บทที่ 8 ด้านได้อายอด

1522 Words

บทที่ 8 ด้านได้อายอด “เฟียแกแนะนำคนอื่นให้ได้ไหมพี่แบดหรือพี่ไวท์ก็ได้” ร่างบางเดินตึงตังเข้ามาในห้องอย่างไม่สบอารมณ์ “ไวท์ไม่ค่อยอยู่ไทย ส่วนแบดรายนั้นนีลบอกต้องเข้าบริษัท” ได้ยินอย่างนั้นใบหน้าน่ารักก็งอง้ำทันที เธอเอียงศีรษะยกมือขึ้นมาเท้ากับที่พักแขนอย่างจนปัญญา คิดสภาพเธอต้องเจอเลนินทุกวันมีหวังได้อกแตกตายแน่ “ทำไม นีลบอกว่าเลนินเก่งคำนวณมาก” มาเฟียเลิกคิ้วพลางมองท่าทางกระอักกระอ่วนของเพื่อนสนิท ที่พูดออกไปไม่ได้โกหกสักนิดที่จริงแก๊งของนีลเรียนดี ฉลาดกันทุกคนแม้แต่แบดที่ดูลั้นลายังเรียนได้เกรดสวยเลย มาเฟียที่รู้จักและคบกับเปอร์เซียมากลับคิดว่าปัญหาของเพื่อนไม่ใช่ติวเตอร์เก่งหรือไม่เก่ง แต่ต้องควบคุมพฤติกรรมของเปอร์เซียได้ รายนี้ถ้าเกลียดอะไรมักจะวิ่งหนีไม่ยอมสู้กับความหวาดกลัว เรียนแมทไม่เก่งยิ่งไม่รู้จักทำความเข้าใจ วิชาอื่นไม่แย่แต่มันมีปัญหาแต่วิชาเดียว มาเฟียต้องไปฝึกงาน แต่ถึงอยู่ก็สอนหรือบังคับเปอร์เซียไม่ได้ เพราะรายนี้รู้ว่ามาเฟียมักจะใจอ่อนเมื่อทำหน้าน่ารักใส่ “แต่เขาเกลียดฉัน” เปอร์เซียที่กำลังเฉา ๆ เด้งตัวขึ้นมาจากโซฟาพลางเอียงศีรษะเถียง เจอกันทีไรชอบว่าแรง ๆ ทุกทีเหมือนชาติที่แล้วเธอเคยไปลักไก่ที่บ้านเขา ฮึ่ย “รู้ได้ยังไง” มาเฟียเลิดคิ้ว “ก็เขาชอบว่า” เปอร์เซียตอบเสียงอ่อย พลางยกแขนขึ้นมากอดอกอย่างเอาแต่ใจ ทำให้มาเฟียหลุดหัวเราะ “แกก็ว่าเลนินเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?” “ไม่ยะ! ตอนแรกเขาว่าฉันก่อน หมอนั่นมันปากหมาจะตายแกไม่สงสารฉันเหรอ ต้องมานั่งติวกับเขาทุกวันมีหวังตายพอดี” “แกก็เลือกเองว่าจะตายเพราะเลนินหรือแมท…อย่าลืมนะว่าคนพวกนั้นรอสมน้ำหน้าแกอยู่น่ะ” จากที่แสดงอาการไม่พอใจเลนิน เธอก็ทิ้งตัวลงกับโซฟาทันที เพราะมาเฟียเอ่ยมามันก็ถูกทั้งหมดแค่อดทนเล็กน้อยเท่านั้น “แล้วจะทำยังไงเขาถึงจะช่วย” ระหว่างเลนินกับผีชะนีนั่นเปอร์เซียก็พูดได้เต็มปากว่าเกลียดคนพวกนั้นมากกว่า แม้จะต้องฉาบปูนหนากี่เซนก็ต้องบากหน้าไปง้อเลนินให้ได้ “เรื่องนี้…” เห็นมาเฟียเว้นจังหวะไป เธอจึงขยับตัวเข้าไปใกล้เพื่อนด้วยความอยากรู้อยากเห็น ใบหน้าเคร่งขรึมจริงจัง คิ้วขมวดเข้ากันเป็นปม “ไม่รู้ไปคิดเอง” “อ้าว นึกว่ามีไอเดียดี ๆ” เปอร์เซียถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ แต่เธอจะมัวมาพึ่งพิงเพื่อนรักทุกอย่างไม่ได้ต้องฮึบสู้ด้วยตัวเอง จึงคว้าเอาแก้วเหล้าขึ้นมากระดก ก่อนจนชงเองกินเองอีกสองสามแก้วจนรู้สึกหน้ามืด เอ้ยไม่ใช่ รู้สึกมึนหัว “กระหายมาจากไหนยัยกระต่าย” เพื่อนจอมเย็นชาเอ่ยถาม “เปล่าฉันกำลังย้อมใจอยู่ยะ” “ย้อมใจ?” “อือ” คนที่เจอหน้ากันแล้วด่ากันก่อนทักทาย อยู่ดี ๆ จะต้องไปญาติดีกันมันต้องใช้ความหน้าด้านมากจริง ๆ นะ “แต่แกคออ่อนนะ กลับไหวไหม?” “ไหว เออฉันลืมบอกว่าเจอเลนินข้างล่าง” “จริงเหรอไหนนีลบอกไม่มา” ปากตอบไหวแต่ในใจคือเมาจะแย่ ดวงตาเริ่มพล่าเลื่อน สมองขาดการไตร่ตรอง ปกติเธอก็เป็นคนคออ่อนอยู่แล้ว พอดื่มติด ๆ กันทำให้รู้สึกเมาเร็วกว่าปกติ “ม่ายรู้” มาเฟียมองเพื่อนสาวที่ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตากลมแสนหวานหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ปกติเปอร์เซียจะไม่กล้าดื่มเท่าเพื่อนเพราะกลัวเมา กลัวเสียภาพลักษณ์ แต่วันนี้มันเครียดมากจริง ๆ เธอจึงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หญิงสาวเจ้าของใบหน้าเล็กน่ารักน่าเอ็นดู จนไม่ว่าใครก็ทำร้ายไม่ลงเหม่อลอยสักพัก ก่อนจะยกเหล้าขึ้นมากระดกอีกรอบพลางยื่นแก้วไปตรงหน้าเพื่อนสาวคนสนิทอย่างมาเฟีย “ยัยเฟียชน!” “เมาแล้วอ้วกแตกฉันไม่ส่ง” “ใจร้าย!” เปอร์เซียทำหน้างอเมื่อได้ยินเพื่อนรักเอ่ยอย่างตัดรอน ทั้งสองวนเวียนชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน และพูดคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย หลัก ๆ คนพูดเก่งอย่างเธอจะเป็นฝ่ายเริ่ม ไม่รู้ว่ามันตั้งแต่ตอนไหนที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ดูดกลืนสติสัมปชัญญะ Zombie Club 01.45 น. ภายในห้องทำงานของผับหรู มีชายหนุ่มสองคนกำลังก้ม ๆ เงย ๆ ผลัดกันแทงสนุกเกอร์อย่างจริงจัง แกรก! เสียงกระทบกันดังขึ้นก่อนที่ลูกสีแดงบนโต๊ะจะวิ่งด้วยความรวดเร็ว ตามทิศทางมุมที่ถูกกระแทกตกลงไปในหลุมอย่างสวยงาม เจ้าของผลงานค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นก่อนจะหันไปยกมุมปากให้ชายหนุ่มผมเทา “ฟอร์มดีวะ” “ก็พอตัว” เลนินยักไหล่ให้เพื่อนสนิทอย่างนีล ก่อนจะเดินไปอีกมุมของโต๊ะเพื่อหาลูกที่จะแทงต่อ ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าคมดุดันนัยน์ตาเรียวยาวโน้มตัวลงเพื่อเล็งลูกสีแดง “เล็งลูกนั้นกินเหลืองต่อไม่ได้นะ” นีลเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เพราะคิดว่าถ้าเลนินมาแทงอีกลูกน่าจะง่ายกว่า แต่เจ้าตัวกลับแค่นเสียงหัวเราะพร้อม ๆ กับปล่อยไม้แทงลูกขาวให้วิ่งตรงไปชนลูกแดงตกลงไปในหลุม ส่วนลูกขาวก็ค่อย ๆ เคลื่อนไปหาลูกสีเหลืองอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาของนีลเปล่งประกายขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกขาวของเลนินสามารถกินลูกอื่น ๆ ต่อได้ “อะไรกินง่ายก็เก็บไว้ก่อน กูชอบทำอะไรยาก ๆ” เลนินอธิบาย “หึ” นีลแค่นเสียงในลำคอไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เพราะคำตอบก็ดูเหมาะกับเจ้าตัวดี เลนินไม่ใช่คนใจร้อนเหมือนนีล แต่กลับใจเย็นอดทนได้เก่งอย่างน่าเหลือเชื่อ “วันนี้มาเฟียมาเหรอ?” ระหว่างที่โน้มตัวลงแทงสนุกเกอร์เลนินก็เอ่ยปากถามนีลขึ้นมา ทำให้เจ้าของชื่ออดแปลกใจไม่ได้ “ใช่ มึงรู้ได้ยังไง” “เห็น” นัยน์ตาเรียวยาวพยายามเล็งไปที่จุดหนึ่งบนลูกสนุกเกอร์ พลางเอ่ยตอบเพื่อนสั้น ๆ “เห็นมาเฟีย?” นีลเอ่ยปากถามขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเขาบอกแฟนสาวแล้วว่าไม่ให้ออกไปไหน ถ้ามาก็ต้องอยู่แค่ในห้องวีไอพี “เปล่าเห็นอีกคน” “เปอร์เซีย?” “อือ” ได้ยินอย่างนั้นนีลก็เบาใจ ก่อนจะฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ “มึงจะสื่ออะไร?” “ไม่มี” เจ้าของใบหน้าหล่ออย่างนีลถึงกับขมวดคิ้ว ไม่มีแล้วมันจะเปิดประเด็นขึ้นมาทำไม “เพื่อนเมียกูไม่มีอะไรเกี่ยวกับมึงแต่ดันพูดถึง แต่เด็กมึงมาร้องห่มร้องไห้ที่ผับวุ่นวายสามบ้านแปดบ้านมึงดันไม่พูดอะไร” นีลเอ่ยลอดไรฟันเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เลนินจะขึ้นมา เขาจำชื่อไม่ได้แล้วรู้แต่ว่าใส่ชุดเดรสสีแดงมาร้องไห้หน้าผับ พยายามจะคุยกับเลนินให้ได้ ทำนีลปวดหัวจะแย่จนต้องโทรตามเพื่อนมา “ไม่ใช่เด็กกู” “ไม่ใช่ของมึง…แล้วของใคร หมาที่ไหนชื่อเลนิน” “กูเลิกนานแล้ว” เลนินถอนหายใจก่อนจะวางไม้คิวข้างผนัง พูดเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรหงุดหงิดทุกที เขาอายุตั้งเท่าไหร่จะไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาได้ยังไงแม้แต่นีลมันก็เคยผ่านมา จะต่างก็แค่เพื่อนตรงหน้ากินเสร็จแยกย้าย ไม่เหมือนเขาที่มีคู่ขาบ้างเพราะไม่ชอบเสี่ยงดวง แต่เมื่อสองสามเดือนก่อนกลับพบว่าตัวเองเบื่อหน่ายกับเรื่องพวกนี้จึงบอกเลิกทุกคนไป จะมีก็แต่พลอยที่ไม่ยอมจบ “พวกมึงนี่มันตัวเหี้ยจริง ๆ” นีลสบถอย่างไม่สบอารมณ์ แม้ลุคจะดูแบดบอยมากที่สุดแต่คนโฉดชั่วตัวจริงกลับเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่าง ‘เลนิน’ ส่วนเพื่อนอีกสองคนก็ดูลั้นลาแพรวพราวแบบเปิดเผยและชั้นเชิง แต่เลนินกลับใช้ความดุดัน นิ่งสงบ กลบกลิ่นอายอันแสนอันตรายไว้จนมิด ‘หน้าเนื้อใจเสือของแท้’ “ถ้ามาอีกก็จัดการได้เลย” เลนินเอ่ยเสียงเย็น ไม่มีอะไรให้ต้องรู้สึกผิด เขาเป็นคนเลือดเย็นไม่เคยเห็นใจใครและยิ่งไม่รักใคร ข้อตกลงมันมีตั้งแต่แรก เมื่อถึงเวลาจบก็อย่าคิดล้ำเส้นกัน ทุกคนไม่โง่มีแค่พลอยคนเดียวที่เหมือนจะไม่เคยเข้าใจสถานะตัวเอง “มึงเลือดเย็นมาก อยากรู้จริง ๆ ว่าใครจะโชคร้ายได้มึงไป” “หึ สงสารมาเฟียมากกว่าที่ได้มึง” “ไอ้สัด!”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more