บทที่ 14 มีแฟนที่ดีและสายเปย์(ปลาย)

1118 Words

“มีอะไรเหรอคะพี่จีน?” ถ้าเรื่องไม่เป็นเรื่องเจอเธอสับเละแน่ ที่จริงพึ่งรู้จักกับรุ่นพี่คนนี้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนที่มาเฟียแนะนำ จึงรู้สึกแปลกใจว่าเขาจะมีอะไรพูดคุยกับเธอกัน “ขอโทษที่ขัดจังหวะน้องเปอร์เซียกับเอ็งนะไอ้เดย์” “ไม่เป็นไรพี่” ดีเดย์ยิ้มบางเมื่อจีนยกมือตบไหล่เบา ๆ “พอดีพี่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับน้องเปอร์เซียนิดหน่อย พอดีเฮียนินมารับลูกรักแล้ว ตอนจ่ายเงินบอกว่าน้องเปอร์เซีย จะเป็นคนจ่าย พี่เลยมาถามน้องน่ะครับว่าจะจ่ายแบบไหน สด โอน ผ่านบัตร แต่ไม่รับเงินผ่อนนะครับ” “หา! ใครจะจ่ายนะคะ” เปอร์เซียร้องขึ้นมาอย่างตกใจเมื่อรุ่นพี่อย่างจีนเอ่ยจบ อะไรคือลูกรัก และอะไรคือจ่ายเงิน ใครจะจ่าย แล้วไอ้ตัวต้นเรื่องอยู่ไหน เธอถลึงตาอย่างหงุดหงิด กวาดสายตามองทั่วทั้งบริเวณ ก่อนจะเห็นเลนินยืนอยู่บนระเบียงด้วยใบหน้าแสยะยิ้ม “น้องไงครับ เฮียนินบอกว่าน้องจะจ่าย” เปอร์เซียขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิดก่อนจะเห็นดีเดย์มองมาอย่างสงสัย เธอ จึงฮึบความเกรี้ยวกราดเอาไว้แล้วค่อย ๆ สอดมือลงไปในกระเป๋าเพื่อคลำหากระเป๋าสตางค์ใส่บัตร หยิบออกมาวางบนฝ่ามือของจีนอย่างอดทนอดกลั้น “นี่ค่ะ!” ทั้งที่ยิ้มแต่กลับกัดฟันแน่นอย่างโมโห “พี่จีน ว่าแต่มันราคาเท่าไรเหรอคะ?” “อ๋อ ห้าแสนครับ!” “หา!…ห้าแสน” ราคาอะไรมันขนาดนั้น เธอจำได้ว่า ลูกรักเขาที่เอามาที่นี่คงจะเป็นรถมอเตอร์ไซค์คนนั้นแน่นอน ที่ยอมจ่ายเพราะตัวเองมีส่วนผิดและถือว่าเป็นค่าติวเตอร์ ไม่ใช่เพราะหนุ่มหล่อมองอยู่จริง ๆ นะ ฮือ เงินห้าแสนมันก็เยอะนะ หาเองก็ไม่ได้ “ใช่ครับ” จีนยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ “พี่ก็นึกว่าน้องเปอร์เซียสนิทกับดีเดย์ซะอีก ที่แท้เป็น แฟนเฮียนินนี่เอง ถึงว่าจ่ายเงินให้ก้อนโตเชียว สายเปย์นะเนี่ยเรา” จีนเอ่ยปากแซวพลางหันมายิ้มให้ทั้งเปอร์เซียและดีเดย์ หญิงสาวหนึ่งเดียวยังไม่หายตกใจกับจำนวนเงินที่ต้องหายไป แต่ต้องตกใจกับคำพูดของรุ่นพี่หนุ่มอีกครั้ง ใบหน้าสวยที่พยายามรักษาความสงบถึงกับสั่นคลอน มีบางอย่างไม่ถูกต้อง! “พี่จีนพูดว่ายังไงนะคะ” เธอกัดฟันเอ่ยปากถามอีกครั้ง ภายในอกร้อนรุ่มราวกับจะปะทุออกมา แต่จีนที่ไม่ได้สนใจอะไร ก็เอาแต่ยิ้มอย่างร่าเริง “พี่บอกว่าน้องสายเปย์จัง เฮียนินรักตายเลย” “รักกับผีน่ะสิ!” คำพูดของรุ่นพี่หนุ่มแสลงหูของเธอมาก ด้วยความปากไวจึงสวนกลับอย่างไม่รีรอพลางเงยหน้ามองคน ที่ยืนอยู่ระเบียงชั้นสอง แต่พบว่าตัวต้นเหตุแห่งหายนะไม่อยู่ ตรงนั้นแล้ว ดวงตากลมโตจึงกวาดมองหาเขา และพบว่าเลนินกำลังเดินตรงไปยังชั้นล่างหน้าตึกที่มีรถมอเตอร์ไซค์สีดำคันโตจอดอยู่ สร้างเรื่องแล้วคิดจะหนีอย่างนั้นเหรอ ไม่มีวัน! เปอร์เซียไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ใบหน้าเล็กน่ารักแม้จะแสดงออกว่าโกรธเกรี้ยวแต่ก็ดูไม่น่ากลัว กลับดูน่ามันเขี้ยว เสียอย่างนั้น เธอสับเกียร์หมาวิ่งตามออกมาอย่างรวดเร็ว “เปอร์ไปไหน!” ไม่สนใจแม้กระทั่งเสียงเรียกของมาเฟีย ดวงตากลมโตสะท้อนเพียงแผ่นหลังแกร่งของคนร้ายกาจ กล้าวางแผนเล่นแง่กับเธอแล้วเขาจะต้องเสียใจ เปอร์เซียกัดฟันแน่นท่าทางฮึดฮัดเหมือนแมวที่พร้อมจะตะกุยกรงเล็บสู้ก็ไม่ปาน เธอวิ่งออกมาจนกระทั่งเห็นเขาหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาสวม จึงรีบพุ่งเข้าหาและแทรกตัวเข้าไปใต้วงแขนเพื่อแย่งหมวกมาไว้ในมือ “เฮ้ย!” “Hi ค่ะที่รัก ไม่รอกันเลยน้า เงินห้าแสนจะไม่ให้ขึ้นรถ ด้วยเลยดิ” เปอร์เซียฉีกยิ้มจนตาหยีพลางจับหมวกกันน็อกไว้แน่น ทั้งที่ในใจเธอแทบอยากจะกระโจนข่วนหน้าหนา ๆ ของเขาเสีย ให้เข็ด เลนินเห็นท่าทางเอาแต่ใจและไม่ยินยอม นัยน์ตาคม เรียวยาวกวาดมองเปอร์เซียตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะแสยะยิ้ม “ถ้าอยากขึ้นก็หาทางเอาแล้วกัน” “ไม่ได้!” เปอร์เซียเอ่ยเสียงแข็ง พลางกระชากเสื้อของ คนที่เตรียมจะขึ้นคร่อมรถไว้แน่น ใบหน้าน่ารักจ้องหน้าเขาเขม็ง “อย่าวุ่นวาย” “โทษนะคะที่รัก เงินห้าแสนใครมันจะยอมง่าย ๆ รถคันนี้หนูมีสิทธิ์ครึ่งหนึ่ง!” จะขอคืนก็ไม่ได้ยังไงตัวเองก็ผิดและถือเป็นค่าติว แต่ด้วยทิฐิเธอไม่มีทางเสียเงินแล้วไม่ได้ขึ้น อีกอย่าง เพราะเขากล้าเล่นแง่ทำเธอพลาดการคุยกับดีเดย์ เขาก็ห้ามเอารถไปรับคนอื่น ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมา จึงกระชากเสื้อออกจากมือบาง แต่มีหรือคนดื้อดึงอย่างเปอร์เซียจะยอม เธอรีบสวมหมวกกันน็อกลงบนศีรษะตัวเองเรียบร้อย และคว้าหมับเข้า ที่ชายเสื้อเขาไว้อีกครั้งไม่ยอมปล่อย พลางอมยิ้มอย่างท้าทาย “รถมันของฉันเว้ย!” “อ้าวอย่ามาพูดหมา ๆ นะคะพี่ขา ใครกันที่บอกพี่จีน มาเรียกเก็บเงินที่หนู” เปอร์เซียเอ่ยยาวเหยียดพลางถลึงตา จ้องมองเลนิน เลนินเท้าเอวอย่างหงุดหงิดก่อนจะใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเพื่อระบายอารมณ์ นัยน์ตาคมกริบเผลอเหลือบมองขึ้นไปยัง ชั้นสองของอู่ และพบว่านีลกำลังมองมาด้วยแววตาประหลาด บ้าฉิบ! เลนินสบถกับตัวเองในใจก่อนจะตวัดสายตามองยัย ตัวปัญหา ที่กำลังเงยหน้าจ้องเขาตาแป๋ว สุดท้ายจึงถอนหายใจออกมาอย่างแรง มือหนาจัดการรวบเอวบางขึ้นมาอุ้ม จนเธอ เบิกตากว้างและกรีดร้องด้วยความตกใจ จนกระทั่งเขาวางเปอร์เซียลงบนเบาะคนซ้อนเมื่อนั้นเสียงกรีดร้องเหมือนจะ ตายของเธอถึงได้สงบลง “กรี๊ดอะไรนักหนา หูจะแตกอยู่แล้ว!” “ถ้าไม่อยากหูแตกจริง ๆ ก็บอกก่อนอุ้ม!” ฮ่วย! โมโห เปอร์เซียกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์ จะอุ้มก็บอกก่อนสิ ทำอะไรอุกอาจแบบนี้เธอไม่เผลอกรีดหน้าเขาเพราะตกใจก็บุญหัวแล้ว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more