“แล้วถ้ามีใจล่ะ?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำและสายตาวาบวับกำลังตามหลอกหลอนจนเธอนอนไม่หลับ มือบางยกขึ้นมาทาบบริเวณหน้าอกเบา ๆ
จนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผิดปกติ
หลังจากเขาเอ่ยคำนั้นแล้วบรรยากาศระหว่างเราก็เงียบสงัด จนเธอต้องรีบผละตัวออกอย่างเงอะงะ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเริ่มก่อนเมื่อถูกเขาเล่นกลับ สุดท้ายไปไม่เป็นและตั้งตัวไม่ทันจึงรีบวิ่งหนีกลับมาที่บ้าน ย้อนคิดกลับไปถึงสถานการณ์ในตอนนั้นแล้วเธอก็รู้สึกอับอายขายขี้หน้ามากจริง ๆ
“เขาต้องหัวเราะฉันอยู่แหง ๆ”
เปอร์เซียทำสีหน้าซังกะตายในความมืด ดวงตากลมโตไม่มีทีท่าว่าจะหลับเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะสมองเอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องน่าอับอายในวันนี้ นอกจากจะไม่ได้รหัสแล้วยังทำตัว
อ่อนหัดต่อหน้าเขาอีก จะบ้า!
“พรุ่งนี้ค่อยแก้เกมตอนนี้นอนก่อนเถอะ”
ริมฝีปากเล็กน่ารักขยับไปมาเสมือนปลอบใจตัวเองมากกว่าเพราะสุดท้ายเธอก็ไม่หลับอยู่ดี เข็มนาฬิกาเดิ
