“ข้านึกว่าพวกเราจะต้องจบชีวิตอยู่ในวังวานรเสียแล้ว...”
ไป๋เยี่ยนกล่าว พลางถอนหายใจยาว
เฮยเฟิงหันมามองนาง ดวงตาคมเปล่งแสงอ่อนโยน
“ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้าตายหรอก ไป๋เยี่ยน”
เขาพูดพลางยื่นมือไปลูบศีรษะของนางเบา ๆ ด้วยความอาทร
ไป๋เยี่ยนยิ้มเย้ย แต่แววตายังคงเปี่ยมไปด้วยความอุ่นใจ
“จริงหรือ? แต่ตอนที่อยู่ในวังวานร พวกเจ้าทุกคนแทบจะหมดแรงจนจะสลบแล้วนี่นา”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากทุกคน บรรยากาศคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย
“ก็ต้องขอบคุณเจ้านั่นแหละ ไป๋เยี่ยน...น้องสาวที่แสนเก่งของพี่”
ไป๋เทียนหลงกล่าว พลางยิ้มอ่อนโยนให้น้องสาวของตน
ไป๋เยี่ยนเม้มริมฝีปาก น้ำตารื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“พี่ใหญ่...ข้ายินดีที่จะช่วยทุกคน และที่สำคัญ...ข้ายินดีที่พี่รับข้าเป็นน้องสาวอย่างไม่มีเงื่อนไขใด ๆ”
“พอเถอะ...อย่ามาทำให้พี่ซึ้งตอนนี้เลย”
ไป๋เทียนหลงพูดกลั้วหัวเราะเบา ๆ พลางเอื้อมมือมาตบบ่านาง
“ในเม
