ห้องพักของเฮยเฟิงและไป๋เยี่ยน…
“พี่ใหญ่ของข้าบอกให้เจ้าทำอะไรก็ทำตามหมดเลยหรือ ท่านเฮยเฟิง?”
ไป๋เยี่ยนเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาแฝงความเคลือบแคลง
“แน่นอน ข้าเป็นองครักษ์ของท่านจอมมาร ท่านให้ข้าทำสิ่งใด ข้าย่อมปฏิบัติตามโดยไม่ลังเล”
เฮยเฟิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง
“แล้วเหตุที่ท่านมาดูแลข้าแบบนี้... เป็นเพียงเพราะพี่ใหญ่ของข้าสั่งมาเท่านั้นใช่หรือไม่?”
“ใช่”
“งั้นก็ดี... ข้าขอบคุณท่านมาก”
ไป๋เยี่ยนพึมพำ น้ำเสียงสั่นไหวเล็กน้อยอย่างพยายามกลบเกลื่อนความเจ็บที่แทรกซึมในใจ นางลุกขึ้นยืนราวกับจะเดินหนี แต่ก่อนจะได้ก้าวไปไหน แขนเรียวกลับถูกคว้าหยุดไว้
สายตาของทั้งสองสบประสาน—ลึกซึ้งและอัดแน่นไปด้วยสิ่งที่ไม่ได้เอ่ย
“แม้จะเป็นคำสั่งของท่านจอมมาร... แต่มันก็เป็นเพียงเหตุผลหนึ่งเท่านั้น”
เฮยเฟิงพูดเสียงแผ่ว
“ความจริงแล้ว ข้าอยากจะดูแลเจ้า อยากจะอยู่ใกล้เจ้า... ตลอดไปต่างหาก”
“เจ้าก็เคยบอกว
