นานเท่านั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออกโดยไม่มีการเคาะแต่อย่างใด “กูบอกมึงกี่ครั้งแล้ว เข้าห้องคนอื่นให้เคาะประตู” พายุบ่นให้น้องชายฝาแฝดที่อยู่ ๆ ก็พรวดพราดเข้ามา “นี่มึงหงุดหงิดอะไรอยู่ปะเนี่ย” สายฟ้าเอ่ยถามด้วยความงุนงง เพราะปกติเขาก็ทำแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว “มึงมาก็ดีละ กูมีเรื่องจะถาม” พายุเอ่ยขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องที่เขากำลังคิดอยู่ “กูก็มีเรื่องจะถามมึงเหมือนกัน” สายฟ้าพูดพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกับที่พี่ชายฝาแฝดเขานั่งอยู่ “มึงถามมาก่อน” พายุบอกเสียงเรียบ “มึงได้ไปทำผู้หญิงท้องไหม” คำถามของสายฟ้าทำให้พายุที่กำลังยกแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม ถึงกับสำลัก แค่ก ๆ “ถึงกับสำลักเลยเหรอมึง นี่อย่าบอกนะว่าเรื่องจริงอ่ะ มิน่าล่ะ ผู้หญิงคนนั้นถึงได้เข้าใจผิดมาหาว่ากูไปทำเธอท้อง” “เออ ผู้หญิงคนนั้นท้องกับกูเองแหละ” พายุยอมรับออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ “แล้วมึงไปทำอีท่าไหนวะ ถึงพลาดจนท้องได้” “อืม…กูก็ทำหลายท่านะ” พายุตอบอย่างกวน ๆ พร้อมกับนึกถึงภาพที่เร่าร้อนในคืนนั้น “มึงไม่ได้ใส่ถุงเหรอ” “ใส่ แต่พอดีถุงมันหมด ครั้งสุดท้ายกูก็เลยสด” พายุเอ่ยออกมาอย่างยอมรับในความผิดพลาดของตัวเอง “มึงนี่นะ เป็นหมอสูติ ฯ แท้ ๆ แต่กลับมาตกม้าตายเพราะเรื่องแบบนี้” สายฟ้าพูดพร้อมกับส่ายหัวไปมาอย่างหนักใจแทนพี่ชายฝาแฝด “แล้วอย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนั้นมาฝากท้องกับมึงอ่ะ” สายฟ้าเอ่ยออกมาอย่างคาดเดา “อืม พึ่งออกไปเมื่อกี้” “เชี้ย! บังเอิญฉิบหาย แล้วนี่มึงจะเอายังไงกับเรื่องนี้” สายฟ้าสบถออกมาด้วยไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองคิดจะเป็นเรื่องจริง “กูก็ต้องรับผิดชอบไง” พายุตอบเสียงเรียบแต่ฟังดูจริงจังกว่าครั้งไหน ๆ “รับผิดชอบลูกหรือว่าแม่ของลูกด้วย” สายฟ้าเลิกคิ้วถามออกมาอย่างอยากรู้ “รับผิดชอบลูกสิ” พายุตอบอย่างมั่นใจ แต่ทว่าเขากลับหลบสายตาของผู้เป็นน้องชายฝาแฝด “แต่ผู้หญิงคนนั้นก็สวยไม่เบาเลยนะ ถ้าไม่ติดที่…” สายฟ้าพูดขึ้นก่อนที่จะหยุดไป “ติดที่อะไรมึงรีบพูดมาสิ ลีลาอยู่ได้” พายุต่อว่าให้น้องชายฝาแฝดที่ไม่ยอมพูดให้จบ “ก็ติดที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นพริตตี้ไง” “พริตตี้เหรอ” คิ้วเรียงเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ด้วยเพราะคืนนั้นเรื่องระหว่างเธอกับเขา แทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย นอกจากมีความสัมพันธ์กันอย่างเดียว “ใช่ นี่มึงไม่รู้เหรอ ว่าผู้หญิงที่นอนกับมึงทำอาชีพอะไร” สายฟ้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย “กูจะไปรู้ได้ยังไง น้ำแตกแล้วก็แยกทางเลย” “มึงนี่นะ ระวังสักวันมึงจะติดโรคตาย” “ไม่มีทาง กูป้องกันอย่างดี” “ป้องกันดีเหี้ยอะไรถึงมีลูกโผล่มาแบบนี้” สายฟ้าว่าให้พี่ชายฝาแฝด “กูพลาดแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวแหละ” พายุยอมรับแต่โดยดีว่าครั้งนั้นเขาพลาดจริง ๆ แต่ว่าที่ผ่านมาเขาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง ไม่เช่นนั้น ป่านนี้คงจะมีผู้หญิงอุ้มท้องมาเรียกร้องความรับผิดชอบจากเขาเป็นโขยงอย่างแน่นอน “เออ มึงตรวจโรคหน่อยก็ดีนะ ยิ่งผู้หญิงคนนั้นเป็นพริตตี้อีกด้วย” “ไม่จำเป็น” พายุเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “มึงมั่นใจได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่เอาโรคมาติดมึง” สายฟ้าถามด้วยความสงสัย เพราะด้วยอาชีพแบบนี้ยิ่งเสี่ยงต่อการติดโรคที่ติดต่อจากการมีเพศสัมพันธ์เป็นอย่างมาก “กูมั่นใจ เพราะกูเป็นคนแรกของผู้หญิงคนนั้น” พายุตอบออกมาด้วยความมั่นใจ พรางนึกไปถึงคราบเลือดจาง ๆ บนผ้าปูที่นอนในตอนเช้าของวันนั้น “สมัยนี้มันยังมีผู้หญิงที่ยังบริสุทธิ์อยู่เหรอวะ แล้วยิ่งทำงานอย่างนั้นด้วย กูละไม่อยากจะเชื่อ” สายฟ้าพูดอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “มึงมีอะไรอีกไหม เดี๋ยวกูต้องไปผ่าคลอดต่อ” “ไม่มี งั้นกูไปก่อน” พูดจบสายฟ้าก็เดินออกจากห้องทำงานของพี่ชายฝาแฝดทันที ส่วนพายุก็ไปเตรียมตัวเข้าห้องผ่าคลอดตามที่ได้บอกกับสายฟ้าเอาไว้ แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินออกจากห้องไป เขากดส่งข้อความหาใครบางคน ‘ตามผู้หญิงคนนี้อย่าให้คลาดสายตา สืบประวัติมาด้วย’

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more