ตอนที่ 16 ดีกัน
"เพิร์ลแกทะเลาะกับใบหม่อนเหรอ" ฉันหันไปมองหน้ายัยพริ้ง อยู่ ๆ ยัยนี้ก็ถามขึ้นมา คือตอนนี้ฉันอยู่ที่มหาวิทยาลัยไงล่ะ ยัยพริ้งก็คงสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแหละ
"ทำไมถึงถามอย่างนั้น" ฉันหรี่ตาถามมันกลับไป
"โอ๊ยเพิร์ล...ปกติแกเป็นแบบนี้ที่ไหน " เบื่อจริตแม่นางมาก แรงกว่าฉันยัยก็ยัยพริ้งนี้แหละ
"เป็นแบบไหน ฉันก็คุยกับหม่อนมันปกตินี่ จะทะเลาะอะไรกันล่ะย่ะ" ใช่ฉันก็คุยปกตินะ ยังมาเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน แค่ตอนนอนฉันย้ายไปนอนห้องรับแขก ห้องที่อาสิงนอนนั่นแหละ
"ปกติแกอ้อนยัยหม่อนจะตาย ดี้ด๊ากว่านี้เยอะ ตอนนี้เหมือนแกเว้นช่องว่างอ่ะ ทำไมวะมีอะไรเกิดขึ้น หรือเรื่องวันที่คุณพ่อแกมาลากกลับบ้านวันนั้น"
"ไม่มีอะไรหรอก แกคิดมากแล้วล่ะพริ้ง" ฉันตอบปัด ๆ ออกไป เพราะบางทีเรื่องในบ้านเราก็ไม่จำเป็นต้องบอกเพื่อนทุกเรื่องก็ได้ ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ แต่ฉันไม่อยากพูดถึงมากกว่า และฉันก็ไม่ได้โกรธอะ
