บทที่ 5 ปฏิบัติการหาติวเตอร์

1375 Words

แก๊งคนสวยวิศวะ (4) เปอร์คนน่ารัก : พวกแก! เมื่อกลับมาถึงคอนโดฉันก็รีบเปิดประเด็นขึ้นมาทันที อาการคันปากอยากเม้าท์มอยในวันนี้ ยังไม่เท่าความวิตกกังวลเรื่องการเดิมพันเลยสักนิด เพราะเมื่อเปิดโซเชียลขึ้นมาดูก็เห็นคลิปบทสนทนาว่อนเต็มไปหมด คนอยู่ในเหตุการณ์ก็บรรดานักศึกษาในคณะทั้งนั้น เรื่องนี้จึงไม่ใช่ความลับอะไร และเพจไร้สาระของมหา’ลัยก็เอาไปใส่สีตีไข่ต่อว่าเรา ‘ซดเกาเหลา’กัน “โอ๊ยจะทำยังไงดี” ฉันนั่งกัดเล็บตัวเองด้วยความไม่สบายใจ และวิตกกังวลเป็นอย่างมาก ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวมันจะใหญ่โตมากขนาดนี้ ถ้าขืนสอบไม่ผ่านขึ้นมาจริง ๆ แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน อับอายไม่พอยัยพวกนั้นคงได้ใจล้อยันลูกบวชไม่มีหน้าออกไปเจอใครแน่ ซึ่งคนอย่างฉันไม่มีทางยอมเด็ดขาด! ไม่อยากกลับไปมีความรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว ไม่อยากหวาดกลัวสายตาเวลาคนมองมาอย่างเหยียดหยาม ยอดรักยาหยี : ว่าไงยัยตัวแสบ ไปทำอะไรมาเหรอ เฟีย : สารภาพมาเร็ว ๆ มินะคุณแม่บ้าน : อย่าคิดหนีเชียว! “แหมแต่ละคนรู้ดีนัก!” แล้วดูดักคอไว้ขนาดนี้ใครมันจะหนีกันเล่า แม้อยากจะทำมากแค่ไหน แต่เรื่องมาขั้นนี้แล้วต้องฮึบสู้เท่านั้น เปอร์คนน่ารัก : พวกแกว่าฉันจะผ่านแมทไหมอะ” โอ๊ยขึ้นอ่านกันครบทุกคนแล้วทำไมไม่มีใครพิมพ์อะไรมาเลยวะ นี่ลุ้นจนเหงื่อท่วมไปหมดทั้งตัวแล้วนะ เปอร์คนน่ารัก : อ่านไม่ตอบขอบล็อกนะคะ! ฉันแลบลิ้นใส่หน้าจอเมื่อพิมพ์กวน ๆ เข้าไปในแชทเชื่อเถอะว่าทุกคนต้องพร้อมใจกันส่งสติ๊กเกอร์เพื่อเผาผีฉันแน่นอน ตึง! ตึง! ตึง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นติด ๆ กันทำให้ฉันหัวเราะออกมาทันที เห็นไหมนี่แหละเพื่อนกันชัด ๆ แต่ละคนส่งสติ๊กเกอร์พร้อมจะพ่นไฟใส่ ฉันจึงส่งสติ๊กเกอร์กระต่ายแลบลิ้น เปอร์คนน่ารัก : รักกันก็บอกมาทำเป็นส่งอะไรอะ ยอดรักยาหยี : อย่าลีลา เปอร์คนน่ารัก : ขี้เกียจพิมพ์ขออัดเสียงได้นะ” เอาวะเรื่องมาขนาดนี้แล้วฉันฮึบกับตัวเองในใจ ไม่อยากกลับไปเป็นเด็กน่าสมเพชที่หวาดกลัวการเข้าสังคม ไม่อยากเจอสายตาเหยียดหยามแล้วแอบไปร้องไห้ในห้องเก็บของ ฉันไม่อยากกลับไปเป็นแบบนั้นอีกแล้ว! ในใจของเธอตะโกนก้องและรู้สึกต่อต้านกับตัวตนในอดีต ตอนเด็กที่เห็นพ่อแม่ทะเลาะกันเธอจะโดนไล่ออกมาเสมอ เพราะยังเป็นเด็กจึงรู้สึกเหงามากเป็นพิเศษ ยิ่งมาเจอช้องนาง องุ่นและมีมี่ ความรู้สึกที่ไม่เป็นที่ต้องการยิ่งเด่นชัด คนพวกนี้ชอบแกล้ง ชอบรังแกทั้งที่บ้านและโรงเรียน เมื่อมีคนแรกก็จะมีคนถัดมากล้าทำ เธอเป็นแค่ยัยเด็กเห่ยในสายตาพวกนี้ไม่กล้าสู้ ไม่กล้ามีปากมีเสียง แม้จะบอกที่บ้านก็ไม่กล้าบอกเพราะพ่อกับแม่ทะเลาะกันทุกวัน ชีวิตในช่วงนั้นราวกับตกนรก ยิ่งโดนแกล้งมากก็ยิ่งไม่อยากเข้าเรียน แต่พอทำอย่างนั้นคุณครูก็โทรไปฟ้องพ่อทำให้ท่านอับอายและไปลงกับแม่ เธอจึงเข้าเรียนแต่ไม่ยอมสนใจเรียนเลยได้เกรดห่วยแตก นั่นยิ่งทำให้การกลั่นแกล้งรังแกรุนแรงมากยิ่งขึ้น แม่ทำงานหนักส่วนพ่อก็ยิ่งไม่กลับบ้าน หัวใจของเธอแตกสลายครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่อยากมาเรียนเพราะไม่มีความสุข กลับบ้านก็ยิ่งไม่มีความสุข ทุกอย่างว่างเปล่าจนเธอไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้น แต่ละวันผ่านไปอย่างไร้ค่าจนกระทั่งแม่และพ่อหย่าขาดจากกัน และเธอเลือกจะมากับแม่เพราะกลัวสายตาเย็นชาของพ่อ เมื่อได้เปลี่ยนสิ่งแวดล้อมใหม่ ๆ เด็กหญิงที่เปราะบางคนนั้นก็ค่อย ๆ หายไป แต่เหมือนมันจะกลับมาอีกครั้งเมื่อเจอสามคนนั้นที่มหา’ลัยแห่งนี้ เธอมีเพื่อนที่ดีและไม่อยากจะหนีจากความเลวร้ายในอดีต ไม่อยากหนีคนพวกนั้นที่เอาแต่คอยเหยียดหยามเธอ แต่การต่อสู้กับจิตใจมันช่างยากเหลือเกิน ใบหน้าเล็กน่ารักเคร่งเครียดขึ้นมาสุดท้ายเธอเลือกที่จะพิมพ์เล่าเหตุการณ์ แทนที่จะอัดเสียงส่งให้เพื่อน เพราะตอนนี้ในอกกลับวูบโหวงแปลก ๆ และกลัวว่าเสียงตัวเองมันจะสั่นเมื่อต้องเปิดปากเล่า เปอร์คนน่ารัก : เรื่องก็ประมาณนี้แหละ กรี๊ดจบสักทียาวมาก แม้ภายในใจจะมีคำพูดเป็นล้าน แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะแสดงอีกด้านออกมามากกว่า เพื่อให้ทุกคนไม่ต้องกังวล กับเพื่อนที่คบกันอยู่ในตอนนี้มันดีมาก ๆ จนไม่อยากจะแสดงด้านที่แย่ออกไปเลย ยาหยี : แกสร้างเรื่องอย่างยัยเฟียว่าเลย เฟีย : เรื่องใหญ่ด้วย มินะคุณแม่บ้าน : แล้วจะทำยังไงทีนี้ นึกว่าจะโดนบรรดาเพื่อนรักด่าเปอร์เซียถึงกับถอนหายใจพรืดออกมา เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเพราะเรื่องนี้มันยากมากโอกาสผ่านน้อยยิ่งกว่าเอฟเสียอีก เปอร์คนน่ารัก : ไม่รู้อะ อาจจะหาคนมาสอน เฟีย : ใครสอน เปอร์คนน่ารัก : แกไงอุทิศตัวให้เพื่อนสาวอย่างฉันสิ เฟีย : ไม่อะ เสียเวลา เปอร์คนน่ารัก : แรงมาก งอน! มินะคุณแม่บ้าน : หรือจะหาติวเตอร์ ยอดรักยาหยี : จำไม่ได้เหรอว่ายัยเปอร์นั่งหลับคาคลาสเลย เฟีย : เออ แล้วก็โวยวายว่าอาจารย์สอนน่าเบื่อ มินะคุณแม่บ้าน : ลืมไปว่าเพื่อนเรื่องมาก ฮ่า ๆ ริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มเข้ากันแน่นพลางถลึงตาใส่หน้าจอ นี่ถ้าทุกคนอยู่ตรงหน้านะ เธอจะกรี๊ดใส่หูทีละคนโทษฐานที่มารุมรังแกคนสวย ชิ เปอร์คนน่ารัก : อาจารย์คนนั้นสอนโคตรง่วง สอนได้ไม่น่าสนใจมากเข้ามาถึงสิบนาทีแรกฉันไม่หลับก็บุญแล้ว! เฟีย : แกขี้เกียจ ยอดรักยาหยี : แล้วแบบไหนที่จะถูกใจยะ! เธอครุ่นคิดสักพักก่อนจะอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ นี่มันเปิดเทอมซัมเมอร์แล้วจะมีเวลาที่ไหนหาติวเตอร์เก่ง ๆ กันเล่า จึงพิมพ์เล่น ๆ ไปว่า เปอร์คนน่ารัก : อบอุ่น ใจดี มีวินัย เอาใจใส่นักเรียนอย่างฉันแล้วก็สอนเก่ง ที่สำคัญคือต้องหล่อ เฟีย : หาติวเตอร์หรือหาแฟน เปอร์คนน่ารัก : คนมีแฟนหุบปากไปเลย! ยอดรักยาหยี : @เฟีย น่าจะหาแฟนมากกว่า มินะคุณแม่บ้าน : อย่าเล่นได้ไหมจริงจังนะจะหาช่วย จากตอนแรกจะเครียดเธอเลยทั้งอยากหัวเราะและร้องไห้แทน เพราะเพื่อนจริงจังนี่แหละ รู้นะว่าเป็นห่วงแต่ไม่อยากให้กังวลเลยพยายามตลกกลบเกลื่อน แต่กลายเป็นว่าทำให้เพื่อนเครียดกว่าเดิม จะบ้า เปอร์คนน่ารัก : ขอโทษได้ไหมล่ะคุณแม่ ยอดรักยาหยี : หาตอนนี้ก็ยากแล้วคุณแม่ใครจะมารับงานเร่งขนาดนี้ไม่มีเวลาหรือโอกาสให้เตรียมตัว เอาคนที่เก่ง ๆ ไปเลยจบ ๆ ไม่ต้องติวเตอร์ก็ได้ จริงด้วยเพราะเคสของเธอนั้นมันค่อนข้างเร่งรีบและส่วนตัวมาก เธอไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าตัวเองจ้างคนมาสอน ก็มั่นหน้าไปเสียขนาดนั้นก็ต้องแสดงให้พวกหนอนเห็นว่าเธอน่ะ พัฒนาตัวเองได้ เออถึงแม้จะมีติวเตอร์จำเป็นก็เถอะ งั้นขอแค่เก่งมาก ๆ และสอนเข้าใจพอเรื่องอื่นช่างมัน เธอจึงรีบพิมพ์ลงไปในกลุ่มแชตโดยไม่รู้เลยว่ามันกำลังจะทำให้อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป เปอร์คนน่ารัก : ใครก็ได้ที่สอนฉันได้น่ะ เฟีย : ใครก็ได้อย่างนั้นเหรอ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more