เช้าวันต่อมา
พลอยอันดาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของพายุ เธอค่อย ๆ ขับแขนของเขาออกเพื่อหวังจะทำให้ตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการของอีกฝ่าย แต่พายุไม่ยอมให้มันเป็นเช่นนั้นเมื่อเขาได้รัดวงแขนที่โอบกอดเธอเอาไว้ให้แน่นยิ่งขึ้นกว่าเดินจนคนตัวเล็กรู้สึกหายใจไม่ออก
“หมอ ปล่อยได้แล้วค่ะ”
“จะรีบตื่นไปไหน วันนี้วันหยุดนะ” พายุเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
“นี่มันก็สายแล้วนะหมอ” พลอยอันดาหันไปมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลากว่าแปดนาฬิกาแล้ว ซึ่งปกติเธอไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ และสาเหตุที่เธอตื่นสายนั่นก็เป็นเพราะว่าเมื่อคืนนี้เธอถูกพายุรังแกตลอดทั้งคืน กว่าเขาจะปล่อยให้เธอได้พักผ่อนก็เกือบจะรุ่งสางของอีกวัน
พายุยอมคลายอ้อมกอดของตัวเอง ปล่อยให้พลอยอันดาได้เป็นอิสระ แต่แค่เพียงไม่นานเท่านั้น เมื่อเขาได้จับตัวของเธอหันกลับมา และมอบจุมพิตยามเช้าให้กับเธออย่างดูดดื่ม
“อืออ” พลอยอันดาร้องครางออกมาอย่างต้องการต่อต้
