บทที่ 11 มาง้อแล้วนะคะคนดี

1276 Words

“พี่นิน!” เสียงหวานใสตะโกนขึ้นจากตรงหน้าทางเข้า ทำให้เลนินที่ใบหน้าเคร่งขรึมยิ่งเครียดเกร็งขึ้น ก่อนจะหันกลับมาตวัดสายตามองใครบางคนที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงทางเดิน เปอร์เซีย เห็นอย่างนั้นก็ทำเมินสายตาดุดันของเขา และรีบวิ่งเข้ามาหา ราวกับว่าทั้งคู่สนิทสนมรักใคร่กลมเกลียวเสียเหลือเกินในสายตาคนอื่น “โห แฟนน่ารักจังเลยพี่” นักเรียนหนุ่มต่างวัยที่ใจกล้าหน่อยเอ่ยแซวขึ้นมา ทำให้หลายคนต่างส่งสายตามองเลนินอย่างกรุ้มกริ่ม และเอ่ยแซวกันอย่างสนุกปาก เพราะเจ้าของโรงฝึกคนนี้แทบไม่ชายตาแลใครเลย วัน ๆ เอาแต่ทำหน้าตายไม่ยินดียินร้ายจนนักเรียนสาว ๆ ขยาดไม่มีใครกล้าเข้ามาขอคำชี้แนะ “นั่นดิ ถึงว่าไม่รับสอนนักเรียนสาว ๆ มีแฟนน่ารักแบบนี้นี่เอง” “ดูน้องเขายิ้มสินึกว่าโลกจะละลาย” “ผิวขาวจั๊วะ” “โคตรตาถึง!” เสียงซุบซิบไม่ดังไม่เบาของบรรดานักเรียนชายล่ำบึก ทำให้เลนินคิ้วกระตุก เขาจ้องมองเปอร์เซียราวกับว่าอยากจะ บดขยี้เธอให้แหลกเป็นผุยผง ไม่เข้าใจว่ายัยตัวแสบมาทำอะไร ที่นี่ และยังหอบช่อดอกไม้รวมถึงกล่องขนมมาอีก หรือเมื่อคืน ยังยั่วโมโหเขาไม่พอถึงได้ถ่อมากวนประสาทถึงถิ่น “พี่นิน หาตั้งนานแน่ะ ไปออกกำลังกายมาเหรอคะ?” เปอร์เซียทักทายเสียงใสเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเลนิน กลิ่นกายสดชื่นและหยาดเหงื่อที่เกาะตามกล้ามเนื้อของเขา ทำให้เธอรู้สึกยากจะหักห้ามสายตาไม่ให้มองลงต่ำ ไปมากกว่านี้ได้ แค่มองจากที่ไกล ๆ ยังรู้ว่าเขาหุ่นดี ผิวก็เนียนมาก ไหนจะกล้ามเนื้อน่าสัมผัสนั่นอีก เห็นแล้วรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเลยแฮะ…ตาย ๆ คนหน้าโหดอยู่โหมดนี้มันฮอตจริง ๆ เฮ้อ “คิดจะทำอะไร” เลนินเดินเข้ามาใกล้เปอร์เซียพลางจ้องใบหน้าเรียวเล็กน่ารักเขม็ง กลิ่นอายของเขาทั้งดุดันและดิบเถื่อนจนไม่มีใครอยากเข้าใกล้ แต่เธอกลับยังคงเงยหน้าสบตาเขาและฉีกยิ้มสดใสราวกับว่าตรงหน้าเป็นเทพบุตรไม่ใช่ซาตานร้าย “ก็มาง้อไงคะ” “กลับไป!” เลนินได้ยินอย่างนั้นใบหน้าก็ยิ่งแสดงออกอย่างเดือดดาลทันที ภาพเมื่อคืนยังไม่อาจสลัดออกจากสมองได้เลย แต่ ตัวต้นเหตุกลับมาปรากฏตัวตรงหน้าและยังพูดเรื่องไร้สาระอีก เขาทั้งโกรธและโมโหจึงหันหลังเตรียมจะเดินหนี แต่กลับถูกมือนุ่มนิ่มคว้าจับมือของเขาไว้แน่น และส่งสายตาออดอ้อนอย่าง ที่ไม่เคยทำมาก่อน “จำได้ว่าเราไม่สนิทกัน” เขาเอ่ยลอดไรฟันแต่โดนเธอสวนกลับ “ขอโทษ เปอร์มาง้อแล้วนะคะคนดี” คำว่า ‘ง้อ’ ที่เปอร์เซียเปล่งออกมาไม่เบาเลย ทำให้บรรดาชายฉกรรจ์ล่ำบึกถึงกับตาโต หูผึ่ง หางสะบัดไปมาเหมือนหมาตัวโต พวกเขาทุกคนรู้จักเลนินดี รายนี้นอกจากเวลาสอน ในโรงฝึกที่แสดงออกมาอย่างโหดเหี้ยมและดุดันแล้ว เจ้าตัว รักสันโดษมาก แม้จะหน้าตาดีจนบรรดาสาว ๆ แห่มาเรียนแต่ก็ต้องกินแห้วเพราะเลนินไม่สอนผู้หญิง ดังนั้นเมื่อเจอสาวน้อยน่ารักมาง้อแบบนี้ทุกคนก็อยากจะเห็นจริง ๆ ว่าเลนินจะทำหน้ายังไง “พูดบ้าอะไร!” “เปล่านะคะมาขอโทษจริง ๆ ค่ะ” เปอร์เซียที่สลัดความอับอายทุกอย่างออกไป เธอยังคงยกยิ้มสดใสอย่างน่ารัก แต่สร้างความเดือดดาลให้เลนินเป็น อย่างมาก “นี่ไง เอามาง้อพี่นินโดยเฉพาะเลยน้า” เธอเมินสายตาแสนดุดันของเขาแล้วชูช่อดอกไม้และกล่องเค้กในมือให้ดู แม้จะพะรุงพะรังเพราะมืออีกข้างจับมือหนาของเลนินไว้ แต่ทุกอย่างที่แสดงออกกลับดูน่าเอ็นดูในสายตาคนอื่นมาก “ไม่รับ กลับไป!” “แน่ใจนะคะว่าอยากจะไล่เปอร์…” มาถึงขั้นนี้แล้วมีเหรอที่เปอร์เซียจะยอมกลับ ไม่ว่ายังไงวันนี้ต้องปิดดีลให้ได้ เธอจึง ขยับตัวเข้ามาใกล้เลนิน จนชายหนุ่มได้กลิ่นหอมหวานจาก กายบาง “เรื่องเมื่อคืนน่ะ” “หุบปาก!” เลนินเอ่ยเสียงแข็งอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ เธอกลับอมยิ้มน้อย ๆ อย่างไม่สะทกสะท้านนั่นยิ่งทำให้คิ้วเขากระตุกไม่หยุด “แล้วสรุปจะยอมให้ง้อดี ๆ ไหมล่ะคะ หาที่คุยกันสอง ต่อสองหรือจะตรงนี้ดีเอ่ย” ร่างบางเอ่ยเสียงหวานพลางช้อนตามองเขาอย่างยียวนแต่ต่อหน้าคนอื่นมันกลับน่ารักมาก มีเพียง เลนินเท่านั้นที่รู้สึกว่าท่าทางแบบนั้นทำให้เขาอยากจะหักคอ เธอซะ! เลนินเดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่ต้องกวาดสายตามองก็รู้ว่าคนภายในโรงฝึกกำลังจับจ้องมาที่เขาและเธอตา เป็นมัน สุดท้ายจึงตัดสินใจหันหลังและกระชากร่างบางติดสอยห้อยตามเดินออกไปจากโรงฝึกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาร้อนแรงเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ “พูดมาต้องการอะไร!” เมื่อเดินออกมาห่างจากตัวอาคารของโรงฝึกแล้ว เลนินก็สะบัดข้อมือของเธอออกพลางหันมา จ้องเขม็ง เปอร์เซียเห็นท่าทางรังเกียจของเขาก็แอบเบะปาก ก่อนจะหันมายิ้มแป้นราวกับว่าไม่สนใจสายตาของเขา เพราะยังไงตอนนี้เลนินก็คือที่พึ่งเดียวที่ต้องคว้าเอาไว้ “ก็เปอร์เซียแค่อยากให้พี่นินช่วยติวแมทให้เท่านั้นเอง วิชาง่าย ๆ ไม่ยากเลยสำหรับคนเก่งอัจฉริยะอย่างพี่ แค่ระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้นเองค่ะ” เมื่อเขาเปิดประเด็นมาแบบนี้ เธอก็ต้อง รีบคว้าโอกาสนั้นไว้ทันที พลางช้อนตามองอย่างน่ารักชนิดที่ว่าใครเห็นเป็นต้องละสายตาไม่ได้ นี่คืออาวุธลับของเธอเลยนะเนี่ย นัยน์ตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อยก่อนจะเหยียดยิ้ม เมื่อได้ยินว่าวิชาที่เธอจะให้สอนคือแมท ถ้าจำไม่ผิดวิชาพวกนี้มันค่อนข้างเป็นวิชาพื้นฐานที่เรียนตั้งแต่มัธยมเลยด้วยซ้ำ “นี่เธอตกแมทอย่างนั้นเหรอ?” เปอร์เซียหุบยิ้มลงทันที “แค่ตัวเดียวเท่านั้น…ค่ะ” “แล้วแก้เองไม่ได้?” เลนินเลิกคิ้วถามพลางยิ้มเยาะ ที่จริงเรื่องเอฟเขาไม่ได้อะไรหรอก แต่เพราะคนตรงหน้าที่สร้างเรื่องสร้างราวให้นี่แหละหน้าบึ้งพลางคว่ำปาก นั่นจึงทำให้เขาสะใจ “มันก็ได้ค่ะ แต่หนูอยากได้เอวิชานี้และเทอมนี้เท่านั้น” นี่เธอไม่ได้มาเล่น ๆ นะ แม้ตอนแรกจะไม่อยากเอฟและคิดว่า พอผ่าน แต่เมื่อโดนสบประมาทมาขนาดนั้นเธอจะหยุดแค่ดีด็อกได้ยังไงกัน แววตาที่ออดอ้อนแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและแข็งกร้าว จนเลนินที่จ้องมองอยู่เกิดความสงสัยขึ้นมา “อยากได้เอก็ไปหาติวเตอร์ อย่ามายุ่งกับฉัน!” “ไม่เอา ตอนนี้มีแค่พี่เท่านั้นที่จะช่วยได้” เธอมีสกิล เอาตัวรอดยิ่งกว่าแมลงสาบที่เจอวิกฤตโลกแตกเสียอีก เมื่อเห็นเขาจะหนีไปจึงรีบตะครุบเหยื่อไว้ เอ้ย! ไม่ใช่ รีบคว้าข้อมือเขาไว้ต่างหากเล่า

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more