Döngü

Bölüm 2

2. Bölüm

Odamdan çıkmak istemesem de annemlere görünmem gerekiyordu. Eve geldiğimizde ettiğimiz kavga ruhsal olarak çok yormuştu beni. Salona bakındığımda babamı göremedim ama annem koltukta uyuya kalmıştı. Annemin koltukta uyuduğunu hiç görmemiştim. Masanın üzerinde duran örtüyü elime aldığım sırada babamın telefonunu gördüm. Arkası dönük bir şekilde koymuştu ama titriyordu. Annemin üzerini örttüm ama aklım telefonda kalmıştı. Babamı daha sonradan gördüm. Mutfakta su içiyordu.

Babamın telefonu titremeye devam ettiğinde merakıma engel olamayıp gelen aramaya bakmak adına telefonu elime aldım ve ekranda gözüken isme bakındım bir süre. Yılmaz Kandemir yazıyordu. Babam bu adamın numarasını ne zaman almıştı hiç anlamamıştım. Telefonu babama götürdüğümde ekranda yazan ismi görür görmez gene o ifadeyi takındı yüzüne ve hızla telefonunu eline aldı. Benden kaçıyor gibiydi. Elinde duran su bardağını da düşürmüştü. Babama çatık kaşlarla baktım.

" Ne var bu adamda baba? Bu kadar gerilmeni anlamıyorum. Ayrıca numarasını neden aldın ki?" Babam telefonu açmadan önce son bir kez yüzüme baktı.

" Buraları temizle Deniz. Daha sonra öğreneceksin zaten." Diyip hızla balkona çıktı. Bir şeyler karıştırdığı kesindi artık. Yerde duran cam kırıklarını elimle temizlemeye çalıştım fakat her yerimi kesmişti. İçim tuhaf olurken elime hiç bakmadım. Kan tutardı beni. Annem uykulu gözlerle mutfağa geldiğinde yeri görür görmez gözleri fal taşı gibi açıldı.

" Deniz ne oldu burada?" Yüzümü ekşittim. Elim sızlıyordu baya.

" O adam aradı babamı. Bende telefonu götürdüğümde bir anda gerilip elinde duran bardağı düşürdü." Annem yanıma eğildiğinde elimi gördü ve hızla ayağa kaldırdı beni. Lavabonun olduğu yere götürüp suyu açtı.

" Derin kesmişsin. Suya tut biraz. Ben sargı bezi alıp geleceğim. Sakın bakma eline, tamam mı." Annem gittikten sonra dediğini yapıp elimi suya tuttum fakat o an istemsizce inlemem bir olmuştu. Annem sıcak suyu açmış bende elimi koymuştum. Yaram daha çok sızlarken bakışlarım benden bağımsız elime kaydı. O an kendime bir küfür savurdum. Akan kanı gördükten sonra kendimi yere bıraktım.

*****************

Bugün bitmeyecekti artık buna inanıyordum. Gözlerimi açtığımda beyaz tavanı gördüm. Hastaneye getirilmiştim. Kolumu hareket ettirmek istediğimde hissettiğim sızı ile yüzümü buruşturdum. İğneleri sevdiğimi söyleyemezdim. Dışarıdan bağırış sesleri geliyordu ama sesleri ayırt edemiyordum. Yavaş bir şekilde kolumda takılı olan iğneyi çıkarttım. Canım yanmıştı ama önemli değildi. Yataktan kalktığımda başımın dönmesi ile duvara yapışmıştım. Duvardan destek alarak odanın kapısını açtım ve dışarı çıktım. Beni görmemişlerdi ama Yılmaz Bey ve babam kavga ediyordu.

" Nasıl bizden izinsiz kızımın kanını alırsınız." Diye bağırdı babam. Annem de olaya dahil olduğunda işler iyice çığırından çıkmış gibi görünüyordu. Derin bir nefes aldım. Olayları anlamasamda merak ediyordum.

" İbrahim anlamayacağımızı mı sandın? Yenice kan verdim. Burası bizim hastanemiz. Sonuçlar hemen çıkacaktır. Şu an eşleşme yapılıyor. Deniz bizim kızımız öyle değil mi? Yakında çıkacak ortaya zaten. Gerçekleri söyle artık!" Annem şaşkınlıkla babama bakıyorken benim de bir farkım yoktu. Olayları sindirmeye çalıştım. Adamın dediği şey çok ağırdı. Benim başkasının çocuğu olma ihtimalim yoktu ama babam çok değişik davranıyordu.

" Deniz bizim kızımız Yılmaz. Sizin bebeğiniz öldü kabullenin bunu artık. Benden ve ailemden uzak durun. O sonuçlar çıksın çıkmasın biz buradan gidiyoruz. Melike Denizi kal-" devamını getiremeden arkasını döndüğünde beni gördü. Yavaş adımlarla onların yanına doğru yürüdüm. Yanlarına geldiğimde fark ettim, Çınar da oradaydı. Arkalarında durmuş şaşkınlıkla olanları dinliyordu. Benim gibi o da şaşkındı.

" Deniz yürü gidiyoruz." Annem koluma girdiğinde yüzümü ekşittim. Serumu daha yeni çıkartmıştım. Annem fark etmemişti gerçi. Annemi durdurup kolumu yavaşça çektim. Yılmaz Bey'in dibine girip sinirle soludum.

" Siz ne saçmalıyorsunuz? Ben İbrahim ve Melike Anık'ın kızıyım. Sizin ailenize ait olma ihtimalim bile yok." Başım gittikçe daha çok dönüyordu. Duvardan destek de almıyordum artık. Sendeleyerek yürürken kendimi kaybedeceğim anda biri kolumdan tuttu. Başımı kaldırdığımda bulanık da olsa Çınar'ı gördüm. Bırak dedim tiksintiyle. Onların ve arkadaşlarının yaptıklarını unutmamıştım. Çınar kolumu bırakmak zorunda kaldığında yürümeye devam ettim ama başaramadım. Kendimi tekrardan yerde buldum.

***************

Şu odada uyanmaktan nefret eder hale gelmiştim. Gene beyaz tavan, gene hastane kokusu, gene koluma takılı bir serum. Bu sefer inat etmedim ve birilerinin gelmesini bekledim. Gerçi hala kavga ediyorlardı gelen sese bakarsak. Odanın kapısı açıldığında içeri daha önce görmediğim biri girdi. Doktor da değildi anlaşılan. Yüzünde sert bir ifade vardı. Benden büyüktü. Kaşlarımı çatıp yüzüne baktım.

" Ne bakıyorsun? Ayı mı oynuyor karşında." Adamın kaşlar havalanırken onu şaşırttığım için mutlu olmuştum.

" Büyüklerin ile böyle mi konuşursun hep? Üstelik abin olacak yaşta birisiyle." Gülümsedim, hiç de hoş olmayan bir şekilde.

" Neyse ki abim yok o zaman. Hem sen de kimsin. Ne işin var odada, çıksana!" Çocuk omuz silkti.

" Babamın kardeşiniz diye direttiği kişiyle tanışmak istemiştim ama fazla huysuzsun. Sana yeterli terbiyeyi vermediler mi?" Duyduğum şey ile kas katı olurken sinirle ayağa kalkmaya çalıştım ama kolumdaki serum buna izin vermedi. Canım da yanmıştı.

" Sizin kardeşiniz falan değilim. Allah korusun. O babana da söyle uzak dursun benden. Ayrıca kimsen kimsin, çık buradan çabuk." Avazım çıktığı kadar bağırdığımda herkes odaya toplanmıştı. Bu sefer Yılmaz beyin yanında bir kadın vardı ve bana ağlayarak bakıyordu. Babamın kafası ise öne eğikti.

" Ne oluyor? Konuşun artık." Diye bağırdığımda Yılmaz Bey elinde tuttuğu kağıdı kucağıma bıraktı. Katlı olan kağıdı açtığımda okuduğum şey ile şok geçirdim.

Verilen DNA sonucunun örneğine göre Yılmaz Kandemir ile verilen örnek %99.99 oranında uyuşmaktadır.

Kağıt elimden düşerken sadece babama baktım. Sanırım artık gerçek babam bile değildi. Annem ağlıyorken babam ise sadece sessizce duruyordu. Bu daha çok canımı yaktı.

" Baba sen ne yaptın?"