ทางด้านของพายุ
หลังจากที่พายุเห็นว่าพลอยอันดาเดินเลี่ยงออกไปจากโรงพยาบาล เขาก็อยากจะเข้าไปหาเธอ แต่ก็ทำไม่ได้ พายุทำได้เพียงยืนคุยกับปรายฟ้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“ไม่ได้เจอกันนานหลายปีเลยนะ ยุยังเหมือนเดิมอยู่ไหม” ปรายฟ้าเอ่ยถามด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก
“ที่ว่าเหมือนเดิมนี่คือยังไง” พายุเลิกคิ้วก่อนจะถามออกไปอย่างไม่เข้าใจในคำถามของปรายฟ้า
“ความรู้สึกของยุไง ยังเหมือนเดิมอยู่ไหม” ปรายฟ้าเอ่ยถามอย่างรอคอยคำตอบจากอีกฝ่าย
“เวลาเปลี่ยน ความรู้สึกของคนเรามันก็ต้องเปลี่ยนเป็นธรรมดา” พายุพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“แต่ฟ้ายังรู้สึกเหมือนเดิมนะ” ปรายฟ้าพูดออกมาเสียงเบา ๆ
“….” พายุไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเพียงแต่ส่งยิ้มให้บาง ๆ เท่านั้น
“เดี๋ยวฟ้าคงต้องขอตัวกลับก่อน ไว้วันหลังเรานัดเจอกันได้ไหม”
“อืมได้สิ”
และพอพายุสลัดอีกฝ่ายได้แล้ว พายุก็รีบออกมาหาพลอยอันดา แต่ก็ไม่เจอ เมื่อพายุรู้ว่าพ
