6.2 มันถึงเวลาแล้ว...

2585 Words

“อื้อ เราชอบไม่ค่อยมีคนทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลย ขอบคุณนะครับ” ซึกิได้หันไปขอบคุณด้วยความซึ้งใจและยิ้มออกมาให้กับคนพี่ที่ยืนอยู่ข้างหน้าตน ครับ ดีใจที่เราชอบนะ เมื่อทั้งสองคุยกันเสร็จหลังจากที่ร่างหนานำรูปไปแขวนพนัง ทั้งซึกิและวรเชษฐ์ได้เดินมานั่งลงที่เตียงและพูดคุยเรื่องทริปกัน เรื่องที่คุยกัน เราอยากไปไหนครับ “เราอยากไปทะเล เดี๋ยวเราดูที่พัก อื้ม..ที่นี่เป็นไง สวยด้วยเราเห็นคนรีวิวเยอะมาก” ในขณะที่ซึกิดูสถานที่อยู่นั้นเขาได้ลุกออกมาตรงนั้นแล้วบอกว่ามาเทอาหารให้โฮกิสักครู่ก่อนที่จะกลับเข้ามา “มาแล้วหรอ นี่ๆเราเอาที่นี่แหละ พี่ว่าไง” ครับ แล้วแต่เราเลยครับ “อื้อ งั้นเรามานั่งทำแพลนกันดีกว่า” เมื่อพูดจบซึกิเดินไปทีโต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อเอาไอแพคก่อนที่จะเดินมานั่งลงระหว่างขาของร่างหนาและเงยหน้าขึ้น “เรานั่งแบบนี้พี่เห็นไหมหน้าจอ” เห็นครับ เมื่อร่างบางได้คำตอบก็พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มเล็กน้อยและหันมาสนใจสิ่งตรงหน้า ทำไปก็ถามพี่ไปว่าโอเคไหมโอเครึเปล่า ทำไปทำมาซึกิได้หันหน้าเข้ามาหาร่างหนาได้เอาตัวเองเขยิบตัวเข้ามาใกล้เอวมากขึ้นก่อนที่จะเอาแขนทั้งสองโอบเอวร่างหนาเอาไว้พร้อมมุดหน้าลงไปที่หน้าท้องของคนพี่ส่ายหัวไปมาร่างหนาที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ทำอะไร มีหรอเขาจะไปยอม เขาก็ยอมให้ร่างบางมุดอยู่แบบนั้นพร้อมเอามือลูบไปที่หัวของซึกิเบาๆก่อนจะพูดว่า อ้อนหรอครับ “อือ อยู่เฉยๆเราก็อยากอ้อนพี่ขึ้นมา” ในจังหวะที่คนน้องพูดก็ได้อนสายตาอ้อนๆมองคนพี่ พร้อมมเอาคางแนบที่หน้าท้องและมองที่ร่างหนา ตอนนี้เขากำลังมองดูการกระทำของร่างบางอยู่ที่มุดเขาไม่หยุดไม่หย่อนร่างหนาที่ได้หันไปมองไอแพคที่วางอยู่ข้างๆตนก็หยับขึ้นมาดูแพลนที่ซึกินั้นทำขึ้นดูไปสักพักหันมาอีกทีน้องก็ได้หลับไปซะแล้ว เมื่อเขาขยับร่างบางได้รู้สึกตัวขึ้นมา “ขี้เกียจลุกจังเลยยย” เมื่อพูดจบซึกิได้เอาแก้มของตัวเองวางลงไปที่ขาของร่างหนาอยู่แบบนั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาพร้อมอ้าแขนขึ้นเป็นเชิงว่าให้อุ้มหน่อย เพราะตอนนี้ร่างบางตัวจะไหลเป็นน้ำแล้ว เมื่อร่างหนาเห็นแบบนั้นเลยอุ้มร่างบางขึ้นมาวางลงบนเตียง แต่เหมือนคนน้องจะไม่ยอม อยากให้คนพี่มานอนด้วยกัน มานอนด้วยกันกับเราสิ นี่ๆ มานอนตรงนี้ เมื่อเห็นคำเชิญชวนแบบนี้มีรอเขาจะปฏิเสธ ไม่แน่นอน เม่อร่างนาลงไปนอนแล้วคนน้องไปลุกขึ้นมาคร่อมข้างบนแล้วทิ้งตัวลงไปนอนพิงที่อก “สบายจัง อกคนมันสบายขนาดนี้ ถึงว่าแมวชอบนอน” ใช่ แมวชอบนอน นี่ไงครับแมว “ช่ายแล้ว ซึกิก็เป็นแมวของพี่ หุๆ” เมื่อเขาได้ยินแบบนั้นก็สตั้นไปสักพักและเอามือบีบที่ก้นนิ่มๆนั่นไปหนึ่งที ข้อหาทำตัวน่าหมั่นเขี้ยว “อื้อ อย่าบีบสิ” น่าหมั่นเขี้ยวไม่ให้บีบได้ไงครับ เมื่อพูดจบร่างบางก็มองวิวที่กระจกนอนก็มองไปพร้อมกับร่างหนาที่ตบที่ก้นเบาๆเป็นการกล่อม หลับกลางวันเป็นเด็กดีหรือเปล่า “อื้อ เด็กดีสิ..เราเป็นเด็กที่เชื่อฟังนะ” ก่อนที่ร่างบางจะหลับตาลงด้วยความเงียบ หลับตาลงด้วยความผ่อนคลาย ร่างหนาที่ไม่ได้ยินเสียงพูดแล้วก็เดาไม่ได้ยากว่าร่างบางหลับไปแล้ว เมื่อเป็นแบบนั้นเขาก็ยังตบที่ตูดขอร่างบางต่อไปจนตัวเองนั้นหลับไปในที่สุด ความเงียบเข้ามาปกคลุม ท้องฟ้าไปเริ่มเปลี่ยนสีไป บรรยากาศที่มีลมพัดเบาๆ มาพร้อมกับฝนที่ตกลงมา ซู่ ซ่า ซู่ ซ่า เสียงของฝนที่ตกลงมาแมวน้อยที่รู้สึกถึงเสียงฝนจึงดินเข้ามาที่ห้องนอนเพื่อมาสกิดร่างหนาและร่างบาง เมี๊ยวว ร้องไปก็เลียที่หน้าไปปลุกร่างบางแล้วก็เขยิบมาปลุกร่างหนา แน่นอนว่าซึกิไม่ตื่นแต่คนที่ตื่นจะเป็นร่างหนานั้นเอง เขาที่รู้สึกตัวขึ้มาและได้มองไปที่โฮกิ ก่อนที่จะหันไปเห็นว่าตอนนี้ฝนกำลังตกอยู่ เขาไม่ได้ปลุกซึกิแต่ขยับตัวเล็กน้อย ทำให้ซึกิรู้สึกตัวก่อนจะลืมตาขึ้น ตาของร่างบางที่เปิดขึ้นได้เห็นบรรยากาศในตอนนี้ คือตอนนี้ฝนตกอยู่ โฮกิที่เห็นแม่ของตนตื่นแล้วเลยร้องขึ้นและเลียที่หน้าสองสามทีเป็นการปลุกอีกรอบ “อื้อ ตื่นแล้วตื่นแล้ว” เมื่อตื่นแล้วร่าบางได้ลุกขึ้นจากที่นอนทับร่างหนาอยู่ก็เปลี่ยนมานอนหงายแทน ก็ไม่เปลี่ยนเท่าไหร่ท่าเดิมแต่เปลี่ยนเป็นอนหงายแทน คนพี่ที่นอนพิงหัวเตียงอยู่ได้นอนดูการกระทำของร่างบางที่อุ้มแมวแล้วยกขึ้นมาเขาที่เอามือข้างนึงวางที่เอวของคนน้องเอาไว้ไม่ให้ตก “นี่โฮกิ ชอบอากาศแบบนี้ไหม กลัวฟ้าร้องหรือเปล่า หื้ม แต่ไม่ต้องกลัวนะ ซึกิอยู่นี่แล้ว” ร่างหนาที่ดูการกระทำของร่างบางดูไปก็ยิ้มไปและเขาได้หลุดขำออกมาซึกิที่อุ้มแมวไปมาเหมือนโฮกิจะเอือมระอาเสียงก็เริ่มเปลี่ยน “โอเคๆ วางแล้วก็ได้ นอนลงตรงนี้มา” ซึกิตบที่หน้าอกเบาๆเพื่อเป็นการบอกแมวของตนให้มานอนตรงนี้ พอโฮกิเข้ามาแล้วซึกิได้กอดเอาไว้หลวมแล้วพูดว่า “โฮกิไม่หนาวแล้วใช่ไหม กอดแล้วเห็นไหม รู้ไหมว่าความอบอุ่นส่งต่อมาจากใคร นี่ไง” ร่างบางพูดและมองหน้าของแมวน้อยสักพักก่อนที่จะหันไปชี้ที่ร่างหนาและทำท่าให้ดูว่าตอนนี้คนพี่กอดร่างบางอยู่ทำให้ความอบอุ่นส่งต่อกันมาที่โฮกิ “เห็นไหมโฮกิ ตอนนี้บรรยากาศเย็นแต่เราไม่หนาวกันเลยเพราะว่าเราต่างโอบกอดซึ่งกันและกันไปปล่อยให้ความอบอุ่นหายไป” เมี๊ยวว เขาที่เห็นสองแม่ลูกคุยกันอยู่แบบนั้นก็ได้แต่มองเฉยๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อบทสนทนาก่อนที่ร่างบางจะหันไปทางเดียวกันกับร่างหนาก่อนจะพูดว่า “วันนี้ดีทั้งวันเลยแหะ บรรยากาศก็น่านอน ลมก็เย็น” อืม วันนี้บรรยากาศดีฝนตกไม่ค่อยแรง เราจะนอนต่อไหม “หึ เราไม่นอนต่อแล่วเพราะว่าตื่นแล้ว แต่ขอซึมซับบรรยากาศตอนนี้ก่อนนะ” ครับ เมื่อสิ้นสุดเสียงร่างบางเขาก็ไม่ได้ต่อบทสนทนาใดๆ ทั้งสองนอนดูบรรยากาศในตอนนี้อย่างเงียบๆ ไม่พูดคุยอะไรกัน ก็มีแค่บางสิ่งที่ที่เคลื่อนไหวคือ ลมหายใจ มีแค่เสียงของลมหายใจที่ดังจนได้ยินในความเงียบ บรรยากาศที่ทำให้ตัวเย็นลง บางครั้งเราก็สร้างความอบอุ่นได้ด้วยตัวของเราเอง และบางครั้งความอบอุ่นจะถูกส่งต่อได้จากใครสักคนที่อยู่เคียงข้าง ไม่ให้เราโดดเดี่ยวท่ามกลางความหนาวเหน็บ ความอบอุ่นจะถูกส่งต่อเสมอจะไม่มีวันทำให้เรารู้สึกหนาว บทความนี้ถูกส่งต่อโดย ซึกิโยะ เมื่อทั้งสองคนได้นอนดูฝนที่กำลังตกจนมันเริ่มหยุด ฝนตกที่โรยรินทำให้ร่างบางลุกขึ้นมาดูนาฬิกาว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว สิบสี่นาฬิกาในตอนนี้ ร่างบางเมื่อดูเวลาเสร็จเขาก็หันมามองหน้าร่างหนาที่นอนอยู่ มีอะไรรึเปล่า? “เราหาอะไรทำกันไหม” ทำ? ทำอะไรล่ะ “เราก็ไม่รู้เหมือนกัน พี่ลองเสนอดูไหม” ได้สิ ร่างหนาที่นอนอยู่ก็ได้ลุกขึ้นมาก่อนที่จะนิ่งไปสักพักและคิดว่าจะทำอะไรดีในเวลานี้ ก่อนที่จะได้พูดอะไรออกไป เล่นเกมกันไหม “เกมอะไรครับ” ร่างบางที่ได้ถามออกไปด้วยความสงสัยว่าคนตรงหน้าจะพาทำอะไร สักพักคนเป็นพี่ก็ได้พูดขึ้นมาว่า ถ้าแพ้ให้ดื่ม เมื่อเขาพูดจบก็เดินไปที่ห้องครัวเพื่อหยิบแอลกอฮอล์ที่แช่ในตู้เย็นมาหนึ่งขวดและแก้วใบนึงมาวางที่โต๊ะห้องนั่งเล่น “ในตู้มีของพวกนี้ด้วยหรอครับ เอามาตอนไหนเนี่ย” มีได้สักพักแล้วแหละ แต่มีแค่ขวดเดียวเราคงไม่ดื่ม “แล้วพี่ดื่มด้วยหรอ” ไม่ค่อยหรอกหรือแทบจะไม่ได้ดื่มครับ มา เรามาเล่นเกมกันดีกว่า “มีกติกาไหมมม เราอยากรู้” มีสิ ร่างหนาได้เริ่มบอกว่ากติกามีอะไรบ้างให้อีกฝ่ายเป็นคนถามและให้อีกคนเป็นคนตอบ บทลงโทษคือดื่มหนึ่งแก้ว จะถามอะไรก็ได้แต่ให้อีกฝ่ายเป็นคนตอบถ้าตอบผผิดก็ตามนั้น “โอเค เราเข้าใจแล้ว” งั้นเริ่มเกมเลยนะ ทั้งสองได้ทำการเป่ายิงฉุบเพื่อให้ใครเป็นคนเริ่มก่อนในเกมนี้แลพสรุปว่าร่างหนาได้เป็นคนเริ่มในเกมนี้ คำถามแรก เรารู้ไหมว่าทำไมคนเราต้องมีครอบครัว “แค่คำถามแรก เราจอดเลยนะ” ฮ่าๆ ลองตอบสิ การเล่นเกมครั้งนี้มันไม่เหมือนเกมที่เล่นทั่วไป แต่เป็นเหมือนการแสดงความคิดเห็นมากกว่า เราเขารู้ว่าร่างบางชอบอะไรแบบนี้ เขาให้ร่างบางนั่งคิดสักพักกับคำตอบเพราะเขาอยากรู้ว่าคนตรงหน้าจะตอบคำถามเขาแบบไหนเพราะเกมนี้มันไม่มีคำตอบที่ผิดและถูก เขาต้องการให้ร่าบางแสดงความคิดเห็นและได้พูดเลยใช้เกมในการตั้งคำถามแทนที่จะถามตรงๆเพราะคำตอบที่ได้มาจะดีกว่าและจะเป็นธรรมชาติกว่า “อื้ม เราว่าคนมีครอบครัวไม่ใช่แค่เพราะอยากมีหรือสืบสกุล แต่เพราะความอยู่รอดด้วย เด็กที่เกิดมาจะอยู่ได้เพราะมีใครดูแล ครอบครัวจึงเป็นสิ่งแรกที่หล่อหลอมเด็กให้เติบโตอย่างมีคุณภาพ เพื่อใช้ชีวิตและเข้าสังคมได้ดี เติมเต็มสิ่งที่ขาดระหว่างทางจากประสบการณ์เจ็บปวดต่างๆ” อื้ม โอเค “ถูกหรอครับ เย้ๆ ตาเราบ้างถามอะไรก็ได้ใช่ไหมครับ” ไม่เชิงว่าถูก เพราะไม่มีผิดถูกครับ “งั้น…พี่ว่าเราเป็นยังไงในสายตาพี่” ซึกิได้มองไปที่คนตรงหน้าและได้ถามออกไปนั่งรอคำตอบร่างหนาได้มองหน้าร่างบางสักพักและยิ้มออกมาเบาๆพร้อมยิ้มให้และได้เอามือจับที่คางเบาๆก่อนที่จะพูดว่า เธอน่าทะนุถนอม หน้าตาน่าเอ็นดูน่าดูแล ดูบอบบางบางครั้งก็น่าแกล้งแต่ก็…เป็นคนนิสัยตรงไปตรงมาดี อีกอย่างก็คือความคิดของเธอนั้นมีเสน่ห์ กล้าคิดกล้าทำกล้าที่จะเสี่ยง ดูเป็นคนไม่เปิดเผยตัวเองแต่รวมๆพี่ชอบคนแบบเธอ เธอคิดเป็น ทำงานเป็น และที่สำคัญขี้อ้อน ร่างบางที่นั่งฟังอยู่ก็รู้สึกเขินขึ้นมาอย่างงั้นเลยเผลอกระดกของที่เทอยู่ในแก้วจนหมดก่อนที่จะพูดอะไรออกมา “อี๋ ขมจัง” ฮ่าๆ แล้วเราจะดื่มลงไปทำไมครับ “ไม่รู้ อยู่มันก็ดื่มเอง แต่เรา..ให้ผ่าน ตาพี่ๆถามมาเลย” ในระหว่างที่เล่นเกมกันไปอยู่นั้นก็รู้สึกว่าร่าบางจะดื่มเรื่อยๆไม่ใช่ว่าตัวเองตอบผิดแต่เป็นเพราะว่าเขินที่ไรยกดื่มทุกทีพอดื่มไปเรื่อยๆเลยเมาแอ๋แบบนั้น เห้อ พอแล้วเมาแล้วครับ “ม่ายเอา เอาคืนมานะเราม่ายด้ายเมาสักหน่อยยย” เขาได้แต่นั่งถอนหายใจปากคนที่บอกไม่ได้เมาแต่ซุกเขาไม่หยุดจับนู่นจับนี่ไม่หยุด ยังไม่ทัได้ตั้งตัวร่างบางลงไปปนั่งข้างล่างระหว่างขาของร่างหนาแบบนั้นและเอาปากมาใกล้ตรงเป้าของเขาและได้ใช้หน้ามุดลงมา หยุดก่อน เมาแล้วนะ แต่ดูเหมือนว่าร่างบางจะไม่ยอมหยุดเขาได้เอามือจับและกุมที่เป้าของร่างหนาเอาไว้และลูบเบาๆพร้อมสายตาที่ยั่วเขาอยู่ ซี้ด..แม่ง ร่างหนาที่ทำอะไรไม่ได้เพราะเขาก็ไม่ขัดอะไร ถ้าคนตรงหน้าอยากทำก็ทำไปสิเขาชอบสุดๆเวลาที่ร่างบางมีความต้องการเขา เมื่อได้สักพักซึกิได้คลักแก่นกายนั้นออกมาและได้ใช้ลิ้นเลียเบาๆก่อนที่จะใช้ปากนุ่มๆค่อยอมส่วนนั้นและใช้ลิ้นขยับไปมาด้านในปากก่อนที่จะอมสุดโคนขึ้นลงช้าๆและช้าๆ อ่า…อื้มม แน่นอนว่าการกระทำแบบนี้ของซึกิถูกใจตนตรงหน้าเป็นอย่างมาก ดูเป็นคนละคนไปเลย ตอนไม่เมาก็น่ารัก พอเมาแล้วก็น่ากดจริงๆ เลยนะ เมื่อพูดจบ เขาได้ลูบหัวร่างบางเบาๆและซึกิได้ช้อนตามองเชิงอ้อนเขายังไงยังงั้น ฮ่าๆ น่ารักจริงๆ เลยนะคะเด็กคนนี้ ต้องการขนาดนั้นเลยรึเปล่า อื้อ..พี่ จูบหนูหน่อยได้ไหม นะ.. เมื่อร่างบางได้ขยับขึ้นมานั่งบนตักของเขาได้เอามือจับที่ไหล่ทั้งสองก่อนที่จะพูดประโยคก่อนหน้านี้ออกไป และแน่นอนว่าเขาไม่เคยขัด เอาสิ หนูเริ่มก่อนเลยค่ะ ไม่รอช้าเมื่อสิ้นสุดเสียงของร่างหนาซึกิก็เริ่มเข้าไปประกบริมฝีปากเขาได้เปิดปากออกและเอาลิ้นสอดเข้าไปในปากของร่างบางได้เอามือทั้งสองข้างของตัวเองล้วงเข้าไปใต้กางเกงร่างบางบีบที่ก้นนุ่มๆไปด้วยสักพักร่างหนาได้เอามือออกจากก้นนั่นและได้เอานิ้วสอดเข้าไปที่รูเล็กๆนั่นสอดเข้าไปที่ละนิ้วจนครบทั้งสามนิ้ว ร่างบางที่ถูกกระทำแบบนี้ได้หยุดจูบและซบไปที่ไหล่ของคนพี่ก่อนที่จะครางออกมาข้างๆหูของร่างหนา เสียงที่เขาได้ยินเป็นเสียงที่โคตรยั่วเขาเลย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more