He said I was meant for the Black Rose

5.3 รู้สึกตัว...แต่ทุกอย่างมันดี

ร่างบางที่หยุดและเริ่มสังเกตอะไรบางอย่าง ก็เห็นว่าตรงเป้าของร่างหนามัน.. เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วร่งบางก็หยุดทุกอย่างเอาไว้ก่อนจะลุกออกจากตัก แต่ร่างหนาได้เอามือคว้าที่เอวเอาไว้ให้นั่งอยู่กับที่ ก่อนที่จะเริ่มคลอเคลียที่ซอกคอของร่างบาง

จะไปไหน?

คำถามได้ถูกถามขึ้นโดยร่างหนาที่คลอเคลียคอร่างบางอยู่

“อื้ออ ปล่อยสิ เราจะลุก”

อยู่นิ่งๆ ซักพัก..

“อะ..อือ”

ร่างบางที่นั่งนิ่งๆ ไม่ขยับไปไหนเพราะตอนนี้ตรงนั้นมันกำลังดันเขาอยู่ ร่างหนาที่เห็นร่างบางนิ่งแบบนั้นก็หัวเราะขึ้นมาก่อนที่จะพิงตัวไปที่โซฟาพร้อมกับเอามือของซึกิมาวางที่เป้าตรงนั้นที่มันกำลังแข็งตัว

“จะ..จะทำอะไร”

ช่วยหน่อยได้ไหม ใช้มือหนูทำตรงนี้ให้พี่หน่อย

ร่างบางที่เห็นคนพี่ขอมาแบบนั้นก็ลังเล มองที่หน้าของร่างหนาก่อนที่จะเอามือลูบตรงนั้นเบาๆ เมื่อทำแบบนั้นแล้วคนพี่ก็ได้พิงที่โซฟาพร้อมครางออกมาก่อนที่จะมองซึกิ ร่างบางที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มถอดกางเกงของร่างหนาออกทั้งหมด ก่อนที่จะใช้หัวแม้มือกดไปที่หัวของร่างหนาบา กดเบาๆ แล้ววนๆ สักพักก่อนที่จะเอามือลูบที่แก่นกายที่ชี้อยู่ตรงหน้า

อ่า

ซึกิที่เห็นร่างหาครางออกมาอย่างพอใจ เขาได้ใช้มือทำให้ร่างหนาค่อนข้างนานพอสมควรก่อนที่ร่างหนาจะเอ่ยปากบอก

แม่ง..ซี้ด

ร่างบางที่เห็นคนพี่จะเสร็จเลยหยุดทุกอย่างก่อนที่จนั่งลงระหว่างขาและใช้ปากอมเอาไปจนสุดโคน ร่างหนาที่ใกล้จะเสร็จเต็มที่พอโดนซึกิทำแบบนี้เขาก็ได้กดไปที่หัวร่างบางเข้าไปที่นึงก่อนที่จเสร็จ และตอนนี้สิ่งนั้นก็ได้เต็มที่ปากของร่างบางเรียบร้อย ร่างหนาที่พิงโซฟาอยู่ก็ได้ลุกขึ้นมานั่งดีๆ ก่อทีเขาจะเห็นร่างบางอมสิ่งนั้นเอาไว้ก่อนที่จะกลืนทั้งหมด เขาที่เห็นแบบนั้นก็ได้เอามือเช็ดที่ปากของซึกิให้สะอาด

เก่งมากเลยค่ะ ไม่คิดว่าเธอจะใช้ปาก ปากเธอเจ็บอยู่

“ไม่ต้องพูดเลยนะ ก็ของพี่นั่นแหละ..”

เมื่อพูดจบซึกิก็ได้มองไปที่เป้าของร่างหนามองตรงนั้นที่มันกำลังชี้อยู่ ร่างที่เห็นแบบนั้นเลพูดกับร่างบางออกมา

มองแบบนี้ มันเขินแย่เลยนะ ดูสิมันกำลังทักทายหนู

เมื่อร่างบางได้ยินในสิ่งที่ร่างหนาพูดก็เริ่มหูแดงขึ้นมาก่อนที่จะเอาหมอนโยนใส่หนึ่งทีและเดินออกไป ตัวของเขาเองก็ยังนั่งที่โซฟาไม่ได้ลุกไปไหนแล้วมองที่แก่นกายของตัวเองที่มันตั้งอยู่พลางถอนหายใจออกมาเบาๆ กับตัวเองก่อนที่จะลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องนํ้าในขณะที่ร่างบางเดินเข้าไปที่ห้องนอนก่อนแล้ว

ฝั่งของซึกิ…

ถึงเขาจะเห็นหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่เคยชินกับมันเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่เห็นหรือมีเหตุการณ์แบบนี้ซึกิเองก็ทำตัวไม่ถูก ตอนนี้ร่างบางเองได้นอนอยู่บนที่นอนแล้วกอดหมอนเอาไว้แน่นพร้อมกับแก้มที่แดงระเรื่อ เขาได้เอาหมอนมาบังหน้าเอาไว้พร้อมกับซุกหมอนที่กอดเอาไว้อยู่ก่อนจะเอาหน้าออกจากหมอนแล้วนอนหันหน้าดูวิวของกระจกที่ม่านถูกเปิดเอาไว้อยู่ ก็ได้แต่นอนคิดว่าร่างหนานั้นแพรวพราวขึ้นอยู่ทุกๆ วัน ตั้งแต่สารภาพกันวันนั้นก็มีอะไรที่ร่างหนานั้นเปิดเผยมากขึ้น สิ่งที่เหมือนเดิมก็คงจะเป็น เวลาที่ตัวของซึกิเองไม่สบายหรือเรื่องเล็กๆ น้อยๆ คนพี่จะเป็นคนใส่ใจในเรื่องพวกนี้

ตัวเขาเองปัจจุบันไม่ได้ทำอะไรมากงานหลักๆ ของร่างบางคือ การเขียนนิยาย แต่การที่อยู่กับร่างหนาในทุกวันก็ทำให้ร่างบางได้บทหรือพอร์ตเรื่องอยู่บ่อยครั้ง เพราะการใส่ใจของคนพี่มันทำให้นิยายของเขานั้นดีมากแต่ยังไม่ถึงกับสมบูรณ์ แต่ก็นะนิยายเนื้อเรื่อส่วนใหญ่ของเขาเองก็มีเนื้อเรื่องของร่างหนาและเขาลงไปด้วย ซึกิที่กำลังนอนคิดอะไรอยู่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าร่างหนามานอนงที่นอนตอนไหน กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีคนพี่ก็ขยับมาใกล้จนได้ยินเสียงหายใจ

ก่อนที่ร่างบางนั้นเองจะสะดุ้งเพราะรู้สึกลมอะไรเบาๆ รดที่ต้นคอจนทำให้ขนลุก พอหันไปก็พบว่าเป็นร่างหนานั้นเองที่ได้ลงมานอนข้างๆ ก่อนที่ซึกิจะหันหน้ากลับมาฝั่งตัวเอง และหลับตาลง ร่างบางยังไม่ได้หลับสนิทก็รู้สึกว่าร่างหนาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมเขาได้เอามือมากอดที่เอวสักพัก ก่อนที่จะเอามือล้วงเข้าไปใต้เสื้อที่ร่างบางสวมอยู่ ซึกิเองก็ได้ลืมตาแล้วหันขวับไปมองหน้าร่างหนาหน้ามุ่ย

“นี่ ไม่ต้องมาเนียนเลยนะ”

ยังไม่หลับหรอ จุ๊บ

ร่างหนาได้จุ๊บไปที่ต้นคอเบาๆ ก่อนที่จะเอาหัวของตัวเองเข้าไปในเสื้อ ร่างบางที่เห็นแบบนั้นก็ได้โวยวายด้วยความเขินขึ้นมา

“ออกไปเดี๋ยวนี้นะ จะมุดเข้ามาทำไมเนี่ย”

ร่างหนาที่ไม่ยอมหยุดก็ได้มุดเข้าไปเรียบร้อยก่อนที่จะเอาแขนกอดที่เอวเอาไว้แล้วใช้ลิ้นเลียที่หลังไปหนึ่งที และทันใดนั้นร่างบางได้หยุดดิ้นซึ่งเป็นวิธีที่ใช้ได้ผล ร่างบางได้หยุดลงและนอนแข็งทื่อ ร่างหนาได้เอามือของเขาลูบที่หน้าทองเบาๆเพื่อให้ซึกินั้นผ่อนคลายลงไม่นานนักร่างบางก็ได้หลับปุย ส่วนร่างหนาก็นอนมุดอยู่แบบนั้นและทั้งซึกิ วรเชษฐ์ก็หลับในห้วงนิทรา

เวลา ตีสองสิบนาที…

ร่างบางได้ขยับตัวหันหน้าไปทางร่างหนาทำให้ช่วงอกตรงกับหน้าของคนตรงหน้าพอดี รางหนาที่รู้สึกถึงอะไรที่ขยับก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะเจออกของร่างบางที่จออยู่ตรงหน้าเขา เหมือนว่าซึกิจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มาดูเวลาทำให้จากที่หน้าอกร่างบางใกล้อยู่แล้วแต่นี่ยิ่งทำให้ชิดหน้าร่างหนาเข้าไปอีก ตัวเขาเองที่ตื่นแล้วเห็นสิ่งที่หน้าชิมตรงหน้าขนาดนี้เขาก็ได้เอาลิ้นแตะไปที่อกของร่างบางก่อนที่จะเอาปากดูดเบาๆ

“อ๊ะ”

เสียงของร่างบางที่ร้องออกมาหลังถูกงับที่อกโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่ซึกิจะเอามือดันร่างหนาออก แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเขาจะออกจากอกของร่างบางสักครั้ง เขากลับเอามืออีกข้างใช้นิ้วถูๆ ที่อกอีกข้างและปากก็ดูดอีกข้าง ซึกิที่โดนทำแบบนี้ก็ได้แต่เชิดหน้าขึ้นเพราะความเสียว

“อื้อ...พอได้แล้ว”

อืม..

เสียงร่างหนาที่กินอย่างเอร็ดอร่อยไม่มีทีท่าจะหยุดสักนิด ในเมื่อห้ามไม่ได้ก็ร่วมซะเลย ร่างบางได้ถอดเสื้อของตัวเองออกก่อนที่จะผลิกตัวนอนหงายและได้เอามือลูบที่หัวของร่างหนาที่ยังสนใจที่หน้าอกของร่างบางอยู่ไม่ยอมปล่อย

“อะอื้อ มันเจ็บอย่ากัด”

ร่างหนาที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้เงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะมาสบตาคนตรงหน้าและได้มองไปที่ริมฝีปากเอามือไปแตะเบาๆ ก่อนที่ซึกิจะได้เอ่ยปากขึ้น

“อิ่มรึยัง”

ของน่ากินอยู่ตรงหน้าจะให้อิ่มหรอครับ?

ร่างหนาที่ได้พูดประโยคนี้ออกมาก่อนที่จะเอามือไปคลึงๆที่เอวของร่างบางและได้ใช้สายตามองไปที่หน้าอกที่แดงอยู่

ดูสิ มันแดงเหมือนหน้าหนูตอนนี้เลย

เพี๊ยะ เสียงฝ่ามือที่ถูกตบลงที่ไหล่เกิดเสียงดังขึ้นเพราะไหล่ของร่างหนาได้เกิดรอยมือขึ้นมาลังจากได้ตีไป

“ไม่ตองมาพูดเลยนะ หยุดเลยพอแล้ว มันจะช้ำหมดแล้ว”

เมื่อเสียงของร่างบางสิ้นสุดเขาก็ได้หยุกทุกอย่างลงและหน้งอเหมือนลูกหมาทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า เหมือนลูกหมาเลย”

ซึกิได้พูดขึ้นพร้อมหัวเราะออกมาเมื่อมีประติกิริยาของคนตรงหน้าที่ตอบสนองแบบนี้ ก่อนที่ร่างหนาจะพูดขึ้น

เป็นลูกหมาก็ต้องดื่มนมเพื่อเจริญเติบโตนะครับ

“พอเลย นอนได้แล้ว”

เมื่อพูดจบร่างบางก็หันหน้ากลับมาฝั่งของตัวเองและแก้มได้แดงขึ้นก่อนที่จะเอาผ้ามห่มคลุมหัวและนอนหลับไปในที่สุด ตอนนี้ก็เหลือแค่ร่างหนาที่ยังไม่นอนและสักพักเขาก็ได้ลุกออกจากที่นอนเพื่อมาดูว่าซึกิหลับสนิทรึยัง เมื่อมั่นใจว่าร่างบางหลับสนิทแล้ว ก็เดินมาที่ระเบียงอย่างเงียบๆ นานพอสมควร ก่อนที่ร่างบางจะรู้สึกตัวขึ้นและลุกออกจากเตียงมองรอบๆ ก็ไม่เห็นคนพี่แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรและได้เดินไปที่ครัว เพราะตอนนี้เขารู้สึกอยากดื่มน้ำ และก็ไม่ทันระวัง ทำให้แก้วลงมาตกแตก

เพล้ง! เสียงของสิ่งของที่ตกแตกลงดึงดูดความสนใจของร่างหนาที่ยืนอยู่ริมระเบียง ทำให้เขาเดินเข้ามาที่ครัวก็พบเศษแก้วที่ตกลงพื้นพร้อมกับร่างบางที่กำลังก้มเก็บแก้ว ร่างหนาที่เห็นแบบนั้นก็เข้าไปหยุดเพราะร่างบางไม่ได้ใส่ของเท้า เดี๋ยวแก้วจะบาดเท้าเอา

เดี๋ยวแก้วบาดครับ ไปนั่งเถอะเดี๋ยวเอาไปให้

“อื้อ”

ซึกิตอบด้วยความสะลึมสะลือเพราะตาก็ยังเปิดไม่มากนัก ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ร่างหนาก็ได้เก็บเศษแก้วที่ตกแตกลงพื้นปัดกวาดให้เรียบร้อบก่อนที่จะริน น้ำใสแก้วและเอาไปให้ร่างบางที่นั่งอยู่โซฟา แต่เมื่อเขามาถึงก็พบว่าร่างบางได้นอนหลับไปแล้ว เมื่อเขาเห็นแบบนั้นก็คิดอยู่ว่าจะปลุกหรือไม่ปลุกดี แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ได้ปลูกสร้างบางขึ้นมาดื่มน้ำ

หลังจากที่ดื่มน้ำเสร็จซึกิได้นอนหลับต่อตรงนั้นเลย ร่างหนาที่เห็นแบบนั้นได้อุ้มซึกิในท่าเจ้าสาวก่อนจะวางอย่างเบามือ และลูบไปที่กรอบหน้าอย่างเบามือก่อนที่เขาจะลุกขึ้นเพื่อเดินกลับไปที่ครัว เพื่อดื่มน้ำ ลายสักเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อยก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องนอนและได้หย่อนตัวลงนอนกอดร่างบางตามเคย เหมือนจะยังหลับไมาสนิทก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้นมา

เมี๊ยว

เสียงของแมวน้อยได้ร้องดังขึ้นมาก่อนที่จะกระโดดขึ้นมาบนเตียงคลอเคลียสักพักก็ล้มตัวลงนอนตรงกลางระหว่างเขาและซึกิ ถึงกับบังทุกอย่างตรงหน้าเพราะแมวที่มีขนาดใหญ่ขนาดนี้ นอนลงทีคงบังวิวตรงหน้าเขาได้อย่างง่ายดาย ร่างหนาจึงได้ขยับเจ้าโฮกิลงมานิดหน่อยเพราะมันไม่ได้บังแค่วิวที่เขากำลังมองอยู่แต่มันทำให้เขาหายใจไม่ออกด้วย

ส่วนวิวที่ว่าก็คงหมายถึงใบหน้าอันน่ารักของซึกิที่นอนตรงหน้าเขาอยู่นั่นเอง คนตรงหน้าที่เวลาหลับเป็นตายไม่รู้สึกตัวอะไร ทำอะไรแล้วดูเงอะๆ งะๆต้องให้ดูแลไม่ให้คาดสายตาแม้แต่น้อยเดี๋ยวเกิดเรื่องแต่คงมีเรื่องที่ซึกินั้นชำนาญอยู่ หนีไม่พ้นการอ่าน เขียน ร้องเพลงและพูด แต่ก็ว่าไม่ได้เพราะเสียงของร่างบางน่าฟัง ไม่ว่าจะพูดอะไรก็น่าฟังไปหมด ในเวลานี้คงเป็นเวลาที่เขาชอบ ชอบเวลาที่ยังได้อยู่ด้วยกัน ตอนนี้ตัวของเขามีความสุขมาก

ความสุขที่ผ่านไปไว แต่เรากลับไม่รู้สึกเสียดายเวลานั้นสักนิด

ความรู้สึกมากมายที่ถ่าถมในจิตใจไม่มีวันหมดสิ้น

เหมือนกับแสงจันทร์ที่ส่องทุกค่ำคืน

แต่ก็ไม่แน่ชัดว่าจะมีดวงดาวส่องสว่างเคยติดชิดข้างกายหรือไม่

…ข้อความจากฉันในจิตใจ…

เพื่อหวังให้คุณรู้ในสักวัน เผื่อว่าจะมีสักวันที่เราสองจะส่องประกายข้างกันอย่างสง่างาม ไม่หลบซ่อนเหมือนดาวเคียงคู่จันทร์สส่องสง่าบนท้องฟ้าแม้จะเป็น ยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ไม่มีเสียงผู้ใดยกเว้นเสียงเสียงของเราสองคน