Patuloy akong umiiyak habang hawak ko ang duguang katawan ni Vestaria na humarang sa harap ko. Siya ang humarang sa laser na dapat ay tumama sa akin! Masuyo kong hinawakan ang kanyang muha at pilit kong tinatakpan ang kanyang mga sugat para patigilan ang pagdurugo nito. Pinatay ko na ang lalakeng bumaril sa amin, pinaghiwa-hiwalay ko ang parte ng kanyang katawan dahil sa galit. This is all my fault dahil hindi ako nag-ingat! Oh my god! Hindi siya pwedeng mamatay! She deserves to be happy, to be with her soulmate at makilala ang kanyang half-brothers!
“Vestaria… Vestaria…” tawag ko sa kanya. Tumingin ang kanyang mga mata sa akin at ngumiti naman ako. “Bakit mo ginawa ‘yon? I can heal, you know?”
“W-well, I-I want to protect you, E-Empress…” hirap niyang sabi.
“You can’t go… Dito ka la
