เช้าวันต่อมา
แสงแดดที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบลงบนร่างระหงที่กำลังนอนหลับอยู่หลังจากที่เมื่อคืน พลอยอันดาถูกพายุรังแกตลอดทั้งคืนจนกระทั่งหญิงสาวสลบคาอกของชายหนุ่ม พลอยอันดาลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แต่พอพลอยอันดาตื่นขึ้นมาก้ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าพายุกำลังนั่งมองเธออยู่อย่างไม่ละสายตา
“เฮ้ยคุณ ทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะ”
“อ้าวคุณ นี่มันบ้านผมนะ ไม่ให้ผมอยู่นี่แล้วจะให้ผมไปอยู่ที่ไหนล่ะ”
“คุณไม่ไปทำงานหรือไง”
“ไป”
“งั้นคุณก็ไปสิ จะมานั่งเฝ้าฉันทำไม”
“อย่าหลงตัวเอง ผมจะมาเฝ้าคุณทำไมไม่ทราบ แค่จะมาบอกให้ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว” พายุพูดออกมาราวกับคนที่ปากไม่ตรงกับใจ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป พลอยอันดาที่งงกับการกระทำของพายุ แต่หญิงสาวก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายโดยการลุกจากเตียงและไปอาบน้ำแต่งตัวตรามที่ชายหนุ่มบอก
พลอยอันดาใช้เวลาในการอาบน้ำแต่งตัวได้สักพักเดิน
