แสงอ่อนยามเช้าสาดผ่านช่องไม้ของศาลาเก่า แสงสว่างสีทองไล้ผ่านเรือนกายของมู่หลินที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของจอมมารผู้เป็นดั่งเปลวเพลิง มู่หลินขยับกายเล็กน้อย แก้มเนียนซุกเข้ากับแผ่นอกกว้างของเขา ลมหายใจแผ่วเบาสัมผัสผิวของกันและกัน
ไป๋เทียนหลงลืมตาขึ้น ดวงตาคมมองใบหน้าหวานเขามาองลงตามลำคอมีรอยแดงช้ำ จากค่ำคืนที่ผ่านมา รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่ริมฝีปากของเขา เมื่อเห็นเปลือกตางามกะพริบปรือขึ้นมองมาอย่างงัวเงีย
“เจ้าตื่นแล้วหรือ เป็นอย่างไรบ้าง?”
เสียงทุ้มนุ่มของเขาเอ่ยถาม มือหนาไล้ปลายนิ้วสัมผัสข้อมือนางเบาๆ ราวกับกลัวว่านางจะเจ็บ
มู่หลินยกมือขึ้นมาให้เขาดู รอยยิ้มหวานแต่งแต้มที่มุมปาก
“แผลของข้าดีขึ้นแล้ว”
นางตอบเสียงแผ่ว
ไป๋เทียนหลงส่ายหน้า ก่อนที่นัยน์ตาลึกซึ้งจะฉายแววเจ้าเล่ห์
“ข้าไม่ได้หมายถึงตรงนี้…แต่หมายถึงตรงนี้ต่างหาก”
สายตาของเขาหยาดเยิ้มจดจ้องจุดที่ทำให้นางต้องรีบเบือนหน้าหนี
