หลังภารกิจสิ้นสุด เหล่าผู้กล้ากลับสู่เขาไท่ซวนโดยสวัสดิภาพ ระหว่างทาง ไป๋เทียนหลงยังคงดูแลมู่หลินไม่ห่างกาย สายตาของเขาเต็มไปด้วยห่วงใยและอบอุ่น... จู่ๆ เขาก็ทรุดฮวบลงกับพื้น
แค่ก...!
เสียงกระอักเลือดดังก้องไปทั่วแนวป่า เลือดสีดำสนิททะลักออกมาจากปากของไป๋เทียนหลง ก่อนจะกระเซ็นลงบนพื้นดินอย่างน่าสยดสยอง
“ท่านจอมมาร! ท่านเป็นอะไรไป!?”
เฮยเฟิงร้องลั่น ก่อนจะพุ่งเข้ามาประคองร่างของเขาที่กำลังสั่นสะท้าน
ดวงตาของไป๋เทียนหลง... พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไม่มีแววตาแห่งมนุษย์หลงเหลือ ไอสีดำเริ่มพวยพุ่งออกมารอบกาย หนาแน่นราวกับพายุเงามรณะ
“ไม่! เขาถูกพิษมาร!”
เซียวหานตะโกนสุดเสียง “ถอยออกมา! ตอนนี้เขาจำใครไม่ได้อีกแล้ว!”
มู่หลินก้าวเข้ามาช้าๆ สั่นสะท้านด้วยความกลัว แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง นางยื่นมือไปแตะใบหน้าของเขา
“ไป๋เทียนหลง... เจ้าฟังข้า... นี่ข้าเอง มู่หลิน...”
แต่ยังไม่ทันสิ้นเส
