Dati, may mga masasandalan ako.
Kapag nagkakagulo, nandiyan si Adrian, si Ryan. Pero ngayong isa-isa silang nawala, pakiramdam ko… ako na lang ang natitirang humahawak sa isang barkong palubog.
Mahigpit ang hawak ko sa tasa ng kape. Malamig na ito—katulad ng pakiramdam sa dibdib ko. Matagal ko nang gustong inumin, pero parang wala nang silbi.
Napatingin ako sa bintana. Sa ibaba, ang Makati ay buhay na buhay—walang pakialam sa giyerang nangyayari sa loob ng kwartong ito.
Ang mga ilaw ng gusali, ang patuloy na galaw ng mundo… lahat sila, parang walang alam.
Pero ako? Ako ang natalo ngayong gabi. At masakit aminin iyon.
Nanginginig ang mga daliri ko sa ilalim ng mesa. Hindi dahil sa galit, kundi sa takot.
Wala na akong pwedeng sisihin. Wala nang ibang responsable sa pagkatalo kong ito—
