บทที่ 9 เจรจาธุรกิจ(ไม่รอด)(ต้น)
887 Words
“เฟียไปกัน!”
“ไปไหน?”
มาเฟียแสดงออกอย่างแปลกประหลาดทำให้เธอขัดใจ ก่อนจะวางแก้วลงและลุกขึ้นอย่างรวดเร็วจนร่างเซไปเล็กน้อย…ไม่ได้เมา ไม่เมาสักหน่อย เปอร์เซียกำลังสะกดจิตตัวเองในใจ
“แกเมาแล้ว”
“ไม่!”
คนเอาแต่ใจอย่างเปอร์เซียย่นคิ้วอย่างไม่ยินยอมทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ก่อนจะคว้าแขนมาเฟีย
ให้ลุกเดินตามออกมาด้วย แสงสีเสียงจากโซนด้านล่างทำให้อะดรีนาลินในร่างดิ้นพล่าน ก่อนจะชะงักกึกเมื่อรู้สึกว่าภาพตรงหน้ามันเอียง เอ๊ะ! โลกหมุน
“เป็นอะไรอีก”
“แป๊บ ส้นสูงพัง!” ใช่แน่ โลกจะเอียงได้ยังไงนอกเสียจากว่าส้นสูงที่เอามาเดินสับ ๆ พัง ฉันตอบมาเฟียเสียงยานคางไปเล็กน้อยก่อนจะก้มลงถอดรองเท้าส้นสูงออกและถือติดมือ
มาด้วย
“ไม่โยนทิ้งไปเลยล่ะ”
“ไม่อะมันแพง”
นี่มันรองเท้าพื้นแดงในตำนานเลยนะจะโยนทิ้งได้ยังไง เธอเบะปากก่อนจะพาเพื่อนเดินตามหาใครบางคน ตอนนี้จิตใจของมันพะว้าพะวังแต่กับเรื่องติวเตอร์ ในเมื่อเลือกแล้วก็ต้องเดินหน้าทำตามสิ่งที่ต้องการให้ได้อย่างเช่นการไปเจอเลนิน
“แล้วสรุปไปไหน จะลากไปทั่วไม่ได้นะยัยบ้า”
“ไปหาเลนิน!”
“หา! จะไปทำไม”
“เจรจาธุรกิจ” ใช่ ด้วยความใจร้อนนี่แหละจะต้องไปเจอเขาให้ได้
“แล้วรู้หรือไงว่าเขาอยู่ที่ไหนน่ะ” มาเฟียขืนแรงไว้ก่อนจะเอ่ยปากอย่างจริงจัง สีหน้าท่าทางแตกต่างจากเปอร์เซียมาก
“ไม่รู้” ลำพังก็คิดอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ดื่มไปขนาดนี้จะคิดอะไรได้นอกจากความเอาแต่ใจอยากจะไปเท่านั้น
“งั้นตามมานี่”
“แกรู้เหรอ” เปอร์เซียเบิกตากว้าง
“ก็พอรู้” มาเฟียเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะคว้าแขนเปอร์เซียเดินไปขึ้นลิฟต์ เพื่อไปยังชั้นบนของผับหรูที่น้อยคนนักจะสามารถขึ้นมาได้ เพราะที่นี่เป็นโซนห้องพักและห้องทำงานของหุ้นส่วน
ร่างบอบบางจับจูงมือกันไปตลอดทาง มาเฟียนั้นคุ้นเคยกับที่นี่ดีเพราะมากับนีลบ่อย ส่วนเปอร์เซียนั้นไม่เคยมาถึง
ข้างบน ดวงตากลมโตมองตรงไปตามทางอย่างเหม่อลอย
ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มแผดเผาสติสัมปชัญญะอีกครั้ง เพื่อนพา
ไปไหนก็ไปเธอแกะมือออกก่อนจะคล้องแขนมาเฟีย เพื่อ
ทิ้งน้ำหนักใส่เพราะรู้สึกว่าตัวเองนั้นเดินเซไปเซมาไม่มั่นคง
อย่างแรง
“เดินดี ๆ” มาเฟียสอดมือเข้ามาโอบเอวเพื่อนสนิทไว้
“อือ”
เจ้าของใบหน้าสวยจัดหันมาดุเพื่อนที่ดื่มจนเมา ก่อนจะส่ายศีรษะน้อย ๆ อย่างปลงตก เปอร์เซียเอาแต่ใจตัวเองมาก เธอเลิกบ่นเพื่อน ก่อนจะหันมาเปิดประตูเพื่อเข้าไปในห้องทำงานของนีล ซึ่งห้องนี้ทุกคนสามารถใช้รวมกันได้ นอกจากมุมโต๊ะทำงานยังมีห้องนั่งเล่นและโต๊ะสนุกเกอร์
แกรก!
“นีล” น้ำเสียงเย็นชาของมาเฟียเอ่ยขึ้น ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะหันมามองอย่างพร้อมเพรียง นัยน์ตาคมที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดของนีลดูอ่อนโยนขึ้นเมื่อเห็นแฟนสาว ส่วนอีกคนที่ฟอร์มดีมากและกำลังโน้มตัวจะแทงลูกสนุกเกอร์ กลับปรายตามองผู้มาใหม่ เลนินวางสายตาที่มาเฟียชั่วครู่
ก่อนจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่คนตัวเล็กในชุดเดรสสั้นสีขาว
หญิงสาวเจ้าของใบหน้าเรียวเล็กน่ารัก วันนี้ดูแปลกตาเพราะผมสีน้ำตาลอ่อนที่ดัดลอนทุกวัน กลับไดร์ตรงยาวจนถึงเอว ผมหน้าม้าที่ยาวปิดคิ้วรวมกับดวงตากลมโตสดใสเสริมให้
เจ้าตัวมีรูปลักษณ์เหมือนตุ๊กตาไม่มีผิด นัยน์ตาเรียวยาวเคลื่อนจากใบหน้าลงมายังลำคอระหงที่สวมสร้อยเส้นเล็ก ชุดเดรสสีขาวแบบคล้องคอดูเหมาะกับบุคลิก ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเท้าเล็ก ๆ น่ารักขยับยุกยิกไปมา
รองเท้าไปไหน?
เลนินใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างใช้ความคิด ก่อนจะกวาดสายตามองเปอร์เซียอีกครั้ง จนเจ้าตัวรับรู้ได้จึงถลึงตาใส่เขา
อย่างลืมตัว
“มาทำอะไรข้างบน?” นีลเอ่ยปากถามแฟนสาวของตัวเอง แม้สายตาจะโฟกัสแต่มาเฟีย แต่ก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของเพื่อน รายนี้ถ้าเป็นปกติคงจะก้มหน้าแทงสนุกเกอร์ต่อ ไม่ใช่เงยหน้าขึ้นมาแล้วทำตัวเงียบ ๆ นีลจึงเหลือบตามองอย่างสงสัย
“พายัยตัวดีขึ้นมาน่ะ” มาเฟียตอบนีลพลางพยักพเยิดมายังเปอร์เซีย เจ้าตัวถูกเพื่อนสะกิดก็รีบสะดุ้งปั้นหน้าฉีกยิ้ม
ทันที
“พอดีเปอร์เซียจะมาเจรจาธุรกิจ”
“ธุรกิจ?” นีลเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เปอร์เซียจึงรีบพยัก-หน้า
“ใช่ค่ะแต่กับพี่เลนินนะ”
เจ้าของชื่อปรายตามองคนตัวเล็กทันที ก่อนจะละสายตาออกมามองลูกกลม ๆ บนโต๊ะสนุกเกอร์ต่อราวกับไม่ได้ยินคำพูดเธอ นัยน์ตาเรียวยาวกวาดมองลูกสนุกเกอร์ทุกสีเพื่ออ่านเกม และดูทิศทางที่จะเล่น นีลเหลือบตามองเลนินสักพักก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก
- Writer
