บทที่ 9 เจรจาธุรกิจ(ไม่รอด)(ปลาย)

973 Words

“เฟีย ออกไปข้างนอกกันเถอะ เหม็นหน้าไอ้นินจะแย่” เลนินไม่สนใจในสิ่งที่เพื่อนพูด เขายังคงจ้องที่โต๊ะสนุกเกอร์ พลางเท้าแขนกับโต๊ะเงียบ ๆ จนกระทั่งฝีเท้าสองคู่นั้นจากไปนานแล้ว คนที่จะมาเจรจาธุรกิจนั้นไม่สนใจอะไรหรอกนอกจากวิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาคนที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยใบหน้าหยาดเยิ้ม แต่ถึงอย่างนั้นท่าทางกลับไม่ค่อยปกตินัก เปอร์เซียเดินอ้อมมายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะตั้งท่าจะอ้าปากเปิดบทสนทนา แต่ร่างสูงกลับโน้มตัวลงจนปลายคางแนบกับไม้คิว นัยน์ตาเรียวจ้องลูกสีขาวบนโต๊ะเพื่อกะรัศมีเมื่อแทงออกไปจะให้ลูกสีขาวไปกินอีกสีต่อ เจ้าของใบหน้าเรียวน่ารักเห็นอย่างนั้นจึงลอบเบะปาก ก่อนจะฉุกคิดบางอย่างได้ เธอจึงมองท่าทางนิ่งสงบผสานกลิ่นอายความดุดันของเลนินอย่างสนุก เมื่อเขาเพ่งสายตามองจ้อง แต่ลูกสีขาว เธอจึงค่อย ๆ เท้าแขนกับโต๊ะสนุกเกอร์และหยิบ ลูกสีขาวออกมาจากสายตาเขาทันที “พี่นินสนใจกันหน่อย” น้ำเสียงออดอ้อนเปล่งออกมา พลางจ้องหน้าเลนินด้วยดวงตาฉ่ำเยิ้ม ทำให้คนที่ถูกก่อกวนคิ้วกระตุก เขายืดตัวขึ้นตรงพลางวางไม้คิวไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาเรียวยาวจ้องมองคนเมาอีกครั้งด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ “เมาก็ไปนอน” “ใครเมาไม่มี้” เปอร์เซียรีบตอนทันควันพลางทำหน้าเลิ่กลั่ก แก้มสองข้างแดงปลั่งอย่างกับลูกมะเขือเทศ น้ำเสียงหวานติดอ้อแอ้ไม่ว่าใครก็ดูออกว่าเมา “คนเมาที่ไหนจะยอมรับว่าตัวเองเมา…เอาลูกมาคืน ที่เดิม” เลนินกอดอกและเอ่ยเสียงแข็ง นัยน์ตาเรียวยาวจับจ้องเปอร์เซียอย่างข่มขู่แกมบังคับ ไม่มีวี่แววว่าจะอ่อนโยนเลยสักนิด “ลูกอะไรเหรอคะ เปอร์ยังโสด” คนเมายืนกรานตาใส “ไม่ต้องมาเล่นลิ้น เอาของมา แล้วมาทางไหนก็ไปทางนั้น” เปอร์เซียที่กำลังมึนได้ที่มีหรือจะยอม เธอกำลูกสนุกเกอร์สีขาวในมือแน่นไม่ยอมทำตามที่เขาต้องการ “หนูมีข้อเสนอ…” เลนินเลิกคิ้วทันทีที่ได้ยิน “ไม่สน!” “ฟังก่อนสิคะพี่นิน” ร้อยวันพันปีตุ๊กตาผีตรงหน้าเคยเรียกแบบนี้เสียที่ไหน เขาจึงจ้องหน้าเธออย่างเอาเรื่องพลางเอ่ยย้ำ อีกครั้ง “หุบปากแล้วออกไป” “ม่ายไป” เปอร์เซียฉีกยิ้มอย่างน่ารักพลางเอียงศีรษะน้อย ๆ ด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท ยิ่งถูกกระตุ้นด้วยแอลกอฮอล์เธอยิ่งรู้สึกว่าการได้ก่อกวนคนหน้าดุอย่างเลนินนั้นสนุกมาก จึงโยนลูกสนุกเกอร์สีขาวในมือเล่นไปมาและเอ่ยเสียงอ่อนหวาน “คุยกัน” เขาปรายตามองเธออย่างเดือดดาล กวนประสาทขนาดนั้นยังมีหน้ามาพูดดีอีก เลนินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ “หนูก็แค่อยากจะเจรจาธุรกิจเท่านั้นเอง…คืออย่างนี้ นะคะ” เห็นเขานิ่งไปคนหัวดีอย่างเธอจึงเลิกเล่นลูกสนุกเกอร์ เลื่อนสายตามาสบประสานกับนัยน์ตาคมเรียวยาว ว่ากันว่าดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ ดังนั้นอยากให้เขาเห็นใจต้องใช้ ใจแลก “คือหนูได้รับความลำบากม้ากมาก…” “เข้าเรื่อง” ร่างบางที่กำลังเค้นสมองเรียบเรียงคำพูดถูกเบรกจนล้อแทบล็อก หน้าแทบทิ่ม ความมั่นใจที่มีมลายหายไปกับเศษหน้าที่แตกกระจัดกระจาย แม่งโคตรเกลียด! “ช่วยมาเป็นติวเตอร์ให้หนูได้ไหมคะ” “ไม่!” เขาไม่สนใจสักนิด เรื่องของเธอเกี่ยวอะไรกับเขากัน “เดี๋ยวสิพี่อย่าพึ่งปฏิเสธ นี่คือการเจรจาธุรกิจจากคนที่น่ารักที่สุดในโลกเลยนะคะ” เห็นท่าทางปฏิเสธทันควันของเขาแล้ว เปอร์เซียใจเสีย รีบวิ่งมาหาเลนินที่กำลังหันหลังจะเดินออกไปทันที “พี่จะเรียกเท่าไรก็ได้ หรือแค่ช่วยแค่นี้ก็ได้ เรารู้จักกันไม่ใช่เหรอคะ เพื่อนพี่กับเพื่อนหนูเป็นแฟนกัน แปลว่าเรารู้จัก กันนะ” “ไม่!” เลนินเอ่ยเสียงแข็งก่อนจะหันหลังเดินออกไปอย่าง ไม่คิดจะสนใจฟังอะไรทั้งนั้น ทิ้งให้คนเมาได้แต่เบิกตากว้าง อย่างตื่นตะลึง เปอร์เซียไม่คิดว่าเขาจะแล้งน้ำใจขนาดนี้จึงรีบ วิ่งตามไป ด้วยความรีบร้อนและฤทธิ์แอลกอฮอล์แข้งข้าที่ อ่อนแรงอยู่แล้วเมื่อออกตัววิ่งจึงทำให้ขาพันกันสะดุดล้มหัวเข่ากระแทกพื้น ตุบ! “พี่ขาอย่าพึ่งไปโอ๊ย!” แต่นอกจากสถานการณ์จะไม่เป็นใจ คนชั่วร้ายก็ไม่เหลียวแล ล้มจนเข่าถลอกเขาก็ไม่สน ฟ้ายังซ้ำเติมเข้าไปอีก เมื่อจังหวะจะล้มเธอใช้มือช่วยยันพื้นอีกแรง ดังนั้นรองเท้าพื้นแดงในตำนานมันจึงสร้างตำนานระหว่างเขาและเธอเข้าจริง ๆ โป๊ก! “อ้าวรองเท้า…” ริมฝีปากเล็ก ๆ พึมพำอย่างมึนงง “เธอ…” ตามมาด้วยเสียงกดลึกของใครบางคนเสมือนอาฆาตแค้นต่อกันมายาวนานนับพันปีก็ไม่ปาน เปอร์เซียที่ ไม่ค่อยมีสติสตังจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนดวงตากลมโตจะ เบิกกว้างเข้าไปอีก เมื่อเห็นเลนินยกมือขึ้นกุมศีรษะด้านหลัง และรองเท้าพื้นแดงที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น “อุ๊ยตาย…พี่นินเปอร์ไม่ได้ตั้งใจ” “เธอตายแน่!” เลนินคำรามในลำคออย่างดุดันพลางสาวเท้าเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาถมึงทึงจนดูน่าหวาดกลัว เปอร์เซียที่เอาตัวรอดเก่งยิ่งกว่ากระต่ายป่าก็รีบ ลุกขึ้นแล้ววิ่งหลบหลีกอย่างว่องไว สาบานว่าเธอจะเลิกใช้รองเท้าบ้านี่ไปอีกตลอดชีวิต!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more