Yorgunluktan devam🪽🥀
O gece sahilde oturdukları banktan kalktıklarında saat epey ilerlemişti. Şehir artık gündüzden kalan gürültüsünü içine çekmiş, daha derinden konuşan bir sessizliğe bürünmüştü. Burak yürürken adımlarını Armina’nın adımlarına uydurdu. Ne onu acele ettirdi ne de eve dönmesi için zorladı. Sadece yanında yürüdü. Bu bile Armina’ya uzun zamandır kimsenin vermediği bir şeydi: baskısız bir eşlik. Yol ayrımına geldiklerinde Burak durdu. “Yarın iyi uyanmaya çalış,” dedi. “Olmazsa da en azından kendine yalan söyleme.” Armina yüzüne baktı. Yorgundu. Gözleri yanmış gibiydi. Ama ilk kez biri ona akıl vermeden, onu yönetmeden, ne yapması gerektiğini buyurmadan konuşmuştu. “Teşekkür ederim,” dedi kısık bir sesle. Burak omuz silkti. “Benlik bir şey yok. Sen sadece artık kendini duy.” Sonra bir an dur
- Writer
