กลางสะพานไม้ที่ทอดยาวเหนือผืนน้ำฟ้าคราม
มู่หลินยืนนิ่ง ประจันหน้ากับไป๋เทียนหลง สายตาของเขาฉายแสงแดงก่ำ เหมือนจอมมารผู้ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวที่สุด
“ไป๋เทียนหลง ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่? ข้าคิดว่าข้ามาที่นี่คนเดียวเสียอีก” มู่หลินถามเสียงสั่น
ไป๋เทียนหลงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
“เจ้ามาที่นี่ได้ ข้าก็มาที่นี่ได้เช่นกัน”
มู่หลินยืนนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าและถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมท่านถึงดูไม่เหมือนตัวท่านเอง?”
เสียงหัวเราะห้วน ๆ ของไป๋เทียนหลงดังขึ้น
“ฮ่า ฮ่า”
เสียงเย็นชาที่ทำให้มู่หลินรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“ท่านไม่ใช่เขา เขาไม่มีทางเป็นเช่นนี้!”
มู่หลินสูดลมหายใจเข้าลึกและตั้งสติ ก่อนจะออกเวทดอกโบตั๋นสะกดวิญญาณขึ้นมา ทันใดนั้น พลังเวทลุกโชนในอากาศและแสงสีชมพูพุ่งออกไปยังเขาทันที
“อ๊าก...”
เสียงร้องออกมาพ
