บทที่ 6 ติวเตอร์จำเป็น
1630 Words
Zombie Club
เสียงเพลงดังกระหึ่มและไฟแสงสีตัดสลับไปมาจนลายตา ทำให้เปอร์เซียที่กำลังเดินเข้ามาภายในผับถึงกับหรี่ตาลง เพราะแสงมันแยงตาอย่างรุนแรง ผับหรูหราแห่งนี้เป็นของพี่นีลแฟนของมาเฟียและบรรดาเพื่อนที่ร่วมหุ้นกัน แม้จะมาเป็นครั้งที่สอง แต่เธอก็อดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี และวันนี้เพื่อนสาวสุดที่รักก็นัดมาดื่ม เปล่าหรอกนางมาเฝ้าผัวต่างหาก แย่มากให้เธอที่เป็นคนโสดมาอยู่ดูคนมีคู่เนี่ยนะ
“ทำหน้าบูดเป็นตูด”
เสียงเนือย ๆ ทักขึ้นมาเมื่อเปอร์เซียเดินมาถึงโซนวีไอพีของผับ ทั้งที่ปกติเวลาพวกเราไปเที่ยวร้านเหล้าจะมักอยู่ชั้นล่างมากกว่า เพราะอยากส่องหนุ่ม ๆ แต่ครั้งนี้เพื่อนกลับนัดมาโซนวีไอพีปิดทึบแบบนี้ คงจะมองเห็นหนุ่ม ๆ อยู่หรอก เซ็งวะ!
“ไม่รู้ใจเพื่อนเลยทำไมไม่นั่งข้างล่าง”
“ไปถามนีล รายนั้นจองไว้ให้”
ได้ยินมาเฟียตอบแบบนั้น คนโสดอย่างเธอยอมกัดลิ้นตายก็ได้หมั่นไส่คนมีคู่ สบถกับตัวเองในใจแล้วเปอร์เซียก็ทิ้งร่างลงบนโซฟาหนานุ่มขนาดใหญ่ ก่อนจะยกขาขึ้นไขว่ห้าง วันนี้มีแค่เราสองคนเท่านั้นมินะอยู่ต่างประเทศ ส่วนแม่ยอดยาหยีก็บอกไม่สบาย ร้อยวันพันปีไม่เคยปฏิเสธ แต่ตั้งแต่ไปฝึกงานนี่หายเข้ากลีบเมฆไปเลย รู้สึกได้กลิ่นแปลก ๆ แฮะ
“พี่นีลกลัวแกมองผู้ชาย หรือกลัวผู้ชายมองแกอะ”
“ทั้งสอง”
มาเฟียอมยิ้มทำให้เธอได้แต่กลอกตามองบน อยากกลับคอนโดเลยอะคนโสดอย่างเธอคงได้ตายลงตรงนี้แน่ ๆ ถ้าเกิดว่าพี่นีลเข้ามาในห้องนี้ ไม่คิดเลยว่าคนหน้าตาแบดบอยหล่อจัดแบบพี่นีลกับเพื่อนของเธอที่หน้านิ่ง เย็นชา แม้จะสวยแต่มีออร่าแบบโพผัวจะหวานชื่นกันขนาดนี้ เฮ้อ นี่แหละความรักทำให้คนเราเปลี่ยนไป กรี๊ดดดด อยากมีแฟนบ้างงงง
“พวกแกมันขี้หึงทั้งคู่” เปอร์เซียเอ่ยพลางยิ้มแซว
“ก็มีบ้างสิยัยแมวหน้ากระต่าย” นี่ชมหรือด่าเนี่ย ทำตัวไม่ถูกเลย
“ไหนล่ะแฟน ไม่เห็นจะมีเข้าตาสักคนอยากได้คุณหมอใจดีอบอุ่น หรือฉันควรทำท่าเดินไปแถว ๆ คณะแพทย์ดี” มันจะดูลงทุนไปไหมเพราะวิศวะกับแพทย์แม่งโคตรไกลกันเลย
“ขอร้องแกจะลากสังขารไปเหรอ ขนาดวันนั้นลิฟต์คณะเสียแกยังบ่นเป็นหมีกินผึ้งอยู่เลยเพราะขี้เกียจเดิน” มาเฟียร่ายยาวจนเธอสำนึกผิดแทบไม่ทัน แต่ก็จริงใครมันจะขยันเสนอหน้าไปไกลขนาดนั้น เอาเถอะถึงเวลาจะมาเดี๋ยวก็มาเองแหละ
“เออน่าไม่ไปแล้ว ว่าแต่นัดมาวันนี้แค่ดื่มเฉย ๆ เหรอ?” ปกติพวกเราจะมากันยกแก๊ง แต่วันนี้ออกงานแค่สองทำให้เธอแปลกใจนิดหน่อย
“แต่ถ้าสารภาพว่ามาเฝ้าผัวจะให้อภัย” เธอเอ่ยพลางยักคิ้วยียวน
“ยัยซื่อบื้อฉันจะมาเฝ้านีลทำซากอะไร แค่จะคุยเรื่องติวเตอร์”
“หา จริงเหรอมาเฟียเพื่อนรัก!” ไม่คิดเลยว่ามันจะรวดเร็วทันใจขนาดนี้ เพราะพึ่งเปิดเทอมไปอาทิตย์เดียวเอง เธอยังคิดอยู่เลยว่าขอให้ทันก่อนสอบเก็บคะแนนกลางภาคก็พอแล้ว แต่นี่มันเกินกว่าที่คาดไว้เสียอีก
“จริง จะโกหกทำไมแต่อย่าพึ่งดีใจไปยะ!”
“อ้าว ทำไมล่ะ” จากใบหน้าระรื่นนี่เธอกลับลำแทบไม่ทันเลย พลางจ้องหน้ามาเฟียด้วยแววตาละห้อยและน่าสงสาร
“ฉันแค่พอมีแนะนำมาบ้าง แต่จะได้หรือไม่ได้แกต้องไปหาทางเอาเอง” ได้ยินอย่างนั้นเธอจึงคว่ำปากอย่างไม่สบอารมณ์
“เขาคิดราคาแพงมากหรือไง มันถึงได้ดูยากเย็นขนาดนั้น”
“เปล่าหรอกเขาก็ตรงตามที่แกอยากได้เลย”
“จริงเหรอ!” ใบหน้าเล็กสะบัดไปมาจนหน้าม้ากระจาย ดวงตากลมโตกระจ่างใสฉ่ำน้ำและน่าเอ็นดู ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่เผยอขึ้นยิ่งชวนให้ใบหน้าน่ารักน่าชังมากยิ่งขึ้น
“จริง”
“ถ้ามีอย่างที่ต้องการฉันจะบวชให้แกเลย”
“บวชอะไรยัยบ้า!” มาเฟียที่พล่ามอย่างไร้สาระ
“บวชชีของหวานถวายใส่พานอย่างดี เพื่อเพื่อนสุดสวยแสนดีอย่างแกยังไงล่ะ”
“พอ!” มาเฟียที่เห็นเพื่อนเริ่มจะพล่ามไปเรื่อยถึงกับขมวดคิ้ว ก่อนจะยกมือขึ้นมาเป็นเชิงขอให้หยุด เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ เพราะเปอร์เซียเริ่มจะกวนอวัยวะเบื้องล่างแล้ว นี่แหละสเต็ป
การกวนประสาทของคนที่ดูไม่มีพิษมีภัย แต่ทำลายล้างประสาท
“ก็ได้ ว่าแต่ใครเหรอแล้วแกไปรู้จักได้ยังไง?”
“ก็ถามนีลมา แกก็รู้ว่าหมอนี่ระดับท็อปคณะ”
“เออจริง งั้นแสดงว่าคนที่พี่นีลแนะนำมาต้องเก่งและรุ่นเดียว ๆ กับพี่เขาแน่เลย” ดวงตากลมโตของเปอร์เซียเปล่งประกายเมื่อมาเฟียพยักหน้าลง ถ้าแบบนี้น่าจะเข้าทางเธอเลย เพราะพี่นีลอายุมากกว่าพวกเราตั้งสี่ห้าปีดังนั้นไม่มีโอกาสที่พวกผีชะนีทั้งสามรู้จักรุ่นพี่แน่นอน หรืออาจจะรู้แต่คงรู้แค่ในสายรหัสหรือสาขาตัวเอง เพราะแฟนของมาเฟียจบสาขาวิศวกรรมเครื่องกล มันยากแหละที่จะโคจรมาเจอ
“แล้วสรุปว่าเขาเป็นใครกันล่ะ บอกมาเลยจะเอาอะไรมาแลกก็ยอมนาทีนี้”
“ฉันไม่รับปากนะนีลแค่แนะนำมาจะได้หรือไม่ได้แกต้องไปลองคุยดูเอง” ลึกลับจังเลยวะติวเตอร์เนี่ย แต่เอาเถอะถึงขั้นพี่นีลแนะนำมาเธอลองก็ได้ไม่เสียหายนี่
“ว่าแต่ใครเหรอ?”
“เลนิน”
“หา เอาใหม่สิใครนะ” ตอนเช้าลืมแคะขี้หูแน่ ๆ สภาพนี้ เปอร์เซียสบถกับตัวเองทั้งที่ในอกเต้นกระหน่ำเธอหวังว่าเมื่อกี้จะหูฟาด
“เลนิน เพื่อนของนีลนี่แหละที่ควรเป็นติวเตอร์เธอ”
“…”
ช็อก ! นี่มันตลกร้ายมากที่สุดในสามโลก เธอที่หาติวเตอร์ตาแตกแต่เพื่อนกลับเสนอคนที่เธอสยองมาให้ เพื่อนพี่นีลมีสามคนแต่ทำไมต้องคนนี้วะไม่เข้าใจ!
“ตอนแรกชวนแกมานี่เพราะนึกว่าเลนินจะเข้าผับ แต่พอนัดแกแล้วนีลบอกว่ารายนั้นไม่มาเพราะอารมณ์เสียที่รถสุดที่รักเป็นรอย เลยเอาไปให้ช่างที่อู่นีลดู” แผ่นหลังเล็ก ๆ ค่อยยืดขึ้นตั้งตรงอย่างอัตโนมัติ ใบหน้าน้อย ๆ ซีดเผือดพลางจ้องมองเพื่อน
“รถยนต์?”
“ไม่อะ มอเตอร์ไซค์ถึงแปลกใจไงที่เอามาอู่นีล แทนที่จะไปอู่ของพวกรถมอเตอร์ไซค์ แปลกคนจริง ๆ” เปอร์เซียแทบจะไม่ได้ฟังมาเฟียบ่นอะไรเลยนอกจากกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“รถสีแดง?”
“สีดำเห็นนีลส่งมาบ่น”
เปอร์เซียแทบร้องไห้อยู่รอมร่อ แม้จะพยายามหลอกตัวเองว่ารถสุดรักที่ว่าไม่ใช่คันที่ตัวเองไปเจอมา แต่สุดท้ายก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันคันเดียวกับที่เขาทำล้มวันนั้นเพราะเจอเธอ ยาดมเข้าตอนนี้ทันไหม ฮือ
“เป็นไรเหล้ายังไม่เข้าปากจะตายแล้ว?”
“หมาในปากแกน่ะสิจะตาย ฮึ่ย!” เพื่อนก็ขยันช็อตเหลือเกินเลวมาก เปอร์เซียฮึมฮัมอยู่ในลำคอ ดวงตากลมโตดูร้อนรนผิดปกติ สมองน้อย ๆ เอาแต่ครุ่นคิดไปมา หางตาเหลือบไปเห็นแก้วเหล้าของมาเฟียพอดี เพราะรู้สึกวิตกกังวลจึงเอื้อมมือไปคว้าแก้วมากระดกจนหมด
“เฮ้ย!”
“ซี๊ดดดด คมปี๋” เธอเบ้หน้าราวกับปลากำลังจะขาดอากาศ ลืมไปว่าเพื่อนรักคอแข็ง ส่วนเธอนั้นคอเด็กอนุบาล ตาย ๆ
“ขอน้ำได้ไหม”
“เอาโซดาไป” โอ๊ยยัยบ้ามาเฟียขอน้ำให้โซดามาทำเพื่อ! เปอร์เซียทดบัญชีแค้นไว้ในใจ ก่อนจะลุกพรวดและวิ่งออกจากห้องไปเพื่อลงไปเคาน์เตอร์บาร์เพราะในห้องวีไอพีไม่มีน้ำเปล่าจริง ๆ แย่มากนี่ห้องเมียเจ้าของผับเลยนะ น้ำสักขวดยังไม่มี!
เมื่อมาถึงชั้นล่างเธอก็รีบไปสั่งน้ำมาทันที ได้ยินบาร์เทนเดอร์สุดหล่อแซวว่าเรียกพนักงานหน้าห้องได้ หน้าเธอเกือบแหกลงตรงหน้า เพียงแต่สามารถกู้เศษซากได้โดยการบอกว่ามาคุยกับเพื่อน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน กลัวเขาหาว่าเป็นเด็กกระโปก ไม่เคยเข้าผับหรูหราอลังการ
“แวะไปสูดอากาศหน่อยแล้วกัน”
เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหันหลังให้กับแสงสี และตรงไปยังบริเวณหลังร้าน ที่มีที่นั่งให้บรรดานักดื่มทั้งหลายออกมาสูดอากาศ แม้เปอร์เซียจะสูงแค่ร้อยห้าสิบเก้าแต่เพราะจิกส้นสูงสี่นิ้วมา ทำให้เธอไม่โดนคนที่ผ่านไปผ่านมากระแทกจนล้ม
เธอเลือกที่จะไปยืนหลบอีกมุมที่ไกลหน่อยแต่ปลอดคน แต่เหมือนสิ่งที่เธอต้องการจะไม่เป็นจริงเมื่อได้ยินเสียงบทสนทนาของหญิงสาวสองคน หนึ่งเยาะเย้ยเต็มที่ อีกหนึ่งร้องไห้ปานจะขาดใจด้วยความอยากรู้อยากเห็น เปอร์เซียจะขยับเข้าไปใกล้และชโงกหน้าดู
“โอ๊ะ ว่าที่ติวเตอร์ของเรานี่”
- Writer
