บทที่ 12 ข้อแลกเปลี่ยน

1299 Words

ร่างบอบบางพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ เลนินทำได้เพียงเบี่ยงตัวหลบ แต่มือหนากลับถูกคว้าจับไว้แน่น สายลมที่พัดผ่านทำให้เขาได้กลิ่นหอมละมุนออกมาจากกายบางในจังหวะที่เธอพุ่งเข้ามา เขาจึงใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างระบายอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะเอ่ยปากถามเสียงแข็งกระด้าง เพราะรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับเธอเหลือเกิน “อยากให้ช่วยแล้วจะเอาอะไรมาแลก!” เปอร์เซียได้ยินอย่างนั้นก็คิดว่าเขาจะยอมช่วยแล้ว เธอจึงดี๊ด๊าเหมือนกระต่ายป่า “ตัวและหัวใจค่ะ” พูดจบแล้วยังยิ้มทะเล้น “หึ ใครอยากได้ตัวและหัวใจของเธอ ถ้าไม่มีประโยชน์อะไรมาแลกก็ไสหัวกลับไปซะ!”น้ำเสียงกดต่ำและร้ายกาจทำให้เธอหน้าชาไปเล็กน้อย เปอร์เซียคันปากยิบ ๆ อยากจะโต้กลับแต่ต้องอดทนไว้ก่อนจะระบายยิ้มออกมาอย่างมึน ๆ “หนูไม่มีอะไรเลยค่ะนอกจากหน้าตาดี” “ฉันจะเอาเธอมาทำอะไร เป็นพรีเซนเตอร์ค่ายมวยเหรอวะ ไร้สาระ!” เลนินแค่นเสียงในลำคอก่อนจะสะบัดมือออกจากมือบาง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอาบไล้ไปด้วยหยาดเหงื่อ ยิ่งเสริมให้เจ้าตัวดูดุดันและร้อนแรงมากยิ่งขึ้น เธออยากจะโมโหนะแต่ตาไม่รักดีมันดันเหลือบไปมองกล้ามเนื้อแน่น ๆ ตรงหน้าท้องของเขาเข้า อย่าพึ่งทะลึ่งได้ปะ! “มองอะไร!” อุ๊ยตายโดนจับได้ไหมนะ เปอร์เซียสบถในใจก่อนจะรีบช้อนตามองเขาอย่างประจบประแจง “จะบอกว่าก็ดีนะคะ เรื่องพรีเซนเตอร์หนูทำให้ฟรีไม่คิดเงินเลยอะ เอ๋…หรืออะไรอีกดีนะ”เปอร์เซียทำหน้าเจ้าเล่ห์พลางปรายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าและอมยิ้มน้อย ๆ “คิด ๆ แล้วพี่ไม่มีแฟนอยากลองควงคนสวยแบบหนูไหม? น่ารักน่าเอ็นดู ว่าง่ายไม่ยุ่งยาก ที่สำคัญกินน้อยไม่ผลาญเงินในกระเป๋า พอจะแลกกับการเป็นติวเตอร์ได้ไหมคะ” เธอเอียงศีรษะไปด้านซ้ายอย่างน่ารัก เพราะมุมนี้มันมุมสวยเลย ไม่ว่าใครเห็นเป็นต้องตายเรียบ งานนี้ต้องตกปากแล้วปะ เปอร์เซียหัวเราะในใจก่อนจะขยิบตาใส่ปิดท้าย เลนินยิ้มเย็นก่อนจะเอ่ยคำพูดที่เหมือนลากเธอไปตบกลางสี่แยก “นี่สวยแล้วเหรอ!” “โอ้โห นี่ปากหรือฟาร์มเพาะพันธุ์สุนัขเหรอคะ!” ฉิบหายห้ามปากไว้ไม่ทัน เปอร์เซียสบถกับตัวเองก่อนจะยิ้มแห้ง ดวงตากลมโตกลิ้งกลอกราวกับจิ้งจอกตัวน้อย ๆ ทำให้คนมองอด มันเขี้ยวไม่ได้ “ก็พี่ว่าหนูไม่สวยก่อนทำไมล่ะ” “ก็พูดความจริง!” เลนินปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับจะเป็นการยืนยันคำพูดของตัวเองว่าไม่เกินจริงสักนิด “ขอโทษนะคะ ถ้าไม่ใช่สเปกก็อย่ามาโบ้ยว่าหนูไม่สวยสิ” “เพราะไม่สวย” หน็อย! ชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ เปอร์เซียฮึมฮัมกับตัวเองอย่างไม่พอใจ ยิ่งเห็นเขายกมุมปากอย่าง เยาะเย้ยยิ่งหมั่นไส้ แต่พยายามเก็บอาการและเปลี่ยนหน้า เป็นเจ้าเล่ห์ “โอเคค่ะยอมแพ้ แต่ถึงจะไม่ใช่สเปกพี่ แต่ตอนหนูเจอ พี่ครั้งแรกนี่หนูทิ้งเฟรนช์ฟรายเลยนะคะ” เปอร์เซียทำตาปริบ ๆ อย่างน่ารักหลังเอ่ยจบ ทำให้คนใจเย็นอย่างเลนินได้ยินถึงกับชะงักทันที “พูดบ้าอะไร!” “อ้าว แหมก็ทิ้งเฟรนช์ฟรายเพราะเจอสเต๊กนี่ไงคะ ฮ่า ๆ” อันนี้ได้ ว่าแต่คนอย่างเขาจะทันมุกไหม เปอร์เซียเงยหน้ามองจึงเห็นว่าเลนินยืนนิ่งราวกับท่อนไม้ ใบหน้าแข็งค้างพลางเดาะลิ้นเพื่อระบายอารมณ์ นัยน์ตาเรียวยาวมองเธออย่างคาดโทษ ก่อนจะหันหลังเดินหนี ทำให้เปอร์เซียเบิกตากว้างผวาตามไปเกาะเขาไว้ “พี่นิน อย่าพึ่งไป เรื่องนี้ต้องให้พี่ช่วยจริง ๆ หนูไม่แกล้งแล้ว” “ไม่! กลับไปซะเสียเวลาฉิบหายเลยยัยตัวแสบ” “ไม่เอาไม่กลับ พี่คือที่พึ่งเดียวแล้วนะคะ” “เรื่องของเธอไม่เกี่ยวกับฉัน” “หนูขอร้องมันมีเหตุจำเป็นค่ะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมาอ้อนวอนพี่ถึงที่นี่แน่นอน” ด้วยความตกใจกลัวเขาจะหนีจึงรีบพุ่งเข้าไปกอดเอวสอบไว้แน่น พลางเงยหน้าช้อนสายตามองอย่างออดอ้อน ใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูกำลังจับจ้องมองเสี้ยวหน้าคมของเขา แต่เลนินกลับไม่สนใจเลยสักนิด เพราะเขาหันใบหน้าและสายตาไปทางอื่น “นะคะพี่นิน เรียกราคามาได้เลยว่าจะเอาเท่าไร” เจ้าของใบหน้าดุดันคมเข้มหลุบตาลงมองร่างบางที่กำลังขอร้องอ้อนวอนเขา นัยน์ตาเรียวยาวสบประสานกับดวงตากลมโตนิ่ง มือหนาเลื่อนลงมาแตะปลายคางเรียวที่อยู่ระดับเอว พลางออกแรง บีบเบา ๆ “ราคาฉันไม่สน” เขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับเธอ ด้วยซ้ำ “แล้วพี่…” “คิดว่ามีอะไรมาแลก” ริมฝีปากเย็นชืดเอ่ยออกมา อย่างเย็นชาพลางสอดประสานสายตากับเปอร์เซีย ชั่วขณะนั้นราวกับมีกระแสไฟบางอย่างแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง ใบหน้า หล่อเหลาดุดันยังคงนิ่งสงบไร้ระลอกคลื่น แต่ดวงตาเรียวยาวคู่นี้กลับร้อนแรงเสียยิ่งกว่าไฟ อันตราย และพร้อมจะแผดเผาเป็น เถ้าธุลี เธอรู้ด้วยสัญชาตญาณทันทีว่าของแลกเปลี่ยนมันต้องสมน้ำสมเนื้อ เปอร์เซียเรียนคณะวิศวะที่แวดล้อมไปด้วยกอริลลาเพศผู้ ไม่ใช่สิ! ผู้ชายอยู่เต็มไปหมดจะใสซื่อไม่รู้ได้ยังไงกันเล่า แค่สายตาของเขาก็ทำเอาเธอร้อน ๆ หนาว ๆ ไปทั้งร่างแล้ว ตอนแรกไม่คิดว่าจะต้องใช้แผนนี้หรอก แต่ไอ้คำว่าแลกของเขามันคงจะราคาแพงน่าดู ดวงตากลมโตกะพริบถี่ฉ่ำน้ำจ้องมองเขาราวกับกระต่ายตัวน้อย ๆ เมื่อเดินเข้าถ้ำเสือแล้วไม่เป็นอาหารแล้วจะเป็นอะไรได้อีก นัยน์ตาเรียวยาวของเลนินยิ่งทอประกายล้ำลึก เขาไม่ใช่นายพราน แต่คือสัตว์นักล่า ดังนั้นถ้าอยากได้เธอควรมี ข้อแลกเปลี่ยนที่มันสมน้ำสมเนื้อ เปอร์เซียเผยอปากจิ้มลิ้มของเธอออกและเหยียดยิ้ม เบา ๆ พลางมองสบตากับเลนินอย่างใสซื่อ “ได้ยินว่าแม่พี่ค่อนข้างเจ้าระเบียบ ไม่รู้ว่าถ้าเห็นคลิป ลูกชายคนโปรดแล้วจะยังปล่อยปละละเลยพี่นินอยู่ไหม…” คนที่นิ่งสงบอยู่นานชะงักไป ก่อนจะกดสายตามองเปอร์เซียราวกับ จะกินเลือดกินเนื้อ ใบหน้าที่เฉยชาแสดงออกอย่างเกรี้ยวกราดเมื่อเธอกล้าล้ำเส้นเขา “คิดจะทำอะไร” “เรื่องรักสามเส้าเราสามคนเปอร์ไม่ยุ่งหรอกค่ะ แค่เป็นห่วงพี่เท่านั้น เรื่องหลังผับให้ช่วยปกปิดดีไหมคะ…เราต่างก็ช่วยกันแลกกับความลับของพี่” เธอเอ่ยเสียงหวานและอ่อนโยนแสดงออกอย่างเป็นห่วงเป็นใย แม้แต่ดวงตายังแวววาวราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน ท่าทางแบบนี้กับคนอื่นนั้นหลอกได้ แต่เขาไม่โง่! “เธอคิดผิดแล้วที่มาเล่นกับฉัน!” แน่นอนว่าเธอก็ไม่สนนอกจากสิ่งที่ตัวเองต้องการ ข้อมูลล่าสุดที่มาเฟียส่งมาให้ก็คือเรื่องครอบครัวของเลนิน แม่ของเขาค่อนข้างเจ้าระเบียบและชอบบังคับ รายนี้จึงไม่ค่อยอยากจะ กลับบ้านเพราะกลัวแม่พาไปหาลูกสาวเพื่อนแม่ ไม่คิดเลยว่ามันจะได้ผล! “แต่เปอร์ว่าคิดถูกนะคะ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more