“มึงไปไหนมา แล้วดูทำหน้าอย่างกับโมโหใครมาอย่างนั้นแหละ” เมญาวีเอ่ยถามขึ้นเมื่อเพื่อนสนิทเดินเข้ามาหาตรงที่เธอนั่งรออยู่
“กูไปหาพ่อของลูกในท้องกูมา” คำตอบของเพื่อนถึงกับทำให้เมญาวีตกใจไม่น้อย
“เฮ้ย! จริงดิ ผู้ชายคนนั้นอยู่ที่นี่เหรอ” เมญาวีเอ่ยถามออกมาอย่างตื่นเต้น
“อืม”
“แล้วเขาว่าไง”
“มันไม่บอกว่าไม่เคยเจอกู ไม่เคยมีอะไรกับกู แถมยังบอกให้กูไปหาคนอื่น อย่ามาใช้วิธีแบบนี้จับมัน” พลอยอันดาพูดออกมาด้วยความโมโห
“เหี้ย! โคตรเลวเลยว่ะ ผู้ชายเหี้ยอะไรวะ ไม่รู้จักมีความรับผิดชอบ ไหนมันอยู่ไหน กูจะไปด่ามันเอง” เมญาวีที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งโมโหมากกว่าเพื่อนสนิทของตัวเองเสียอีก
“ช่างเถอะ กูตบไปแล้วหนึ่งที”
“แค่นั้นมันไม่พอหรอก คนเลว ๆ อย่างมันต้องเจอกู มึงบอกมาว่าคนไหน กูจะไปด่ามันเอง” เมญาวีคาดคั้นอย่างต้องการคำตอบ
“คนที่ชนะการประมูลเมื่อกี้ไง”
“เฮ้ย! จริงดิ คนที่หล่อ ๆ รวย ๆ ที่ประมูลรถหรูราคา 350 ล้านนั่นอ่ะนะ” เมญาวีอุทานออกมาด้วยความตกใจอีกครั้งเพราะไม่คิดว่าผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบคนนั้นจะเป็นคนคนเดียวกับคนที่ชนะการประมูล
“อืม คนนั้นแหละ พ่อของลูกในท้องกู”
“งั้นมึงรอกูอยู่นี่นะ เดี๋ยวกูมา” พูดจบเมญาวีก็รีบเดินจากไป แต่เพียงไม่นานเท่านั้น เมญาวีก็เดินคอตกกลับมา
“เป็นไงมึง” พลอยอันดาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนไม่สู้ดีนัก
“ไม่เจอ รปภ.บอกว่าไอ้ผู้ชายเลว ๆ คนนั้นมันกลับไปแล้ว”
“ช่างเถอะ เราก็เตรียมตัวกลับกันเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว” พลอยอันดาพูดอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้
“อืม งั้นเดี๋ยวคืนนี้กูไปนอนห้องมึงนะ”
“อืม ตามใจมึง”
หลังจากนั้นพลอยอันดากับเมญาวีก็พากันนั่งแท็กซี่กลับมายังห้องพักของพลอยอันดา ซึ่งทั้งสองคนใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 1 ชั่วโมง ก็มาถึงห้องพัก
“แล้วสรุปมึงจะเอายังไงต่อ” เมญาวีเอ่ยถามออกมาเมื่อทั้งสองเข้ามาในห้องพักแล้ว
“พรุ่งนี้กูจะไปโรงพยาบาล” พลอยอันดาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ว่าในหัวของหญิงสาวตอนนี้กำลังคิดถึงเรื่องบางอย่างอยู่
“พรุ่งนี้กูมีงานทั้งวันเลยว่ะ กูคงไปกับมึงไม่ได้ มึงไปคนเดียวได้ใช่ไหม” เมญาวีที่คิดว่าเพื่อนจะไปฝากครรภ์เอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วง แต่พรุ่งนี้เธอก็ไม่สามารถไปกับเพื่อนได้จริง ๆ เพราะเธอรับเงินจากนายจ้างมาแล้ว
“อืม ไม่เป็นไร กูไปคนเดียวได้”
“ไปอาบน้ำนอนกันเถอะ กูเริ่มจะง่วงแล้วอ่ะ”
“มึงไปอาบก่อนเลย”
หลังจากที่เมญาวีเข้าไปอาบน้ำ เพียงไม่นานหญิงสาวก็ออกมาและล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนในทันที พลอยอันดาที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ
โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง
มือบางที่เย็นเฉียบกำลังประสานกันอยู่บนตักของหญิงสาวที่นั่งอยู่ในห้องของนายแพทย์สูตินรีเวช แม้ว่าเครื่องปรับอากาศภายในห้องตรวจจะไม่ได้เย็นมากกว่าอุณหภูมิ 25 องศาก็ตาม แต่ทว่าคนที่นั่งรอพบแพทย์ในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกเย็นเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกร้อนใจแทนมากกว่า
พลอยอันดาถูกเรียกให้เข้ามานั่งรอในห้องตรวจด้วยคำสั่งของนายแพทย์หนุ่มที่ตอนนี้กำลังติดเคสผ่าคลอดอยู่ แม้ว่าพลอยอันดาจะสงสัยไม่น้อยว่าเหตุใดเธอถึงต้องมานั่งรอในห้องนี้ ทั้ง ๆ ที่เธอควรจะนั่งรออยู่ข้างนอกเหมือนกับคนไข้รายอื่น ๆ แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป
เพียงไม่นานเท่านั้น พลอยอันดาก็ได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมกับคำถามของอีกฝ่ายที่เอ่ยถามออกมาพร้อมกับเดินมานั่งลงตรงข้ามกับเธอในตอนนี้
“คุณแม่จะมาฝากครรภ์ใช่ไหมครับวันนี้”
“เอ่อ…คือว่า ฉัน ฉันอยากจะยุติการตั้งครรภ์ค่ะ”
“ยุติการตั้งครรภ์ หมายความว่าคุณจะเอาเด็กออกงั้นเหรอ” นายแพทย์หนุ่มที่สวมหน้ากากอนามัยเอ่ยถามออกมาเสียงแข็ง
“ค่ะ” พลอยอันดาพยักหน้าออกมาเล็กน้อย
“ทำไม” คิ้วเรียงเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง
“พ่อของลูกในท้องฉันเขาไม่รับผิดชอบค่ะ”
เชี้ย! กูบอกตอนไหนวะ ว่ากูจะไม่รับผิดชอบอ่ะ :)
“ผมไม่รับผิดชอบคุณตอนไหน” พายุเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“คะ” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างเป็นคำถามด้วยเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่นายแพทย์หนุ่มตรงหน้าพูดออกมา
“ผมถามว่าผมไม่รับผิดชอบคุณตอนไหน” พายุกัดกรามแน่นก่อนจะพูดออกมา
“คุณหมอพูดอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจ” พลอยอันดาเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ นายแพทย์หนุ่มไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่กลับดึงหน้ากากอนามัยออกจากใบหน้าหล่อเหลาในทันที เมื่อพลอยอันดาได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย เธอถึงกับตกใจ
“คุณ นี่คุณเองเหรอ”
“ใช่ ผมเอง” สิ้นเสียงของนายแพทย์หนุ่ม พลอยอันดามีสีหน้าตกใจออกมาเป็นอย่างมากด้วยไม่คิดว่าจะเจอชายหนุ่มที่เธอมีวันไนต์สแตนด์ด้วยในโรงพยาบาลแห่งนี้ และที่สำคัญเขายังเป็นสูตินารีแพทย์อีกด้วย
“เมื่อคืนคุณเป็นคนบอกฉันเองไม่ใช่หรือไงว่าคุณไม่เคยเจอฉัน ไม่เคยมีอะไรกับฉัน แถมยังบอกให้ฉันไปหาคนอื่น อย่ามาใช้วิธีแบบนี้จับคุณ”
“เมื่อคืน…” พายุพยายามนึกถึงเมื่อคืนที่เธอกล่าวออกมา นั่นทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าคนที่พูดแบบนั้นกับเธอน่าจะเป็นสายฟ้า น้องชายฝาแฝดของเขาอย่างแน่นอน
“คุณก็เลยคิดจะกำจัดลูกของผมงั้นสิ” พายุเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“ก็ในเมื่อพ่อมันไม่รับผิดชอบ คุณจะให้ฉันทำยังไงล่ะ การเลี้ยงเด็กคนหนึ่งมันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะ ฉันไม่อยากให้ลูกฉันเกิดมาเป็นปัญหาของสังคม”
“คุณนี่ใจร้ายใจดำมากกว่าที่ผมคิดไว้อีกนะ ที่คิดจะฆ่าลูกของตัวเอง” พายุต่อว่าสาวสวยตรงหน้าด้วยคิดไม่ถึงว่าเธอจะพูดออกมาแบบนี้
หน้าตาก็สวยทำไมใจดำจังวะ ฆ่าได้แม้กระทั่งลูกของตัวเอง :)
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง เมื่อคืนคุณก็ไม่ยอมรับผิดชอบ แล้วพอมาวันนี้คุณยังจะมาว่าฉันใจร้ายใจดำอีก”
“ผมจะบอกอะไรคุณให้นะ ว่าคนที่คุณเจอเมื่อคืน ไม่ใช่ผม”
“มันจะไม่ใช่คุณได้ยังไง หน้าตาเหมือนกันซะขนาดนั้น” พลอยอันดาเถียงออกมาในทันที
“คนที่คุณพูดถึงคือน้องชายฝาแฝดของผมเอง”
“ห๊ะ! คุณมีแฝดด้วยเหรอ ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะ” พลอยอันดาอุทานออกมาอย่างตกใจอีกครั้งที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย
“แล้วทำไมคุณถึงไม่โทรบอกผมล่ะ ว่าคุณท้อง ผมจำได้ว่าผมให้เบอร์คุณไปนะ”
“ฉันทิ้งไปแล้ว”
“ทิ้ง! ผมก็นึกว่าคุณจะติดใจจนต้องโทรกลับมาหาผมเสียอีก”
มีแต่คนอยากขึ้นเตียงกับกูรอบ 2 แต่ยัยนี่คืออะไร หรือว่ากูไม่ใหญ่ ไม่ยาวพอเหรอวะ :)
“เหอะ! หลงตัวเองเกินไปหรือเปล่า ใครจะไปติดใจคุณกัน ลีลาก็งั้น ๆ” พลอยอันดาเคล้นเสียงออกมาก่อนจะเอ่ยพร้อมกับสายตาที่มองบน
“งั้นเหรอ…แล้วคืนนั้นใครกันที่ร้องครางอยู่ใต้ร่างผมทั้งคืน” พายุเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
“นี่คุณ!” พลอยอันดาหน้าแดงขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้นออกมา
“แล้ววันที่ฉันมาตรวจครรภ์ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันล่ะ ว่าคุณคือผู้ชายคนนั้นอ่ะ”
“เอ้า! ผมจะไปรู้ได้ไงว่าคุณท้องกับผม”
อันที่จริงกูก็สงสัยแหละ แต่แค่กูไม่มั่นใจแค่นั้นเองว่าใช่ลูกกูหรือเปล่า :)
“นี่คุณหาว่าฉันมั่วเหรอ” พลอยอันดาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอีกฝ่ายที่มากล่าวหาว่าเธอท้องกับผู้ชายคนอื่น
“ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย”
“แต่คำพูดของคุณมันหมายความว่าฉันไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่น” พลอยอันดาพูดออกมาด้วยความโกรธ วันนั้นเขาน่าจะรู้ดีที่สุดว่าเขาคือผู้ชายคนแรกของเธอ แต่เขากลับกล่าวหาว่าเธอมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นนอกจากเขา
“แล้วคุณจะให้ผมมั่นใจได้ยังไงว่าหลังจากที่คุณเอากับผมแล้ว คุณจะไม่ไปเอากับคนอื่นอีก”
“ฉันไม่เคยเอากับใครนอกจากคุณ” พลอยอันดาจ้องมองใบหน้าที่หล่อเหลาก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งคำตอบของอีกฝ่ายทำให้พายุยิ้มแก้มปริออกมา