บทที่ 10 เพื่อนบ้านนี่เอง

1499 Words

ฉันนั่งเท้าคางกับหน้าต่างระเบียงอย่างปลงตก ภาพเหตุการณ์อันน่าสยดสยองผุดวาบขึ้นมาในหัว นอกจากแผนการดีลติวเตอร์จะล้มเหลวไม่เป็นท่า ดูเหมือนว่าฉันจะได้ศัตรูมาเพิ่มมากกว่า หลังจากที่วิ่งหนีมือปีศาจแล้วฉันกลับสร้างวีรกรรมที่มันโหดร้ายต่อเขามาก เหตุการณ์เมื่อคืน : ภายในห้องพักที่เงียบสงบกลับอลหม่านสุดขีด เมื่อเลนินที่โกรธราวกับผีกระทิงพุ่งตัวเข้ามาเพื่อจะจับฉันไปหักคอและสับเป็นชิ้น ๆ ก่อนจะโยนให้หมากิน (ไรท์ : เวอร์มากนี่พระเอกย่ะไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต) เออนั่นแหละเวอร์ไปก่อน ไม่กล้าคิดว่าเขา จะจับฉันไปทำมิดีมิร้ายแน่นอน “กรี๊ดดดดอย่าเข้ามา” ฉันกรีดร้องพลางวิ่งหนี ไม่รู้ทำไมต้องกลัวทว่ามันเป็นไปตามสัญชาตญาณ แต่สภาพอันร่อแร่และฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้คนที่ฝืนออกแรงมากรู้สึกโลกหมุน พื้นเอียง ภาพพร่าเบลอ และหยุดชะงัก เป็นผลให้เลนินพุ่งเข้ามารวบตัวฉันไว้ได้ทัน หมับ! “ปล่อยนะ!” “เธอตายแน่ยัยเด็กแสบ” เมื่อถูกกอดรัดไว้แน่นฉันจึงพยายามขัดขืนทั้งเตะทั้งถีบ แต่ท่อนแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดร่างกลับไม่หลุดง่าย ๆ เขาออกแรงกอดรัดจากด้านหลัง ทำให้ฉันได้แต่คิดว่าท่าแบบนี้จะรอดได้ต้องกระทุ้งศอกใส่ท้องของเขาเต็มแรงเหมือนมวยปล้ำ แต่พอจะลองทำมันกลับรัดแน่นกว่าเดิม ยิ่งดิ้นมันยิ่งกอดฉันเหวี่ยงไปมา “อึก…ปล่อย” ฉันพูดด้วยใบหน้าสุดจะทน มันจุกโว้ยยยยยย! “ฉันจะสับเธอโยนให้หมากิน” “อึก…” ตอนนี้จะฆ่าจะแกงก็ไม่ได้ทั้งนั้นนั่นแหละ เพราะฉันรู้สึกว่าท้องกำลังปั่นป่วนอย่างหนักหน่วง ทุกอย่างกำลังปะทุออกมา “สงบได้แล้วเหรอยัยเด็กแสบ” เลนินเอ่ยเสียงเข้มเมื่อเห็นว่าฉันเลิกต่อต้าน แน่ละตอนนี้ท้องไส้ของฉันมันปั่นป่วนอย่างรุนแรง ความรู้สึกแสบร้อนพุ่งขึ้นมาจนถึงคอหอยและพะอืดพะอมสุดขีด “เธอได้ตายสมใจแน่” “อุแหวะ!” นั่นแหละค่ะทุกคน ใครจะตายไม่รู้ รู้แค่อ้วกพุ่งเต็ม ๆ หน้าหนุ่มหล่อที่กำลังคิดจะจีบมาเป็นติวเตอร์ “เปอร์เซีย/ไอ้นิน” ขอบคุณสวรรค์ในระหว่างที่ฉันหน้าซีดปากสั่น และเลนินที่ช็อกจนพูดอะไรไม่ออก คู่รักนรกแตกที่ปล่อยเราสองคนอยู่ด้วยกันก็มาพอดี ฉันจึงได้โอกาสหลับตาหงายหลังทิ้งร่างลงกับพื้นเหมือนตายทันที แกล้งหลับแม่ง! นั่นแหละคือเหตุการณ์สุดแสนอัปยศของสาวสวยสุดน่ารักวัยยี่สิบเอ็ดปี “ขายหน้ามาก!” ริมฝีปากจิ้มลิ้มสบถออกมา วันนี้ฉันไม่มีเรียนเลยทำตัวสบาย แน่แหละซัมเมอร์ชาวบ้านลงเรียนเต็มโควตามีแต่ฉันที่ลงแค่วิชาเดียว มันเลยค่อนข้างว่างมากเป็นพิเศษ ติ๊ด! “อ๊ะ มาเฟียทักกลับมาแล้ว” ฉันร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้น เพราะหลังจากตื่นขึ้นมาและจูนสมองได้ ก็รีบทักหามาเฟียเพื่อถามเหตุการณ์หลังจากที่ฉันหลับไป โดยไม่ลืมขอประวัติคร่าว ๆ ของเลนินด้วย ไม่ได้จะเอาไปทำอะไรหรอกแค่อยากรู้เรื่องราว ของเขาเล็กน้อยเท่านั้น “เลนินไม่พูดอะไรเหรอ หรือเขาจะไม่โกรธ? ไม่มีทางอะ!” แม้จะเมาแต่จำสีหน้าแสนดุดันของเลนินได้อย่างชัดเจน ไหนจะเรื่องรถมอเตอร์ไซค์อีก ฉันได้แต่ทำหน้าเซ็งก่อนจะก้มหน้า กวาดสายตาอ่านข้อความแสนยาวเหยียดของมาเฟีย “ที่บ้านทำธุรกิจโรงฝึกศิลปะการต่อสู้ มีโรงยิม ไม่ใช่ คนไทยแท้มีเชื้อสายจีนผสมผสานอยู่อีกเสี้ยวหนึ่ง เรียนวิศวะ แต่ไม่ไปทำงานวิศวะ อายุยี่สิบห้าปีย่างยี่สิบหก อ่า…แก่กว่าฉันตั้งห้าปีแน่ะ” ฉันนั่งกระดิกเท้ามองประวัติโดยย่อ ที่ยัยเฟียส่งมามันไม่มีอะไรเลยอย่างความชอบ หรือแฟน กิ๊ก ด้วยความสงสัยเลยพิมพ์ถามกลับไป แต่ฉันไม่ได้รีบอะไรหรอกเพราะท้ายประโยคมาเฟียบอกว่าเขาชอบขลุกอยู่ที่โรงฝึกศิลปะป้องกันตัวของที่บ้าน “อย่างน้อยก็รู้ที่อยู่เขาแหละ” มือเรียวพิมพ์ข้อความขอบคุณ และสติกเกอร์หัวใจสุดน่ารักให้มาเฟีย ก่อนจะล็อกหน้าจอโทรศัพท์เพื่อไปจัดการธุระส่วนตัว เพราะฉันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้น่ะ มัวแต่มานั่งอาย ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เรามันหน้าด้านอยู่แล้วก็แค่ทำเรื่องน่าอายขายขี้หน้า สร้างวีรกรรมและตราบาปให้กับเขาเท่านั้นเอง เอ่อ…แต่ก็มากอยู่ แหะ ๆ ฉันตัดเรื่องไร้สาระในสมองทิ้งไป เพราะต่อจากนี้จะต้องเดินเกมเข้าหาเต็มกำลัง การเรียนซัมเมอร์มันแค่สามเดือนเท่านั้นจะรอช้าไม่ได้เกรดเอรอฉันอยู่ ส่วนเรื่องแผนการน่ะเหรอตอนนี้ มีในหัวแล้วแหละว่าจะทำยังไง ริมฝีปากจิ้มลิ้มยกยิ้มอย่างมี เลศนัยก่อนจะเดินฮัมเพลงเข้าห้องน้ำไปอย่างอารมณ์ดี โรงฝึกศิลปะป้องกัน (Zhang) โรงฝึกศิลปะป้องกันตัวขนาดใหญ่แบบครบวงจร กินอาณาบริเวณแสนกว้างขวางมีหลากหลายโซน ทั้งกิจกรรมสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ เปอร์เซียขยับแว่นตาลงพลางจ้องมองสถานที่ตรงหน้าอย่างไม่วางตา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโรงฝึกศิลปะป้องกันตัวที่ว่าคือเพื่อนบ้านของเธอเอง ใช่! ข้างบ้านที่แม่บอกว่าก่อสร้างทั้งปีทั้งชาตินั่นแหละ บริเวณด้านหน้ามีรั้วรอบขอบชิดจนไม่สามารถมองเห็นด้านในได้ แต่เพราะความฉลาดเธอจึงรีบวิ่งไปที่บ้านและขอให้แม่ทำเบเกอรี่อย่างง่ายให้สักชิ้น แน่นอนว่าคุณนายปิ่นที่ถูกลูกสาวบอกลาเมื่อไม่กี่วันก่อนถึงกับขมวดคิ้วเป็นปม แต่เธอบอกว่าจะไปทักทายรุ่นพี่ในคณะที่บังเอิญว่าบ้านติดกัน แม่ที่เห็นลูกสาว ไม่มีใครคบมานานบอกมีรุ่นพี่เลยรีบกระวีกระวาดทำให้ สุดท้ายเธอเลยได้หอบชีสเค้กหนึ่งก้อนในอ้อมแขนมายืนยิ้มแป้นหน้าประตูรั้ว แม้พวกหน่วยรักษาความปลอดภัยจะสงสัย แต่เธอใช้ มุกเดิมว่าเป็นรุ่นน้องคนสนิทของเลนินพวกเขาจึงให้เข้ามา อย่างง่ายดาย และอาจจะเป็นรอยยิ้มแสนน่ารักดูไม่มีพิษมีภัยของเธอด้วย หญิงสาวร่างบอบบางสวมเสื้อสีขาวเข้ากับกางเกงยีนรัดรูปสีดำดูเรียบง่าย ในมือทั้งสองข้างมีช่อดอกไม้และกล่องเค้ก เธอเดินตรงไปยังโรงฝึกศิลปะป้องกันตัวที่เจ้าหน้าที่บอก เพราะที่นี่มีหลากหลายโซน เดินผ่านเมื่อกี้ยังมีร้านคาเฟ่เล็ก ๆ น่ารัก ๆ ตั้งอยู่ด้วย เมื่อเดินเข้ามาภายในโรงฝึกแบบกึ่งเปิดเธอก็ได้ยินเสียงเตะต่อย เสียงผู้ชายโหวกเหวกโวยวาย เสียงที่ฟังดูน่าวิงเวียนศีรษะเสมือนประชากรชายมากองรวมกันอยู่ที่นี่ ร่างเล็กเดินดุ่ม ๆ เข้ามาในโรงฝึกอย่างขึงขังไม่สนใจใคร ดวงตากลมโตกวาดสายตามองหาใครบางคนที่ควรจะอยู่ที่นี่ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าเสียงโหวกเหวกโวยวายภายในนี้พลันเงียบลงเมื่อเธอปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “น่ารัก!” หนึ่งในคนที่มาฝึกบนลานประลองหมัดมวยอุทานออกมาเบา ๆ กับเพื่อน พลางกระทุ้งศอกใส่สีข้าง แต่เพราะบรรยากาศภายในนี้มันเงียบมากดังนั้นทุกคนจึงได้ยิน ราวกับว่ามันคือเสียงในหัวของตัวเอง แม้ที่นี่จะเป็นโรงฝึกศิลปะป้องกันตัวและมีผู้คนหลากหลาย มีผู้หญิงมาบ้าง แต่ร่างบอบบางที่กำลังเดินเข้ามาในที่นี่กลับดูไม่เหมือนคนที่จะมาเรียนเลยสักนิด เธอ ตัวเล็ก บอบบาง และดูนุ่มนิ่มน่ารักมากเป็นพิเศษ เปอร์เซียได้ยินอย่างนั้นก็หันไปยิ้มให้คนที่เอ่ยอย่างสุภาพและสดใส ก่อนดวงตากลมโตจะเบิกกว้างเมื่อเห็นใคร บางคนที่ตามหา เดินเข้าประตูมาจากอีกฝั่งด้วยใบหน้าหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่มีคราบเหงื่อเกาะพรั่งพราว ส่วนท่อนล่างสวมกางเกงวอร์ม ขากระบอกสีดำยาวกรอมเท้า “พวกมึงทำอะไรกันทำไมไม่ไปซ้อม!” น้ำเสียงแข็งกระด้างถูกเปล่งออกมาจากชายหนุ่มเจ้าของโรงฝึก เพราะเมื่อคืนอารมณ์ไม่ดีส่งผลมาจนถึงตอนเช้า เลนินจึงปลดปล่อยอารมณ์กับทั้งคนและกระสอบทรายอีกโซนที่มีเวทีมวย ก่อนจะเดินมาดูบริเวณโซนด้านหน้าที่เป็นพื้นโล่งปูพื้นกันกระแทก สำหรับฝึกการต่อสู้ที่ต้องปะทะ จับทุ่ม หรือการเคลื่อนไหวเยอะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more