“อ่าส์! ฉันหงุดหงิดนอนไม่หลับพลิกตัวไปมาทั้งคืนเพราะแพ้ท้องแทนเธอแต่เธอเสือกหลับสบายได้หน้าตาเฉยนี่นะใบบัว!”
“อะไรนะ?”
“...”
“เมื่อกี้คุณพูดว่า... / แม่งเอ้ย!” ฉันยังพูดไม่จบเขาก็สบถอกมาแล้วสะบัดผ้าห่มลุกขึ้นจากเตียง
ฉันทั้งงงทั้งตกใจกับคำที่เขาพูดออกมาแต่ดูเหมือนเขาจะหงุดหงิดเพราะคำพูดตัวเองรึเปล่านะ
“คุณไทม์”
“เงียบ!”
“เมื่อกี้คุณพูดอะไรจำคำพูดตัวเองได้ใช่ไหม” ฉันได้ยินเต็มสองหูที่เขาบอกว่าเขาแพ้ท้องแทนฉัน ฉันก็เลยพูดขึ้นมาเพื่อเตือนว่าเขาเพิ่งยอมรับออกมาเองในขณะที่เขากำลังเดินไปทางห้องน้ำแต่พอฉันพูดจบเขาก็หันมามองฉันตาขวาง
“หุบปาก!”
ปัง!
“...” เป็นบ้า!
ถึงไม่ตะโกนสั่งให้หุบปากก็ต้องหุบอยู่แล้วรึเปล่าเล่นเข้าไปในห้องน้ำซะขนาดนี้หรือคิดว่าฉันจะดีใจที่เขาบอกว่าแพ้ท้องแทนฉันแล้วเดินไปเคาะประตูเรียกเขาออกมาคุยกันให้รู้เรื่องงั้นเหรอ เหอะ! ไม่มีทางที่ฉันจะทำอะไรแบบนั้นอยู่แล้วแม้แ
