ตอนที่ 4 แน่ใจเหรอว่าผมข่มขืนคุณ?

1165 Words

เช้าของวันต่อมา พลอยอันดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวันเพราะแสดงแดดที่สาดส่องเข้ามารบกวนการนอนของเธอ แต่พอหญิงสาวเริ่มมีการขยับตัวเล็กน้อย มันกลับทำให้เจ้าตัวต้องตกใจเพราะตอนนี้บนเตียงไม่ได้มีเพียงเธอคนเดียว “ว้าย...” ปึก! “บ้าจริง คุณเป็นบ้าอะไรของคุณเนี่ย?” พายุเอ่ยขึ้นด้วยความหัวเสียที่อยู่ ๆ ก็ถูกคนที่นอนครางใต้ร่างของเขามาตลอดทั้งคืนถีบลงจากเตียงนอน “ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วที่นี่คือที่ไหน?” พลอยอันดาเอ่ยถามพร้อมพยายามมองสำรวจตามเนื้อตัวของตัวเอง ทำให้เธอได้เห็นว่าตอนนี้บนตัวของเธอไม่เพียงแต่ไม่มีอะไรปกปิด แต่กลับมีร่องรอยรักเต็มตัวไปหมด “เพนท์เฮาส์ของผมเอง” พายุกลอกตาไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าพลอยอันดาจะเอ่ยออกมาแบบนี้ “นี่คุณพาฉันมาข่มขืนเหรอ?” “แน่ใจเหรอว่าผมข่มขืนคุณ?” “แน่ใจ” “หึ...นี่คุณจำไม่ได้จริง ๆ เหรอ ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น” คำพูดของพายุทำให้คนที่นั่งบนเตียงพยายามนึกย้อนกลับไปยังเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ซึ่งมันยิ่งทำให้หญิงสาวตกใจมากกว่าเดิม เมื่อเธอนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองโดนวางยาและเธอก็เป็นคนขอร้องให้เขาช่วยเธอ ไม่ใช่เขาพาเธอมาข่มขืนอย่างที่เข้าใจในตอนแรก “อ๋อ หรือคุณอยากให้ผมรับผิดชอบ?” “ไม่ต้อง ช่างมันเถอะ” พลอยอันดาพูดขึ้นก่อนจะหอบผ้าห่มขึ้นมาห่อตัวเองเดินเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล แม้ว่าทันทีที่เท้าของเธอแตะลงบนพื้นความเจ็บร้าวจะวิ่งเข้าเล่นงานจนทำให้ร่างระหงแทบจะยืนไม่อยู่ แต่หญิงสาวก็ยังคงพยายามยืนให้ได้ โดยก่อนเข้าห้องน้ำพลอยอันดาพยายามมองหาเสื้อผ้าของตัวเองแต่ก็ไม่พบ พบเพียงแต่ซองถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วหลายอันทิ้งเรี่ยราดอยู่บนพื้น ซึ่งการกระทำของเธออยู่ในสายตาของพายุอยู่ตลอดเวลา “เสื้อผ้าคุณอยู่ในห้องน้ำ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น พลอยอันดาจึงเข้าไปภายในห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า หวังจะออกไปจากห้อง แต่พอเดินมาหยุดยืนที่หน้ากระจกห้องน้ำแล้ว เธอกลับต้องตกใจมากกว่าเดิมเพราะร่องรอยบนเนื้อตัวตอนนี้เต็มไปด้วยรอยรักที่อีกฝ่ายฝากเอาไว้ให้ พลอยอันดาใช้เวลาเพียงไม่นานในการแต่งตัว ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำโดยไม่ลืมมองหาพายุ และก็เจอว่าชายหนุ่มยืนรอเธออยู่ “นี่เบอร์โทรผม ถ้าติดใจก็โทรมา” พายุพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าพลอยอันดาเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว เขาจึงยื่นกระดาษโน้ตที่มีเบอร์โทรของตัวเองใส่ในมือของหญิงสาว ซึ่งที่พายุเอ่ยถามออกมาแบบนี้เพราะเขาถูกใจพลอยอันดา แม้ว่าคนอย่างเขาจะไม่กินอะไรซ้ำเป็นครั้งที่สอง แต่ครั้งนี้เขากลับอยากจะแหกกฎของตัวเอง “เหอะ ครั้งเดียวก็เกินพอละ” พลอยอันดาเคล้นเสียงออกมาเมื่อรู้ดีว่าอีกฝ่ายหมายถึงเรื่องอะไร “หึ อย่าให้เห็นว่าโทรมาเรียกร้องความรับผิดชอบล่ะ” “ไม่มีทาง” พลอยอันดาพูดก่อนเดินออกไปจากห้องนอนของพายุอย่างไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะแสดงท่าทีแบบไหนออกมา “อ้าวเฮ้ย...” พายุเอ่ยออกมาอย่างตกใจ เมื่อพลอยอันดาเดินออกไปจากห้องโดยไม่สนใจเขา ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่คนอย่างพายุถูกคู่นอนของตัวเองทิ้งอย่างไม่คิดสนใจไยดี อะไรวะแม่ง! เหมือนกูถูกฟันแล้วทิ้งเลย :) หลังจากที่หญิงสาวออกจากห้องไปแล้ว พายุก็ก้มลงเก็บซากถุงยางอนามัยที่แกะใช้แล้วทิ้งลงถังขยะ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นรอยสีแดงจาง ๆ บนผ้าปูที่นอน เขาก็อมยิ้มออกมาเล็กน้อย พรางนึกไปถึงครั้งสุดท้ายที่ไม่ได้มีการป้องกัน หวังว่ากูคงจะไม่ซวยนะ :) พายุจัดการเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผืนใหม่และโยนผืนเก่าทิ้งลงตะกร้าผ้า ก่อนที่เขาจะเข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย และแต่งตัวไปโรงพยาบาลตามปกติ ทางด้านของพลอยอันดา หลังจากกลับมาจากเพนท์เฮ้าส์ของพายุ พลอยอันดาก็พาร่างกายที่บอบช้ำของตัวเองกลับมายังห้องพักแล้วเธอก็ทิ้งตัวเองลงบนเตียงอย่างต้องการพักเพราะความเหนื่อยล้า อีกทั้งตอนนี้พลอยอันดาก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นไข้ ในขณะที่พลอยอันดากำลังจะนอนหลับ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น หญิงสาวจึงหยิบมากดรับอย่างจำใจ “ว่าไงมึง?” (อันดา มึงหายไปไหนมาวะ กูติดต่อมึงไม่ได้เลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า) ทันทีที่พลอยอันดารับสายเมญาวีเอ่ยถามออกมาอย่างเป็นห่วง “พอดีกูง่วงนอนอ่ะ ก็เลยกลับมาก่อน ขอโทษทีกูลืมบอกมึง” พลอยอันดาเลือกที่จะโกหกออกไปเพราะไม่อยากอธิบายอะไรให้เพื่อนฟังในตอนนี้ (เออ ๆ มึงไม่เป็นไรก็ดีแล้ว กูก็นึกว่ามึงจะโดนลากไปข่มขืนแล้วซะอีก) เสียงของเมญาวีพูดออกมาทีเล่นทีจริงแต่กลับทำให้คนที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับจุกจนพูดไม่ออก “แค่นี้ก่อนนะ กูนอนก่อน” (นี่ก็เช้าแล้วนะ มึงยังจะนอนอยู่อีกเหรอ ไหนว่าตอนบ่ายมึงมีงานไง) “พอดีกูรู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบายอ่ะ เลยอยากนอนต่อ” (เออ งั้นแค่นี้ก็ได้) หลังจากเพื่อนสนิทวางสายไป พลอยอันดาก็หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าในทันที แต่ก็ไม่ลืมที่จะตั้งนาฬิกาปลุกไว้ เพราะว่าตอนบ่ายเธอมีงานที่ต้องรับผิดชอบ ถึงแม้ว่าตอนนี้หญิงสาวจะรู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะไม่สบายก็ตาม เวลาผ่านไปนานกว่า 3 ชั่วโมง พลอยอันดาก็ตื่นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมไปทำงาน MC ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งซึ่งเธอได้รับงานนี้ไว้ก่อนหน้านี้ พอเธอมาถึงห้างสรรพสินค้าในขณะที่กำลังจะหยิบเงินออกมาจากในกระเป๋าเพื่อจ่ายค่าแท็กซี่ เธอก็เห็นกระดาษโน้ตที่มีเบอร์โทรของอีกฝ่ายที่เป็นคู่นอนเพียงคืนเดียวของเธอได้ให้ไว้ หญิงสาวหยิบมันออกมาพร้อมกับทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ หวังว่าชาตินี้คงจะไม่ได้เจอกันอีก :(

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more