“แต่ฉันไม่ให้เงินเธอไปตั้งตัวหรอกนะใบบัว ถ้าอยากได้เงินไปตั้งตัวเธอก็ไปฝันเอา”
“อะไร? ก็ไหนบอกจะให้ไงคุณไทม์ นี่คุณจะมาไม้ไหนอีก”
“ไม้ไหนอะไร ฉันก็แค่จะไม่ให้เงินเธอไปตั้งตัวก็แค่นั้น ไปตั้งตัวทำห่าอะไรให้มันลำบากในเมื่อฉันมีทุกอย่างแล้ว...อยู่ที่บ้านเลี้ยงลูกไปเดี๋ยวฉันเลี้ยงเธอกับลูกเอง”
“...”
“เงียบทำไม เข้าใจที่พูดรึเปล่า” พอโดนถามด้วยเสียงที่อ่อนลงฉันก็ส่ายหน้าช้า ๆ
“ไม่เข้าใจ? มันเข้าใจยากตรงไหนฉันพูดชัดขนาดนี้”
“ใครเข้าใจก็บ้าแล้ว คุณเป็นประสาทเหรอคะ?”
“อะไร? เธอว่าอะไรนะใบบัว” เสียงเขากลับมาแข็งอีกครั้งแต่ก็ไม่เท่าไหร่หรอกนะ
“ประสาทค่ะ คุณประสาทแน่ ๆ แต่ว่าเชิญประสาทไปคนเดียวนะอย่าดึงฉันไปเป็นประสาทกับคุณด้วย”
“ใบบัว!”
“อะไรคะ อยู่ใกล้แค่นี้ตะคอกทำไม”
“เธอแม่ง...อ่าส์! ขัดใจฉิบหายเลยว่ะ”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจขัดใจค่ะ ถ้าคุณมีความคิดจะดูแลฉันกับลูกฉันก็ขอบคุณมากนะคะแต่อย่าให้
