“นั่งลง!” เขาเอ่ยขัดจังหวะเธอเพราะรู้ว่าคนเอาแต่ใจอยากจะพูดอะไร ก่อนจะปรายตามองไปยังโซฟาเป็นเชิงบอก
ให้เธอนั่งลง
“แมทไม่ใช่การอ่านและท่องจำ…” เมื่อเห็นเธอยังยืนนิ่งเขาจึงเอ่ยปากขึ้นมา พลางสบตามองคนที่เม้มปากแน่นราวกับสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง
“แต่มันคือความเข้าใจ ที่ให้สมุดเพราะอยากให้เธอไป
ฝึกทำแบบฝึกหัดและแนวข้อสอบต่างหาก ทำเยอะจดเยอะสรุปตามความเข้าใจ จะช่วยให้สมองจดจำมากกว่าที่เธอจะมานั่ง
โน้ตหรือพิมพ์ในไอแพด”
ใบหน้าเรียวเล็กเงยขึ้นมาอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเขาเอ่ยจบ ดวงตากลมโตที่แฝงความน้อยใจเบิกกว้าง และรู้สึกละอายใจขึ้นมา เมื่อกี้เธอเองก็ตัดสินเขาไปแล้วเพียงเพราะเข้าใจผิด
แย่จัง…
“เปอร์…”
“ถ้ารู้สึกผิดก็ต้องตั้งใจ” เขาเอ่ยเสียงเข้มใบหน้ายังคงดุดันและเหี้ยมโหด ทำให้เธอใจแกร่งขึ้นมาเพราะรู้สึกได้ว่า
ติวเตอร์จำเป็นคนนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน และหนทางข้างหน้า
มันคงจะไม่ง่าย เธอไม่
