บทที่ 7 แบดบอยตัวพ่อ
1538 Words
บทที่ 7 แบดบอยตัวพ่อ
ภาพตรงหน้าช่างทำให้คนขี้สงสัยอย่างเธอ อดไม่ได้ที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บช่วงเวลาอันแสนหวานของเลนินไว้ไม่ได้ หนึ่งชาย สองหญิงดูยังไงมันก็เหมือนละครน้ำเน่าฉากหนึ่ง เปอร์เซียอมยิ้มพลางพึมพำกับตัวเอง
“ไม่คิดเลยว่าหมอนี่มันจะแบดบอยแบบนี้ นึกว่าจะนิ่ง ๆ ดุ ๆ”
แต่พอตัดอคติของตัวเองออกไป ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาน่ะ หล่อ เท่และดูอันตราย แม้จะไม่ใช่สเปกก็เถอะต้องยอมรับว่าตรงตาม
สเปกของผู้หญิงหลายคนที่ชอบเล่นกับไฟ
“นายเลิกกับฉันเพราะผู้หญิงคนนี้เหรอ หรือเพราะแอบกินกันลับหลังฉัน นายถึงได้มีคนใหม่ไวขนาดนี้”
ผู้หญิงในชุดเดรสสีแดงแสนจัดจ้านร้องไห้คร่ำครวญ ใบหน้าที่ตกแต่งมาอย่างดีเต็มไปด้วยคราบน้ำตาดูน่าสงสาร แต่สำหรับเปอร์เซียที่ตาดีอย่างกับเซนเซอร์ถึงกับหัวเราะในใจ ยัยป้าผีบ้านี่ต้องตั้งใจสร้างเรื่องแหง แต่นั่นแหละเธอไม่เปิดโปงหรอกไม่ใช่เรื่องตัวเอง
“ก็เธอไม่มีดีพอต่างหาก” ผู้หญิงคนใหม่ของเลนินเยาะเย้ย แต่คนที่เอาแต่ร้องไห้ไม่สนใจ ดวงตาฉ่ำน้ำจับจ้องเพียงเลนินเท่านั้น
เปอร์เซียเลื่อนสายตามายังชายหนุ่มในชุดสีดำ เพราะมองจากด้านหลังจึงไม่รู้ว่าสีหน้าของเขาจะเป็นยังไง โกรธ เศร้า เสียใจ เธอไม่มีทางรู้ได้เลย
“ตอบมาสินิน!”
“ใครใช้ให้เธอเรียกแบบนั้น” น้ำเสียงของเขากดลึก จนคนที่ยืนฟังจากที่ไกล ๆ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
“ทำไมล่ะ เราเป็นแฟนกัน” หญิงสาวชุดแดงเพลิงยังคงร่ำร้องงอแงราวกับเด็ก แถมท่าทางยังเอาแต่ใจมากด้วย
“อดีตแฟน…” ขัดใจโว้ย! เลนินพูดอะไรต่อเธอไม่ได้ยินเลย แต่สีหน้าป้าชุดแดงดูตกใจมาก
“เลนินแรงเกินไปแล้วนะ!”
“เลิกยุ่งกับฉันซะ! ทุกอย่างเธอเลือกเอง” เลนินเอ่ยเสียงแข็ง ไม่ยินดีที่จะคุยกับหญิงสาวชุดแดง เปอร์เซียจับใจความได้ว่าทั้งสอคงเคยคบกันและจบไม่สวย ฝ่ายชายมีใหม่แต่ฝ่ายหญิงยังมีใจทำให้เกิดโศกนาฏกรรมในครั้งนี้ขึ้น เอ่อ…ไม่ใช่ล่ะ หมายถึงเหตุการณ์ชวนกระอักกระอ่วน
“นินพลอยไม่เลิกขอร้องล่ะ พลอยรักนินมากนะ…นั่นไงสร้อยข้อมือนั้นที่สั่งทำให้นินยังใส่อยู่เลย” ผู้หญิงชุดแดงพยายามเร้าหรือไม่ยอมปล่อยให้ความสัมพันธ์มันจบลงแบบนี้ แม้จะเลือกฟางเส้นสุดท้ายก็ต้องคว้าไว้ให้ได้
“เหรอ ถ้าคิดว่าเพราะสร้อยข้อมือนี่แล้วยังมีใจฉันก็จะถอดคืนให้” เลนินเอ่ยเสียงเย็นก่อนจะจัดมือของหญิงสาวชุดเดรสสีชมพูที่ยืนข้างกายของเขาออก ก่อนจะกระชากสร้อยข้อมือและโยนทิ้งลงพื้นไปโดยไม่สนใจความรู้สึกอดีตแฟนสาวสักนิด
“เลนิน…ฮึก” หญิงสาวชุดแดงร้องไห้จนแทบขาดใจ ท่าทางของเธอดูน่าสงสารมาก แม้แต่เปอร์เซียที่กำลังถือโทรศัพท์อยู่ยังเกือบโดนท่าทางอย่างนั้นหลอก
พลอยร้องไห้น้ำตาอาบทั่วทั้งหน้าพลางจ้องเลนินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปจากบริเวณนี้ เปอร์เซียมัวแต่มองตามหลังหญิงสาวชุดแดงออกไป มือก็ยังกดอัดวิดีโอต่อไม่ได้กดหยุด
“เธอก็ไปได้แล้ว ตามที่ตกลงกันไว้”
“พี่ให้เงินเยอะขนาดนี้ ไม่ให้หนูทำงานก่อนเหรอคะ รับรองว่าคุ้มกับเงินค่าจ้างแน่นอน”
พ้นหลังของหญิงสาวชุดแดง เธอก็ไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคแปลก ๆ ของคนทั้งคู่ หญิงสาวชุดเดรสสั้นสีชมพูอ่อนเงยหน้าสบตากับเลนินอย่างลึกซึ้ง พลางยกแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง แต่กลับถูกมือหนาคว้าจับไว้แน่นและออกแรงบีบ
“อ๊ะ!”
“งานของเธอจบแล้ว!” เลนินกระชากเสียงก่อนจะผลักหญิงสาวออกอย่างแรง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งไม่แม้แต่จะเหลือบตามองหญิงสาวสักนิด ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่ใยดี
“เฮอะ หวงตัวอะไรขนาดนั้นถ้าไม่เห็นกับตาว่าแฟนเก่าเป็นผู้หญิงคงคิดว่าเป็นเกย์ไปแล้ว!”เปอร์เซียได้ยินอย่างนั้นก็ตาลุกวาวรีบกดจบวิดีโอทันที จากตอนแรกที่จะมาสูดอากาศเล่น ๆ แต่กลายเป็นว่าดันมาเห็นเรื่องที่ไม่ควรได้เห็นเขาซะก่อน
อุ๊ยตาย!เธอดันมารู้ความลับอะไรเข้าเนี่ย
“ก็แค่เลิกกับแฟน ทำไมต้องหาคนมาเล่นละครด้วย” เธอพึมพำกับตัวเองในใจ ก่อนจะมองตามหลังหญิงสาวชุดเดรสชมพูที่สบถด่าเลนินไปตลอดทาง
ร่างบางเดินกลับเข้ามาในผับด้วยใบหน้าครุ่นคิด หนึ่งพี่-นีลบอกว่าเลนินไม่ได้เข้ามามาผับวันนี้ และสองเขาปรากฏตัวทำเรื่องพวกนั้นไปทำไมกันนะ แปลกคนจริง เปอร์เซียพยายามขบคิดจนกระทั่งเดินขึ้นมาบนบันไดไปชั้นสอง
“ขวางทาง!”
น้ำเสียงแข็งกระด้างดังขึ้นจากข้างหลังทำให้คนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดสะดุ้ง ศีรษะกำลังจะโน้มลงเป็นเชิงขอโทษขอโพยถ้าเกิดว่าไม่ฉุกคิดถึงน้ำเสียงของอีกฝ่าย
“เลนิน” เขามายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาจ้องหน้าของหญิงสาวเขม็ง นัยน์ตาเรียวยาวดุดันกวาดมองเปอร์เซียตั้งแต่หัวจรดเท้านิ่ง ๆ
“มองอะไร!”
“ขวางทางไม่ให้มองเธอจะให้มองกระต่ายที่ไหนวะ หลบไป!”
“ที่ตรงนี้เขาติดป้ายชื่อนายเหรอ?” เปอร์เซียเถียงคอเป็นเอ็น
“ติดป้าย? เผื่อเธอลืมว่าที่นี่ฉันเป็นหุ้นส่วน”
“แล้วไงอะฉันลูกค้าวีไอพียะ”
ตั้งแต่เจอเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอก็กลับมาคิดทบทวนแล้วว่าเขาไม่น่าจะเหมาะกับตำแหน่งติวเตอร์เฉพาะกิจของเธอเลย เมื่อมาเจอกันโดยบังเอิญจึงรู้สึกต่อต้านเลนินอีกครั้ง
“ลูกค้าวี? ไม่ยักรู้ว่าเธอสมัครสมาชิกรายปีด้วย” หา! เปอร์เซียตาโตทันทีที่ได้ยิน ถ้าวีไอพีต้องสมัครสมาชิกรายปีด้วยอย่างนั้นเหรอ ทำไมเธอไม่เคยรู้มาก่อน
ท่าทางตื่นตระหนกตกใจเหมือนกระต่ายตื่นตูม ทำให้ริมฝีปากของเขาเผยอขึ้นจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์ ช่วยเสริมให้ใบหน้าคมคายนัยน์ตาเรียวยาวดูหล่อเหลาและมีคาริม่ามากยิ่งขึ้น
“ยัยโง่แค่นี้ก็เชื่อ ไปเป็นเพื่อนกับไอ้แบดเหอะ”
“ใครโง่กันนายนั่นแหละขี้โกหก คงทำจนชินสินะ!”
“ที่แน่ ๆ เธอโง่”
เลนินแค่นเสียงหัวเราะออกมา ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เปอร์เซียชะงักขยับตัวแทรกขึ้นมาบนบันไดเพื่อเดินเลยไป แต่มีหรือที่คนตัวเล็กจะยอมหลบ เปอร์เซียรีบพุ่งตัวยกเท้าขึ้นไปอีกขั้นในจังหวะที่เลนินก็จะเดินขึ้นไปเช่นกัน ทำให้ทั้งคู่ชนกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่นอนว่าเมื่อวัตถุกระทบกัน สิ่งที่มีน้ำหนักเบากว่ามักจะกระเด็นออกเสมอ เหมือนกับเธอในตอนนี้ที่ทำได้แค่เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด มือทั้งสองข้างพยายามไขว่คว้าหาหลักยึด นั่นคือร่างของเลนิน
“อ๊ะ”
เจ้าของนัยน์ตาคมเรียวยาวถึงกับหรี่ลงทันที เมื่อมือน้อย ๆ สอดเข้ามาโอบกอดร่างของเขาไว้แน่น แรงดึงรั้งทำให้เลนิน สอดมือเข้าไปช้อนร่างของเธอไว้แล้วกระชากเข้าหาตัว เพราะเปอร์เซียที่กำลังจะหงายหลังลงไปดันคว้าร่างของเขาไว้ด้วย
“ซุ่มซ่าม!”
เสียงทุ้มสบถออกมาเบา ๆ ทำให้คนที่พึ่งผ่านเหตุการณ์อันน่าหวาดเสียวอย่างเปอร์เซียเงยหน้ามองเขา เป็นจังหวะเดียวกับที่เลนินก้มหน้าลงมาพอดี ทำให้สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะใบหน้าจนเปอร์เซียอึกอักหาเสียงตัวเองไม่เจอ ก่อนจะรีบผละตัวออกมาจากอ้อมกอดของเขา เมื่อรู้สึกว่าท่าทางของเราทั้งคู่มันช่างหมิ่นเหม่เหลือเกิน
“มารยาทมีไหม ถ้านายไม่พุ่งพรวดจะแซงฉันมีเหรอที่เรื่องจะเป็นแบบนี้ เอ๊ะหรือหาเรื่องแต๊ะอั๋งกันแน่!” เปอร์เซียอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เพื่อแก้สถานการณ์แสนกระดากอายเมื่อครู่ ทำให้เลนินแค่นเสียงเย็นและอาศัยจังหวะนี้เดินหนีขึ้นไปทันที
“ที่บ้านมีกระจกก็หัดส่องดูบ้างนะ หรือถ้าไม่มีกระจกเซเว่นมีส่องบ้างจะได้เลิกมั่นหน้า”
“ไอ้…”
หญิงสาวเจ้าของใบหน้าน่ารักราวกับตุ๊กตาถึงกับแข็งค้าง ริมฝีปากจิ้มลิ้มหุบ ๆ อ้า ๆ เมื่อไม่สามารถต่อกรกับอีกฝ่ายได้ เพราะเขาดันชิ่งหนีขึ้นไปข้างบนก่อนเธอ
- Writer
