ตอนที่ 25 ลางสังหรณ์
เหมราชยืนกำหมัดแน่น ชายหนุ่มหลับตาลงช้า ๆ เพื่อสงบอารมณ์ตัวเอง แต่ในเมื่อพยายามแล้วเขาก็สงบไม่ได้ เขาจึงลืมตาขึ้นมาก่อนจะก้าวขา เพื่อจะออกไปกระชากเพื่อนรักกับลูกรักที่ยืนจูบกันอย่างไม่อายฟ้าดิน ตรงนั้น มันงามหน้านัก ทำอะไรไม่เห็นหัวกันแบบนี้ คนเป็นพ่อจะอดใจยังไงไหว
หมับ!!
ฝ่ามือหนาคว้าเข้าที่แขน ก่อนที่เหมราชจะทันได้เดินออกไป
"ปล่อยกูไอ้ซี วันนี้กูจะกระทืบไอ้สิงให้ตายห่าคาตีนกูเลย" เหมราชสะบัดแขนเพื่อให้หลุดพ้น จากการเกาะกุมของเพื่อนสนิทอีกคนของตนเอง
"ไอ้เหมใจเย็นดิวะ อย่างน้อย ๆ มึงก็ควรฟังมันก่อน ถ้ามึงเดินเข้าไปกระทืบมัน คนที่จะเสียใจที่สุดคือลูกสาวมึง" ซีวานพยายามเตือนสติเพื่อนตนเองเอาไว้ ไม่อย่างให้ทำอะไรด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เพราะซีวานก็รับรู้เรื่องราวของทั้งคู่มาตลอด กฤษนัยเปิดใจเล่าให้เขาฟัง แต่ไม่กล้าพอที่จะเล่าให้เหมราชฟัง ซึ่งซีวานเองก็เข้าใจดี
ตอนแรกวันน
