ตอนที่ 5 อย่าบอกนะว่า…ท้อง!!

1617 Words

หนึ่งเดือนผ่านไป อุ๊บ!! แหวะ เสียงคลื่นไส้อาเจียนดังออกมาจากห้องน้ำของหอพักแห่งหนึ่ง ซึ่งเจ้าของห้องพักอย่างพลอยอันดาที่กำลังอ้วกออกมาอย่างหมดไส้หมดพุง ร่างระหงแทบจะทรุดลงพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอตื่นมาในตอนเช้าพร้อมกับอาการแบบนี้ 2-3 วันแล้ว ในหัวสมองของเธอในตอนนี้กำลังคำนวณวันที่เธอเป็นประจำเดือนครั้งสุดท้ายซึ่งมันผ่านมาแล้วตั้งแต่ต้นเดือนที่แล้วแล้ว นั่นหมายความว่าเดือนนี้ประจำเดือนของเธอยังไม่มาเพราะนี่ก็เกือบจะสิ้นเดือนแล้ว ฉิบหายแล้ว อย่าบอกนะว่า…ท้อง!! :( พลอยอันดาคิดไปถึงเรื่องคืนนั้นที่เธอถูกวางยา และไปมีความสัมพันธ์กับผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะหล่อลากไส้ก็เถอะ แต่เธอก็ไม่ได้คิดที่จะสานสัมพันธ์ต่อ เธอคิดแค่ว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดเท่านั้น อย่างน้อยคนที่เปิดบริสุทธิ์เธอก็ไม่ใช่พวกเสี่ย ๆ ทั้งหลายที่อ้วนลงพุงที่พยายามตามตื๊อให้เธอไปเป็นบ้านเล็กบ้านน้อย เมื่อคิดได้ดังนั้น พลอยอันดาจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวและรีบโทรหาเพื่อนสนิททันที (ฮัลโหล ว่าไงมึง) เสียงปลายสายของเมญาวีที่เหมือนกำลังนอนหลับอยู่ “เมย์ วันนี้มึงว่างไหม ไปเพื่อนกูที่โรงพยาบาลหน่อยสิ” (มึงป่วยเหรอ ถึงกับต้องไปโรงพยาบาลอ่ะ) “คือ กูสงสัยว่ากูจะท้อง” (ท้อง) เมญาวีพูดออกมาเสียงดังจนพลอยอันดาต้องเอาโทรศัพท์ที่แนบหูออก “เบา ๆ สิ เดี๋ยวหูกูก็แตกกันพอดี” (โทษที กูตกใจไปหน่อย แต่เดี๋ยว แล้วมึงไปท้องได้ยังไง ท้องกับใคร มึงบอกกูมาเดี๋ยวนี้เลยนะ) เมญาวีเอ่ยถามออกไปรัว ๆ เพราะตั้งแต่ที่เธอรู้จักกับพลอยอันดามาก็ยังไม่เห็นว่าเพื่อนของตนจะมีแฟน หรือคบหากับใคร หรือแม้กระทั่งเสี่ยกระเป๋าหนักทั้งหลายที่อยากจะรับเลี้ยงแต่พลอยอันดาก็ไม่สนใจใครทั้งนั้น “มึงมาหากูก่อน เดี๋ยวกูจะเล่าให้มึงฟังทั้งหมดเลย” (เออ ๆ รอแป๊บ กูอาบน้ำแป๊บเดียว) เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง เมญาวีก็มายืนอยู่ในห้องพักของพลอยอันดา “มึงแน่ใจใช่ไหมว่ามึงท้อง?” คำถามแรกที่เมญาวีเอ่ยถามเพื่อนสนิทออกมาเมื่อเธอมาถึงห้องพักของพลอยอันดาแล้ว “กูก็ไม่แน่ใจ กูไม่กล้าตรวจ” พลอยอันดาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบา “แล้วมึงไปเอากับใครมา?” คำถามของเพื่อนสนิททำให้คนที่ถูกถามถึงกับเงยหน้าขึ้นมา “กูก็ไม่รู้เหมือนกัน” พลอยอันดาพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะตอบพร้อมกับส่ายหัวเบา ๆ “อ้าวมึง” เมญาวีส่งเสียงออกมาอย่างเป็นคำถาม “มึงจำวันที่เราไปเที่ยวไนต์คลับนั่นได้ไหม?” พลอยอันดาพูดออกมาก่อนที่เพื่อนจะถามต่อ “อืม จำได้ วันนั้นมึงบอกกูว่ามึงง่วงนอนก็เลยกลับก่อนนิ” วันนั้นหลังจากที่เมญาวีกลับมาจากห้องน้ำ เธอก็ไม่เห็นพลอยอันดา ถามใครก็ไม่มีใครรู้ โทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ยอมรับสาย จนกระทั่งถึงตอนเช้าที่พลอยอันดายอมรับสายนั่นแหละ เธอถึงได้รู้ว่าเพื่อนกลับก่อนและลืมบอกให้เธอได้รู้ “ความจริงแล้ว คืนนั้นกูถูกวางยา” “เชี้ย! ใครวางยามึง?” เมญาวีทำตาโตด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะเจออะไรแบบนี้ “กูก็ไม่แน่ใจ แต่กูจำได้ว่าคืนนั้นกูก็กินแค่น้ำเปล่าที่พราวมันยื่นให้กู” พลอยอันดาตอบอย่างมั่นใจว่าวันนั้นเธอไม่ได้กินอย่างอื่นเลยนอกจากแก้วน้ำเปล่าที่แพรวพราวยื่นให้ “พราวงั้นเหรอ…แล้วยังไงต่อ?” เมญาวีที่กำลังใช้ความคิดจากคำพูดของเพื่อน ก่อนจะเอ่ยถามออกมา “แล้ว…” พลอยอันดาอึกอักเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยออกมา เมญาวีก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน “แล้วอะไรมึงก็รีบพูดสิ” “แล้วกูก็ไปเจอกับผู้ชายคนหนึ่ง กูขอร้องให้เขาช่วยกู เขาก็เลยพากูไปที่เพนท์เฮาส์” พลอยอันดากัดริมฝีปากตัวเล็กก่อนจะตัดสินใจพูดออกมา “แล้วมึงกับเขาก็…” “อืม” พลอยอันดาพยักหน้ารับ “แล้วมึงไม่ได้ป้องกันเหรอวะ?” คิ้วเรียงสวยถามออกมาด้วยความสงสัย “กูตื่นมากูก็เห็นซองถุงยางอนามัยทิ้งเต็มพื้นไปหมด กูก็เลยคิดว่าเขาน่าจะป้องกัน กูก็เลยไม่ได้สนใจอะไรต่อ” “แล้วตอนนี้มึงยังติดต่อผู้ชายคนนั้นอยู่ไหม?” “ไม่” พลอยอันดาตอบพร้อมกับส่ายหัวเบา ๆ “แล้วมึงมีเบอร์ หรืออะไรที่พอจะติดต่อเขาได้หรือเปล่า?” เมญาวียังคงยิงคำถามใส่เพื่อนไม่หยุด “เขาให้เบอร์กูมา แต่ว่า…กูทิ้งไปแล้ว” “โอ๊ย! มึงนี่นะ เออ กูขอถามมึงอีกอย่าง” เมญาวีร้องออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินคำตอบของเพื่อน “อะไร?” “ผัวชั่วคราวของมึงหล่อปะ?” คำถามของเมญาวีถึงทำให้พลอยอันดาเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา “โคตรของโคตรหล่อเลยมึง” “กูชักจะอยากเห็นแล้วสิ ว่าจะหล่อสมกับความสวยของมึงหรือเปล่า” เมญาวีพูดออกมาอย่างอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ “มึงไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนกูหน่อยสิ กูไม่อยากไปคนเดียวอ่ะ” “อืมได้ เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อนมึงเอง ตรวจให้รู้กันชัด ๆ ไปเลย” โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง หลังจากที่พลอยอันดากับเมญาวีพากันมาถึงโรงพยาบาลและได้ทำตามขั้นตอนของโรงพยาบาลแล้ว ทั้งสองก็นั่งรอเพื่อที่จะเข้าพบแพทย์ เนื่องจากก่อนหน้านี้พลอยอันดาได้ทำการตรวจปัสสาวะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว “คุณพลอยอันดา เชิญห้อง 2 ค่ะ” “เอ่อ ให้เพื่อนเข้าไปด้วยได้ไหมคะ?” เมื่อได้ยินพยาบาลเรียกชื่อของตัวเอง หญิงสาวจึงเอ่ยถามออกมาเพราะไม่อยากเข้าไปฟังผลคนเดียว “ได้ค่ะ” เมื่อได้คำตอบจากพยาบาลสาว เมญาวีก็ลุกเดินตามพลอยอันดาไปทันที พลอยอันดาที่นั่งอยู่ต่อหน้าของแพทย์ผู้ตรวจตอนนี้เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร เมญาวีเมื่อเห็นอาการของเพื่อนก็ยื่นมือไปจับมือของพลอยอันดาและบีบเคล้นเบา ๆ เพื่อหวังให้กำลังใจ ทางด้านนายแพทย์หนุ่มที่มีหน้าตาหล่อเหลา แต่ทว่ากลับถูกบดบังใบหน้าด้วยหน้ากากอนามัยกำลังก้มอ่านผลการตรวจของคนไข้รายล่าสุดที่กำลังนั่งอยู่ตรงข้ามเขาในตอนนี้ นายแพทย์พายุ แพทย์ประจำแผนกสูตินรีเวชที่มีความเชี่ยวชาญทางด้านนี้เป็นพิเศษ และเป็นนายแพทย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในประเทศ เงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารที่อยู่ในมือ ทันทีที่สายตาคมได้สบตากับคนไข้ที่นั่งอยู่ตรงหน้า นายแพทย์หนุ่มถึงกับตกตะลึงและอึ้งไปชั่วขณะ เชี้ย! นี่มันผู้หญิงคนนั้นนิ ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้วะ :) “เอ่อ คุณพลอยอันดาคนไหนครับ?” เมื่อนายแพทย์หนุ่มเรียกสติของตัวเองกลับมาได้จึงเอ่ยถามขึ้น “ฉันเองค่ะ พลอยอันดา” สิ้นเสียงของหญิงสาว นายแพทย์หนุ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาในทันที พร้อมกับมองใบหน้าสวยสลับกับเอกสารที่แสดงผลการตรวจที่อยู่ในมือ ท้องได้ไงวะ ท้องกับใครวะ ท้องกับกูหรือเปล่าวะ :) คำถามมากมายกำลังผุดขึ้นมาในหัวของนายแพทย์ จนตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย “เอ่อ คุณหมอคะ ผลตรวจเป็นอย่างไรบ้างคะ?” ทางด้านของเมญาวีที่คิดว่าหมอหนุ่มชะงักค้างไปกับความสวยของพลอยอันดาเอ่ยถามออกมาอย่างต้องการเรียกสติของหมอให้กลับคืน “อ่อครับ ผลตรวจออกมาแล้วครับ คือ คุณพลอยอันดากำลังตั้งครรภ์ได้ 4 สัปดาห์แล้วครับ” “ท้องเหรอคะ?” เสียงของพลอยอันดาเอ่ยถามออกมาราวกับละเมอ “ครับ ผลออกมาเป็นแบบนั้นครับ” “เอาไงต่อดีมึง?” เสียงกระซิบเบา ๆ ของเมญาวีหันไปเอ่ยถามเพื่อนที่กำลังนั่งนิ่งอยู่ “กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ” พลอยอันดากระซิบกลับไปเช่นกัน แต่การสนทนาของทั้งคู่นั้นกลับทำให้นายแพทย์หนุ่มได้ยินเต็มสองรูหูถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะกระซิบกระซาบกันก็ตาม “ไม่ทราบว่าจะฝากครรภ์เลยไหมครับ?” และด้วยหน้าที่นายแพทย์หนุ่มจึงเอ่ยถามออกมา โดยไม่ลืมที่จะจ้องมองไปที่ใบหน้าสวยที่ตอนนี้กำลังซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด “เอ่อ ยังค่ะ” “อ่อครับ รอพร้อมก่อนก็ได้ครับ อย่าลืมพาสามีมาด้วยนะครับ” คำพูดของนายแพทย์หนุ่มถึงกับทำให้พลอยอันดาและเมญาวีหันมามองหน้ากันในทันที “อ่อค่ะ” พลอยอันดาตอบพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวหมอจะจัดยาบำรุงให้นะครับ ช่วงนี้คุณแม่ก็ดูแลตัวเองให้ดี ๆ ทานอาหารให้ครบ 5 หมู่นะครับ” “ค่ะ ขอบคุณค่ะ” “เรียบร้อยครับ เชิญออกไปรอรับยาได้เลยครับ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more