“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
เลนินละสายตาออกจากเปอร์เซียและหันมาบอกลา
หญิงวัยกลางคนท่าทางใจดีอย่างสุภาพ คุณนายปิ่นเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งชอบเลนินมากกว่าเดิม จึงหันมาถลึงตาใส่ลูกสาวสุดที่รักอย่างเปอร์เซีย
“ตั้งใจเรียนเข้าใจไหม”
“รู้แล้วค่ะ” เปอร์เซียกลอกตาอย่างงอน ๆ ก่อนจะกระแทกเท้าเดินตามเลนินออกจากบ้านไป ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังแกร่งเขม็ง พลางกำสายกระเป๋าสะพายไว้แน่น
อย่างขุ่นเคือง เพราะเขาคนเดียวทำให้เธอโดนแม่ดุ
“ถ้าวันหลังเธอสายอีกฉันจะเลิกสอน”
เลนินหันกลับมาเอ่ยเสียงเข้ม ระหว่างที่เรากำลังจะเดินไปยังอาณาเขตโรงฝึกของเขา ใบหน้าหล่อเหลาดูดุดันขึ้นจนเธอเม้มปากแน่น เพราะใครล่ะทำให้เธอนอนไม่หลับจนกระทั่งตื่นสาย และยังทำให้แม่ดุเธออีก
“เอาแต่ขู่อยู่ได้ใครสนกันล่ะ ก็พี่ไม่นัดเวลาเองนี่” ได้ยินคนตัวเล็กกว่าพึมพำเบา ๆ เขาจึงกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงเฉียบขาด ทำให้เปอร์เซียเบิกตากว้างอ
